Bölümler 2Şu an: 2.Bölüm Taş Yürekte İlk Kıvılcım
- 1 1.Bölüm Suskun Çiçek Kor Alevde Yanar2.232 kelime
- 2 2.Bölüm Taş Yürekte İlk Kıvılcım2.123 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Gülü sevip dikenine katlanmaya gerek yok, papatya sevin"
~Cahit Zarifoğlu~
Bölüm şarkısı: Papatya-Teoman
🌼🥊
Kutay Arslan Yürek
Terden sırılsıklam olmuştum. Altımdaki adam yumruklarımın tadına bakıyordu ama hâlâ pes etmeye niyeti yok gibiydi. Ettirirdik o zaman. "Pes et" diye mırıldanıp yumruğumu burnuna geçirdim. "Başını o vücudundan koparmayı zevkle yapacağıma emin olabilirsin" yüzümde ki ciddi ifadeyi gördüğünde adamın gözleri korkuyla açıldı elini iki kere yere vurdu.
Pes etmişti. Zorlayıcı bir rakip olduğunu kabul etmeliydim. Ama beni yenecek kadar değil. Ayağa kalktığımda hakem düdüğünü çalıp ringin ortasına gelmişti. Yerdeki rakibimde zorlanarak ayağa kalktı yüzü kan içindeydi. Hakem ortamızdayken bileğimizden tuttu ve benim kolumu havaya kaldırdı. Kalabalıktan "Demir Yürek" nidalarını duyuyordum. Lakabım buydu Demir Yürek bunu kazanmak için ne kadar uğraştığımı bir ben bilirdim.
Gözlerim kalabalığın arasından sıyrılan bir kadına kaydı. Sarı saçları spot ışığının altında parlıyordu ve acele adımlarla buradan kurtulmaya çalışıyor gibi gözüküyordu. Ürkek gözleri etrafı tararken buraya ait olmadığı her halinden belliydi. Ringden çıkıp çıplak karnımı, kollarımı ve yüzümü havluyla kuruladım. Siyah tişörtlerimden birini üzerime geçirdim.
Kadının üst kata çıktığını gördüğümde karşı koyamadığım bir dürtüyle peşinden gittim. Elini kapı koluna attığında kısık sesle küfür ettim. Çünkü orası diğer boksörlerin soyunma odasaydı. İçeri girerse görmek istemeyeceği şeyler görebilirdi. Hızlı adımlarla yanına gittiğimde kolundan tutup onu kendime çektim.
Sertçe göğüs kafesime çarpti. Geriye çekilip başını kaldırdığında beni gördü. Ela gözleri yeşil gözlerimle buluştu. "Ne işin var burada? Bu odaya girmeye çalışırken aklından ne geçiyordu?" dedim hemen. Kolunu benden kurtarıp elleriyle havada şekiller çizdi. Kaşlarımı çatıp ona baktım. Ne yapmaya çalıştığını anlayamamıştı. "Ne dediğini anlamıyorum. Dilsiz misin? Konuşabiliyorsan konuş"
Kadın pes etmiş olacak ki telefonunu çıkardı ve bir şeyler yazmaya başladı. Telefonu bana gösterdiğinde yazdıklarını okumaya başladım.
Ben birini arıyorum ama nerede olduğunu bilmiyorum. İçeriye belki birinden yardım alabilirim diye girecektim.
Ayrıca dilsiz değilim konuşma engelliyim!
Bu kadar aptal olduğum için kendime kızdım. Konuşma engelli olduğunu bilmiyordum bilseydim asla öyle demezdim. Ama özür dilemeyecek kadar kibirliydim. "Kimi arıyorsun?" diye sordum. Telefonu kendine çekip yazmaya başladı. Bu sefer ki kısa sürmüştü. Tekrar bana gösterdi.
Faruk Yürek
Sertçe yutkunup kaşlarımı çattım. Neden amcamı arıyordu. Bu kadının Faruk amcam ile ne işi olabilirdi ki? "Onu ne için arıyorsun hiçbir fikrim yok ama boşuna arıyorsun" dediğimde telefonu alıp tekrardan yazmaya başladı.
Tanıyor musun onu? Lütfen bana yardımcı ol ve nerede olduğunu söyle. Hayatım buna bağlı.
Yazılanları okuduğumda derin bir iç çektim "Faruk Yürek benim amcam ve dediğim gibi boşuna arıyorsun çünkü geçen hafta vefat etti" dedim. Bir suikastta hayatını kaybetmişti. Ve bana bir vasiyet bırakmıştı Helena Alkan onu koruyup kollamam için ama kızı resmi kayıtlarda bulamamışıtım.
Kadına baktığımda gözlerindeki yıkımı gördüm aceleyle yanımdan ayrıldı. Hayatım buna bağlıda ne demekti. Bu kadın Helena Alkan olabilir miydi? Sarı saç, ela göz. Koridordan ilerleyip kendi odama vardım telefonumu aldım ceketimi kollarımdan geçirip giydim ve odadan çıktım. Klüpten çıkarken yakın dostum Kayra'yı aradım.
Telefon ilk çalışta açıldı "Oo Kutay bey siz bizi arar mıydınız?" gözlerimi devirerek kulüpten çıktım gözlerim o kadını ararken "Çok konuşmada Helena Alkan'ın fotoğrafını at" dedim. Elimizde Helena'nın 15 yaşındaki bir fotoğrafi ve ismi vardı sadece. Amcam bu konuda biraz daha bonkör davransaydı keşke.
Telefonuma bildirim gelirken "Buldun mu kızı?" diye sordu Kayra telefondan "Sarışın, ela gözlü ve amcamı arayan bir kadın gördüm gerisini sen bul" deyip yüzüne kapattım. Attığı fotoğrafa baktım aynı gözler aynı saçlar. Yine de emin olmam gerekiyordu. Biraz yürüdükten sonra buraya yakın bir parkta otururken gördüm kadını. Dizlerini kendine çekmiş kollarını bacaklarına sarıp başını dizlerine koymuştu.
Sessiz adımlarla yanına yaklaşıp bankın diğer ucuna oturdum. Ceketimi çıkarıp kadının titreyen omuzlarına bıraktım. İrkilerek başını kaldırıp bana baktı. Gözleri kızarmış yanakları al al olmuştu. Hızla göz yaşlarını silip ayağa kalktı ceketimi banka bıraktı yine ellerini kaldırıp bir şeyler söylemeye çalıştı.
Ceketimi banktan alıp ayağa kalktım ve önünde durdum "Üzgünüm seni anlamıyorum. Ama dudak okuyabiliyorum istersen öyle anlat derdini" dudaklarını kıpırdattı "Derdim yok rahat bırak beni" deyip yanımdan geçerken kolundan tuttum "Derdin olmadığı için mi bu haldesin?" diye sordum alaycı bir tavırla.
"Sanane"
"Yardımcı olmak istiyorum"
"Bana yardımcı olamazsın"
Derin bir nefes alıp verdim "Helena Alkan sen misin?"
. . .
Helena Arya Alkan
Afallasam da hemen düzeltip kaşlarımı çattım. Nereden biliyordu bu adam. "Ne saçmalıyorsun sen?" diye sordum dudaklarımı kıpırdatarak. Beni tanıması, Helena ismimi bilmesi imkansızdı.
Adam telefonunu çıkarıp bir şeyler yaptı. Sonra bana gösterdi bir fotoğraf vardı. Benim fotoğrafımdı. Orada yaklaşık on beş, on altı yaşlarındaydım. "Amcam vasiyetinde o kadar şey varken senin ismini yazmış. Helena sen misin?" gözlerim bir telefondaki fotoğrafta birde adamın yüzünde gezindi. "Kimden saklanıyorsun bilmiyorum ama bir şeyler gizlediğin belli oluyor"
"Benim" dedi dudaklarını kıpırdatarak. Biraz duraksadıktan sonra devam ettim "Sana güvenebilir miyim?" Poyraz abim bana Faruk Yürek seni korur dediğinde o adamı tanımamama rağmen güvenmiştim. Çünkü Poyraz abim de güvenmişti. O zaman bu adamada güvenebilirdim öyle değil mi?
"Hayır" dediğinde dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. "Bu kadar ciddi olmak zorunda mısın? Güvenebilirsin" deyip biraz duraksadı. Beni anlar gibi baktı gözlerime "Biliyorum beni tanımıyorsun ama Faruk Yürek'in yeğeniyim ben. Sen onun için geldin amcamda seni bana emanet etti"
Dudaklarımı ıslattım adam bana elini uzattığında parkın arkasından gelen bir arabadan bir ışık hüzmesi bizi aydınlattı. Onlar olamazdı değil mi?
Elimi adamın avcuna bıraktığımda sırıttı. Beni korumak ister gibi sıkıca tuttu elimi. "Klübe tekrar dönmeliyiz" altındaki şortu gösteredi "Üstümü değiştirip duş almam gerekiyor. Sonra seni evime götüreyim" onun evi mi? Hayır, buna gerek yoktu ama şimdilik bir şey söylemedim.
Kulübe geri dönerken zorla kendi ceketini üzerime giydirmişti. Kapının önüne geldiğimizde durdum. Bana dönünce "Burada bekleyeyim seni. İçeri girmeme gerek yok" dedim. Kaşlarını çatıp başını hayır manasında salladı. "Dışarısı it kopuk dolu seni burada bırakacak değilim"
Klube girip alt kata gittiğimizde beni bir odaya götürdü. Geniş ve ferah bir odaydı. Kapının yanında L koltuk bizi karşılıyordu. Karşısında ise iki adet tekli koltuk ve ortalarında üçlü iç iç sehpalar vardı. Beyaz duvarlar siyah koltuklarla tezat oluşturuyordu. Burası resmen bir odaydı.
"Duş alıp geliyorum. Takıl sen" dolabına ilerleyip kendine kıyafetler aldı. Odanın içindeki lavaboya gidip kapıyı kapattı. Koltuğa ilerleyip oturdum. Bu adama güvenebilir miydim gerçekten?
Su sesleri gelmeye başladığında duş aldığını anladım. Boynumu kaşıdım. Şuan çok stresliydim tanımadığım bir adamın odasında üst katta tekinsiz insanların bulunduğu bar olan bir yerdeydim. Ve bu oldukça ürkütücüydü.
Banyonun kapısı açıldığında irkilerek başımı çevirdim. Üzerine siyah bir kapşonlu ve pantolon giymişti. Islak kahve rengi saçlarını elinde ki havluyla kurulamaya devam ediyordu.
"Yüzünü yıkamak ister misin?" başımı salladım. Banyoyu gösterip "Müsait" dedi. Yanından geçip banyoya girdiğimde kapıyı kapatıp kilitledim. Yanılmamıştım gözlerimin altı şişmiş kızarmıştım.
Suyu açıp yüzümü yıkadığımda biraz rahatlamıştım. Dağılmış saçlarımı elimle tarayıp banyodan çıktım. Adam koltukta oturmuş elindeki havluyla ıslak saçlarını kurutmaya devam ediyordu.
Beni görünce havluyu kenara bıraktı. "Gidebiliriz artık" dediğinde klüpten çıktık. Arabasına bindiğimizde parmağımla omzuna dokundum. Bana döndüğünde "Beni otelime bıraksan daha iyi olur" dedim.
"Orası senin için güvenli değil önce benim evime gidelim" bir şey söylemek istesemde önünü dönüp arabayı çalıştırdığı için diyemedim. Bir on dakika sonra büyük bir malikaneye varmıştık. Demir kapı açıldığında araba bahçeye girdi. Arabayı park ettikten sonra ikimiz de inmiştik.
Adam evin kapısına doğru ilerlerken bende peşinden ilerliyordum. Bu kadar korumaya gerek var mıydı? Cebinden anahtarı bulup kapıyı açtı ayakkabılarını çıkarıp içerdeki ayakkabılığa koydu. İçeri girince bir çift terliği önüme bıraktı ayakkabılarımı çıkarıp terliği giydim. Yerdeki ayakkabılarımı ise ayakkabılığa koydum.
Bu saatte tanımadığım bir adamın evinde olmam beni çok huzursuz ediyordu. Bana zarar verebilirdi, beni öldürüp organlarımı bile alabilirdi. Belki bu yüzden bu kadar koruma vardır evinde. Ya organ mafyasıysa? Ringteki adamı nasıl yumrukladığını görmüştüm. Düşüncelerimle bir adım geriye kaçtım. Evet biraz paranoyak olabilirdim ama olmayacak şey değildi ki.
"Seni yiyecekmişim gibi bakmayı keser misin? Kendimi bir suçlu gibi hissediyorum" sesiyle irkilerek başımı kaldırdım. Ağzım aralandı ama bir ses çıkmadı. "Ben otelime mi geçsem? Bir taksiyle giderim sen zahmet etme"
"Dudakların titriyor Helena hiç bir şey anlamıyorum" dudaklarımı ıslatıp titremediğinden emin oldum ve aynı cümleyi tekrarladım. "Hım" deyip bana doğru bir adım attı. İki adım geriye gittiğimde sırtım kapıya çarptı. Önüme gelip elini kapıya başımın üstüne yasladı. Dişlerini göstererek diliyle üst dişlerini yaladı. "Nereye gidiyorsun? Daha seni ısırıp kanını emeceğim, eminim tadın çok lezzetlidir" parmağıyla boynuma dokundu. Benimle dalga geçtiğini anlayınca yanaklarım kızardı sertçe göğsünden ittim yerinden kıpırdamasada benim için yolu açtı.
Ona arkamı döndüğümde kahkaha sesi koridor yankılandı. Kapı direkt salona açıldığı için koltuklardan birine ilerleyip oturdum. O da yandaki kanapeye oturdu."İçecek bir şeyler ister misin?" diye sorduğunda "Kanını" dedim ağzımı kıpırdatarak. Yüzü bana dönük olmadığı için görmedi tabii. Başını bana çevirdiğinde olumsuz anlamda başımı salladım.
"Emin misin? Su falan"
Başımı yine yana salladım.
"Peki. Bana neden amcamı aradığını anlatır mısın?" Elimi kollarıma sürttüm. "Gizlenmem gerek"
"Kimden?"
"Söylemek istemiyorum"
Ayağa kalkıp gitmek için adım attım. Anlatmak istemiyordum. Bu Ianet olasıca dünyada benim ruhumu anlayan tek bir insan vardı. O da gitmişti... Yalnızdım zehirdim zehirliydim* Etrafimda ki herkese zarar veriyordum.
İçime attığım çığlıkları hiçbir mahlukat duymuyordu. İnsanlar vahşete kulaklarını tıkamış duymazdan geliyordu. Ateş bedenimi ve ruhumu yakarken el uzatılmıyordu çaresizlikle donatılmış bedenime.
"Nereye gidiyorsun? Anlatmak istemiyorsan bile gitme. Bir çaresini buluruz"
Bacaklarımın bir adım daha atmaya mecali kalmadı gözlerim doldu ben abimi istiyordum. Çaresi bulunmazdı, yoktu. Ben canımın diğer yarısını istiyordum. Ruhun bedenimden ayrılması gerekiyorsa ona kavuşmak için, bırakın gitsin. Bırakın alsınlar canımı. Yorulmuştum artık. Gizlenmekten, saklanmaktan insanlara güvenememekten, hayalet gibi yaşamaktan.
Omzuma sıcak bir el değdi. Dokunmaya korkar gibi yumuşaktı. Refleksle önüme döndüm. Gözlerimin dolduğunu görünce kaşlarını çattı. "Yalnış bir söz mü söyledim?" başımı hayır mânasında iki yana salladım. Bu aralar çok duygusaldım. Poyraz abimi hatırlatacak herhangi bir şey beni ağlatmaya yeterdi.
Gözlerim karardığında geriye doğru sendeledim. Ayaklarım istemsizce beni geriye götürdü. Adam düşmemi engelleyecek bir biçimde kolumdan tuttu "En son ne zaman yemek yedin sen?" en son otelde bir şeyler atıştırmıştım. Ama pek iştahım olmadığı için doymamıştım. Aynı zamanda uykusuzdum.
Dizlerim büküldü kolumdaki el düşmemi engelledi. Gözlerim yavaş yavaş kapanırken dizlerimin bağı çözüldü. Ayaklarım yerden kesildiğinde başım sert bir omuza çarptı. Zihnim bulanıklaşmaya başladı.
*Ahmet Kaya-Yangın Gecesi şarkı sözü
. . .
Pencereden sızan gün ışığı gözlerimi kamaştırırken nerede olduğumu anlamakta güçlük çekiyordum. Bir yatakta uzanıyordum. Yorganı elime alıp üzerimden attım. Bacaklarımı yataktan sarkıtıp ayağa kalktığımda gözlerim kararsada pek uzun sürmedi. Parmaklarımla gözümü ovaladım.
Odanın içindeki gardırobun aynasından kendime baktım. Üzerimde ki bol pijamaları gördüğümde yutkundum. Üzerimde bunlar yoktu. Dün geceyi hatırlamaya çalıştım. O adamlaydım sonra bayılmıştım. Kahretmesin tanimadığım bir adamın yanında bayılmıştım ve o da beni odaya taşımış olmalıydı. Ve üzerimi değiştirmiş. Hayır, bunu yapmış olamazdı... Değil mi?
Hızlıca elimle dağılmış saçlarımı taradım. Kapı kolunu tutup açtığımda o adamı gördüm. "Günaydın. Tabii öğlen oldu ama önemli değil" alık alık yüzüne baktım. Üzerinde siyah bir tişört altında ise gri bir eşofman vardı. Elinde ise kahvaltılık yiyecekler bulunan bir tepsi vardı. Kaşlarımı çattım üzerimde ki pijamaları gösterdim. Dudaklarımı kıpırdatarak "Bunları bana kim giydirdi?" diye sordum.
Pijamalarımı süzdü "Çalışanlardan biri" cevabı beni rahatlatsada içimde şüphe vardı. Sorup sormamakta kararsız kalsam da dudaklarımı araladın "Kadın bir çalışan öyle değil mi?"
Bunu sorar sormaz nedenini anlamadığım bir şekilde sinirlendi. Tepsiyi tutan parmak boğumları beyazladı "Bir erkeğin üstünü değiştirmesine izin vereceğimi mi sanıyorsun? O kadar medeni bir adam değilim" rahat bir nefes aldım. Elinde ki tepsiyi havaya kaldırıp "Aç mısın?" diye sordu. Başımı sallayıp kenara kaydım.
Odaya girip tepsiyi yatağın üzerinde ki komodinin üzerine bıraktı. Ben yatağın üzerine oturup tepsiyi kendi önüme koyarken o da yatağın karşısında ki kanepeye oturdu. Kahvaltılıklara baktım bir kuş sütü eksikti. Ama iştahım yoktu. Sadece ekmek diliminin üzerine biraz bal sürdüm.
Yemeğimi yerken hiç konuşmadı. Doyduğumda tepsiyi komodine geri bıraktım "Bir dilim ekmekle doydun mu?" Bakışlarımı ona çevirip başımı salladım. "Kemiklerin sayılıyor Helena bir şeyler daha ye" kaşlarımı çattım. Neyi yiyeceğimi ona sormamıştım. Hem o kadar da zayıflamamıştım. Sanırım.
"Tanışmadık" onun evindeydim ama hâlâ ismini, kim olduğunu bilmiyordum. "Kutay Arslan Yürek. Sende Helena Alkansın öyle değil mi?" başımı salladığımda ayağa kalkıp yatağa doğru ilerledi. Karşıma oturduğunda stres olmuştum. Ürpertici bir adamdı. "Seni buraya getiren ne? Birinden veya birilerinden kaçtığını söyledin. Kim olduğu konusunda seni zorlamayacağım ama bana bazı cevaplar vermen gerekiyor ki seni koruyabileyim. Beni anlıyorsun değil mi?"
Parmakları çenemle buluştu başımı yukarıya kaldırıp göz göze gelmemizi sağladı. Dayanamayıp anlatmaya başladım"Ben kuzenimle yaşıyordum. Beni gizliyordu kimlikten Helena adımı sildirmişti. Biz mutluyduk her şeye rağmen yaşamanın bir yolunu bulmuştuk. Sonra... sonra onu kaybettim. Benden aldılar abimi. Ben ne yapacağımı bilmiyorum nasıl hayatta kalacağımı bilemiyorum. Va-vasiyetine yazmış amcanın ismini bende onu bulmaya geldim ama yoktu. O da vefat etmiş" gözlerimden yaşlar akmaya başladı.
"Şşş tamam ağlama" parmakları çenemden ayrıldığında ellerimi yüzüme kapattım. Başkasının yanında zayıflığımı gösteriyordum. Bunu yapmamam gerekirdi zaaflarımı belli etmemeliydim ama benimde dayanacak gücüm yoktu. "Seni nasıl teselli edeceğimi bilmiyorum. İnan bana daha önce kimseyi teselli etmedim... Seni koruyacağım gizli yaşamak zorunda değilsin çünkü kimse benim yanımdaki kadına dokunamaz"
Ellerimi yüzümden kaldırıp gözyaşlarımı kolumla sildim. Nasıl yapacaktı benim kim olduğumu öğrendikleri zaman -ki sanıyorum öğrenmişlerdi ve beni arıyorlardı- beni öldüreceklerdi. Gizli yaşamak ise İstanbul da çok zordu. "Nasıl yapacaksın" diye sordum.
"Nişanlan benimle. Benim kadınım olursan kimse sana zarar vermez"
. ݁₊ ⊹ . ݁ ⟡ ݁ . ⊹ ₊ ݁.°. ⋆༺☾𖤓༻⋆. °⛧. ݁₊ ⊹ . ݁ ⟡ ݁ . ⊹ ₊ ݁.
Helena Arya Alkan
Bölüm etkileşimi
