Papatyanın Külleri kitap kapağı

1. bölüm / 2

1.Bölüm Suskun Çiçek Kor Alevde Yanar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 1.Bölüm Suskun Çiçek Kor Alevde Yanar

"Konuşmuyor anlatmıyor diye hissetmiyor sanmayın. Kimisi içine atar çığlıklarını."
~Cemal Süreya~
Bölüm şarkısı: Ahmet Kaya-Yangın gecesi
🌼🥊
Bahçemizdeki seramda çiçeklerimle ilgileniyordum. Uzun zamandır kar yağdığı için buraya gelememiştim. Kurumuş yabani otları temizleyip teker teker çiçeklerimi suladım. Bahçeyle ilgilenmeyi çok seviyordum. Ne zaman bahçede vakit geçirsem zaman su gibi akıp geçerdi. Güneş çoktan alçalmış gökyüzü kararmıştı. Daha fazla geç olmadan eve geçtim
Poyraz abim dışarıdaydı. Evde yalnızdım ve şimdiden çok acıkmıştım. Genelde yemeklerimizi Poyraz abi yapardı çünkü yemek konusunda pek başarılı olduğum söylenemezdi. Sadece basit şeyler yapabiliyordum ve bunların başında makarna geliyordu. O yüzden ellerimi ve yüzümü kurumuş topraklardan temizleyip yıkadıktan sonra mutfağa geçtim. Dolaptan makarna, tencere ve gerekli bir kaç malzeme çıkardım.
Dış kapıdan anahtar sesini duyunca yüzümde bir tebessüm belirdi. Hemen kapıya koştum. Poyraz abim içeriye girmiş kapıyı arkasından kapatıyordu. Beni görünce yüzünde yorgun bir tebessüm belirdi. Kollarımı kaldırıp ellerimle "Hoş geldin" dedim. Konuşma engelim olduğu için işaret diliyle konuşuyordum.
"Hoş buldum papatyam" deyip saçlarımı karıştırdı. Kaşlarımı çatıp yüzümü buruşturdum. Sonra hafifce karnını cimcikledim. "Ah" Gülerek belimden tuttu "Tamam, tamam kızma bozmadık saçını narin papatya" ve beni mutfağa ilerletti. Saçlarım sarıydı ve beni papatyaya benzetiyordu bu yüzden bana papatya lakabını takmıştı. İlk başlarda garipsesemde sonra alışmıştım. Mutfağa geldiğimizde masaya oturdum ve saçlarımı düzelttim.
Poyraz abi makarnayı görünce yüzünü buruşturdu "Benim gibi bir aşçıdan bir şeyler kapman gerekirdi" omzlarımı silktim öğrensem bile onun yemeklerini tercih ederdim "Makarna mı yapacaktın ben gelmeseydim?" başımı salladım.
"Yemek yapmayı öğrenmen şart oldu" kaşlarımı kaldırdım. Ellerimle "Ama makarna yapabiliyorum" dedim. "Tabii büyük başarı" dilimi çıkardım, arkasını döndüğü için görmedi tabii. O yemekleri yaparken ben de boş durmamak için salatayı hazırladım. Yemekler ve salata bittikten sonra masayı hazırladık sulu köfte ve pilav yapmıştı.
Benim salatam çok basit duruyordu ama olsundu. Sandalyelerimize oturduğumuzda sessizce yemeğe başladık. Tabii o sessizdi bugün, ben hep sessizdim. Çatalımla köftelerimle oynamaya başladım açtım ama iştahım yoktu. "Helena" ismimi duyunca başımı kaldırdım.
Efendim anlamında başımı salladım. "Bir, iki gün evde olamayabilirim. Yarın sabah erkenden çıkmam gerekiyor" ellerimi kaldırıp "Nereye gideceksin?" diye sordum. "Şehir dışına sadece bu kadarını söyleyebilirim. Sakın evden ayrılma gerekirse bahçeye bile çıkma. Evde her şey var zaten" başımı salladım. Gitmesini istemiyordum ama bu ilk değildi hep bir yerlere gidiyordu.
Ama içimde bir huzursuzluk vardı. Yemeğin geri kalanında hiç konuşmadı. Bende bir şey sormadım zaten. Bulaşıkları toplayacağını söylediği için odama çıktım. Odamda biraz vakit geçirdim. Saat geç olduğu için yatağıma uzandım uykuya dalmam çok uzun sürmedi.
Saçlarımda yumuşak dokunuşlar hissettiğimde zorlanarak gözlerimi açtım. Poyraz abiydi gidiyor olmalıydı. "Helena, uyu papatyam" dedi kısık bir sesle. Yataktan doğrulup boynuna sarıldım. O da kollarını belime sardı. Poyraz abi öz abim değildi. Amcamın oğluydu ben on yaşındayken onun yanında yaşamaya başlamıştım. Benden on bir yaş büyüktü ve yirmi bir yaşlarında bir gençti o zamanlar.
Başlarda ikimiz de birbirimize alışamasakta zamanla birbirimizden ayrılamamıştık benim için işaret dilini öğrenmişti. Ev arkadaşlarından ayrılıp bizim için yeni bir ev tutmuştu. Onu seviyordum hem de dünyada ki her şeyden çok. Ailemden kalan tek kişi oydu.
Ayrıldığımızda alnıma bir öpücük kondurdu. Beni yatağa uzandırıp yorganı üzerime örttü. Civciv peluş oyuncağımı kollarımın arasına sıkıştırınca gülmemek için dudaklarımı ısırdım. Yirmi dört yaşına gelmeme rağmen beni on yaşındaki küçük kızı olarak görüyordu. "İyi geceler uykucu papatyam"
Elimi kaldırıp el salladım o da elini sallayıp kapıyı kapattı odadan ayrıldığı zaman yavaş yavaş uykuya daldım.
. . .
Sandaviç ve taze sıktığım portakal suyumu alıp oturma odasına gittim. Koltuğuma oturup portakal suyumu sehapanın üzerine koydum. Televizyondan dizi açıp izlemeye başladım. Poyraz abim olmayınca ev çok sıkıcıydı.
Yemeğimi bitirdikten sonra kapı çaldı. Kalbim korkuyla atmaya başladı. Poyraz abim iki gün yoktu. Bu eve gelen kimse de yoktu. Sessiz adımlarla kapıya ilerleyip kapı deliğinden kimin çaldığına baktım. Polis memurlarıydı. Rahat bir nefes alsam da hâlâ korkum diriydi.
Ne için gelmişlerdi ki? Kilidi çözüp kapıyı açtım. Bir polis memuru bana baktı "Poyraz Alkan'ın evi öyle değil mi?" yutkunarak başımı salladım. "Poyraz Alkan'ın neyi oluyorsun?" diye sorduğunda içimde bir huzursuzluk belirdi. Poyraz abime bir şey mi olmuştu?
Ellerimi kaldırıp "Kuzenim" dedim. Polis memuru işaret dilini biliyor olacaktı ki gözlerini yere indirdi "Başınız sağolsun. Poyraz Alkan otelde çıkan yangında hayatını kaybetti" ne demek hayatını kaybetmişti? Şakaydı değil mi bu? Boğazımdan hırıltılı bir ses çıktı. Dalga geçiyorlardı benimle. Ölemezdi benim abim güçlüydü, ölemezdi.
Gelecekti yanıma bana yine yemek yapacaktı. Saçlarımı karıştıracaktı. Ben yine ona kızacaktım. Uyumadan önce alnımdan öpüp civcivimi verecekti. Papatyam diyecekti. Gözlerim dolmaya başlarken yere düşmemek için kapıya tutundum. Ateş bedenimi yakıyordu sanki. Kor alevle mühürlenmiş gibiydim. Yanağımdan süzülen yaşlar yere aktı teker teker. Titreyen ellerimi kaldırdım "Onu görebilir miyim?" başını salladı polis iki dakika işareti yapıp koşarak telefonumu aldım.
Ayakkabılarımı giydiğimde polis bana eşlik ederek arabayı götürdü. Arka koltuğa oturduğumda daha fazla dayanamayıp ağlamaya başladım. Sesim bile çıkmıyordu bağıra bağıra ağlamayı isterdim halbuki. Hayatımı elimden söküp almışlardı. Bir hayatı, sevgiyi çok görüyorlardı bana. Polisler otelde gaz kaçağının meydana geldiğini söylemişlerdi. Yalandı onlar yapmıştı. Beni bulmuşlardı hayatımı karartmak istiyorlardı.
Hastaneye geldiğimizde morga indirdiler beni. Çok soğuktu içerisi. Doktor bana bakarak "Bedeni tanınmaz halde. Görmemeniz sizin için daha iyi" dedi. Bedeni tanınmaz halde. Benim Poyraz abim çok yakışıklıydı nasıl tanınmaz hale gelirdi.
Beyaz bir çarşaf vardı üzerinde. Görmek istesemde onu bu halde hatırlamak istemediğim için bakamadım. Sende gitme abi beni bırakıp gitme. Benim senden başka kimsem yoktu ki neden bıraktın beni?
. . .
Bir hafta. Tam bir hafta geçmişti Poyraz abim benden gideli. Doğru düzgün yemek yemeden uyumadan geçirmiştim bu bir haftayı. Zaten kendi odamda da uyuyamamıştım. Günümün çoğunu Poyraz abimin odasında geçirip onun yatağında uyuya kalıyordum.
Ama artık gitmeliydim. Ne kadar yas tutmak istesem de bu şekilde devam edemezdim yoksa onlar beni bulurdu. Poyraz abim tüm hayatını beni koruyup yaşatmak için çabalamışken onun emeklerini görmezden gelemezdim. Ama yapacağım hiçbir şey yoktu. Önümde duran tahtadan kutu dışında.
Poyraz abimin yatağında bağdaş kurup oturmuşken bu kutu tam önümdeydi. Dün gece bunu dolabında bulmuştum. Diktörgen prizma şeklinde bir kutuydu ve oyulmuş çiçek desenleri vardı. Üzerinde yine oyulmuş harflerle Helena'ya yazıyordu.
Cesaretimi toplayıp kutuyu açtım. En üstte üç, dört tane fotoğraf vardı. Bizim fotoğraflarımızdı. Biri benim 18. yaş günümden diğeri orta okulu mezuniyetimden sonuncusu ise geçen sene Poyraz abime yaptığım süpriz doğum günündendi. Dudaklarım titredi ağlamamak için başımı yukarı kaldırdım.
Fotoğrafları yan tarafa koydum. Kadife sarı bir kutu çıktı içinden onu açtığımda bir papatya kolyesi çıktı. Kolyeyi sarı kutudan çıkarıp parmaklarımın arasına aldım. Altındı ve papatyanın arkasında "Papatyama" yazıyordu küçük harflerle.
Parmaklarım titreyerek boynuma taktım kolyemi. Kadife kutunun içinde küçük bir not kağıdı vardı "Doğum günün kutlu olsun Helena'm, güzel papatyam" İki hafta sonra doğum günümdü ve onun için almıştı kolyeyi. Kutuya baktığımda bir zarf gördüm. Elime alıp açtım ve okumaya başladım.
Sevgili Helena,
Benim güzel papatyam. Bu mektubu okuyorsan ben artık yokum demektir. Ve sakın bunun için kendini üzme, sakın ağlama çünkü ben senin göz yaşlarına kıyamam bilirsin. Seni hep sevdiğimi kızım olarak gördüğümü bil isterim. Sen bana hiç yük olmadın. Hani söylemesen bile 'Benden dolayı evlenmedi' diye aklından geçtiyse eğer hemen çıkar onu aklından. Çünkü sen söylemesen bile senin suskunluğunu anlıyorum ben.
Ama biliyorsun senin için korkuyorum eğer ben yoksam seni bulmaları an meselesi. Bu yüzden İstanbul'a gitmeni ve temelli olarak oraya yerleşmeni istiyorum. Faruk Yürek'i bul zarfın içindeki diğer kağıtta adresi var. Kendisi benim dostum, kardeşim. Seni canı pahasına koruyacağını biliyorum.
Ona kimden kaçtığını anlatmana gerek yok çünkü o sorgulamaz seni. Korur sadece. Güvende ol kızım hayatını yaşa benim için kendini harap etme. Ben tekrar ölürüm yoksa. Cehennemi yaşarım geldiğim yerde. Bu konuda anlaştıysak ki anlaşacağımızı umuyorum kartım senin, orada sana bir ömür yetecek kadar para var. Kendine iyi bak papatyam.
Abin Poyraz Alkan
Gözyaşlarımı daha fazla tutamadım. Omuzlarım sarsıla sarsıla ağlamaya başladım. Göz yaşlarım mektubun üzerine damladı. Yaklaşık yarım saat sonra kendime geldim. Göz yaşlarımı silip zarftan kağıdı çıkardım. Adres yazıyordu. İstanbul'a gidip Faruk Yürek'i bulmam gerekiyordu. Kutunun en altındaki kartı ve şifresini gördüm benim adımaydı.
Titreyen bacaklarımla ayağa kalktım gözlerim kararsa da umursamadım. Odama gidip valizimi çıkardım bu evden ayrılmak istemiyordum. Poyraz abimle bir sürü anım vardı ama gitmem gerekiyordu. Valizime kıyafetlerimi yerleştirdim.
Büyük valizim tamamen kıyafetlerle dolmuştu. İkinci valizi çıkardım içine kalan kıyafetlerimi, ayakkabılarımı, kişisel eşyalarımı, Poyraz abimin bana aldığı hediyeleri, fotoğraflarımızı koydum. Ve tabii bana bıraktığı kutuyu. Adresin fotoğrafını da çekmiştim olur da kaybolur diye.
Telefonumu çıkarıp en yakın tarihteki Edirne-İstanbul biletlerine baktım yarın sabah için bir bilet vardı. Dudaklarımı ısırdım buradan gitmek istemiyordum ama başka bir çarem yoktu. Biletimi ayarladıktan sonra aşağıya indim bu evi belki son görüşüm olacaktı. Son kez serama gidip çiçeklerime baktım.
Evi temizleyip yiyecekleri ihtiyaç sahiplerine verdim. Evdeki diğer işleri hallettikten sonra Poyraz abimin odasına gittim yatağın üzerinde cenin pozisyonunda uzandım.
. . .
Otogardaydım uykusuz ve şişmiş gözlerle otobüsümü arıyordum. En sonunda buldum iki valiz bir çantayı tek başıma taşımak zordu elbet. Valizlerimi, eşyaları yerleştiren adama verdim bagaja koyması için. Adam yerleştirdikten sonra otobüse bindim.
Çantamı koltuğumun altına yerleştirdim. Tekli koltuk seçtiğim için kendine teşekkür ediyordum. Biletlerimiz kontrol ediltikten sonra başımı cama yaslayıp uyumaya çalıştım.
Gözlerimi açtığımda hâlâ yoldaydık bir saat sonra varacaktık İstanbul'a. Çantamdan küçük kutu çıkardım ballı kurabiye vardı. Çok severdim. Poyraz abimde bunu bildiği için hep ballı kurabiye yapardı bana. Onu düşünmek bile kalbimin sızlamasına yetti.
Ağlamayacaktım. Kıyamam demişti göz yaşlarıma kıyamazdı. Yine onu dinlemeliydim. Yavaşça kapağını açtım ve bir lokma aldım. Ama güzel değildi tadı. Ben güzel yemek yapamazdım ki. Yolun geri kalanını kitap okuyup müzik dinleyerek geçirmiştim.
Sonunda yol bitmişti. Valizlerimi alıp bir taksiye binmiştim. Tuttuğum otel buraya yakın olduğu için yol çok uzun sürmemişti. Otele vardığımda ilk işim sıcak bir duş almaktı. Peki iştahım olmasa da çok zayıfladığım için bir şeyler yemiştim.
Hava karardığında artık gitmeliydim. Adresin olduğu yer klüp gibi bir şeydi ve sanırım alt katta boks maçları yapılıyordu. Faruk Yürek'i orada bulacaktım sanırım. Valizimden mavi renkte bol pantolonumu alıp giydim. Üzerime ise beyaz uzun kollu bir bluz ve pantolonumla aynı renkte bir ceket giydim.
Göz altımdaki morlukları kapattıktan sonra neredeyse hazırdım. Çantamı ve telefonumu alıp ayakkabılarımı giydim. Otelden çıkarak bir taksiye atladım. Telefonumdan adresi adama gösterdim. Adam başını sallayarak arabayı sürmeye başladı. O adamı bulamayacağım diye çok korkuyordum açıkçası. Kötüyü çağrıştırmak istemiyordum ama bulamazsam ne yapacağım hakkında hiç bir fikrim yoktu.
Yaklaşık yirmi dakika sonra klübe vardık. Ödemeyi yapıp taksiden indim. İçeri girmek için benden kimliğimi istemişlerdi ama sorunsuz bir şekilde halledip içeriye girdim. Koridordan ilerlerken müzik sesleri kulağımda çınlıyordu. Çok rahatsız edici bir ortamdı. Bir çiftin alt kata gittiğini gördüğümde onları takip ettim.
Aşağıya indiğimizde büyük bir kapıdan içeri girdik. Gördüğüm şeylerle şaşkınlıkla gözlerim irice açıldı. Ortada kocaman bir kafes vardı içinde ise iki adam dövüşüyordu. Daha doğrusu kahve rengi saçlı bir adam yerdeki adamın üzerine çıkmış fena halde onu yumrukluyordu.
Etraftaki kalabalık ise onları izleyip bağırarak tezahurat ediyordu. Aralarından sıyrılmaya çalıştım. Ama bu oldukça zordu. Maç bitmiş olmalıydı ki adam yerdeki adamı yumruklamayı bıraktı ve ayağa kalktı. Hakem ikisininde bileğini tuttu ve kahve renkli saçlı adamın kolunu yukarı kaldırdı. İzlemeyi bırakıp kalabalığın arasından çıktım. Herkes "Demir Yürek" diye bağırıyordu.
Adamı nasıl bulacağımı bilmiyordum. Acaba yetkili birine mi sormalıydım? Tabii kimin ne olduğunu da bilmiyordum. Yanda ki merdivenlerden çıktığımda uzun bir koridor gördüm. Oraya ilerlediğimde bir oda vardı merakıma yenik düşüp elimi kapı koluna atmışken bileğimden tutuldu ve sertçe bir duvara çarptım. Ya da birine.
Başımı kaldırdığımda ringde dövüşen kahve renkli saçlı adami gördüm "Ne işin var burada? Bu odaya girmeye çalışırken aklından ne geçiyordu?" elimi ondan kurtarıp kollarımı kaldırdım "Ben birini arıyorum ama nerede bulacağımı bilmiyorum" dedim. Adam kaşlarını çatıp bana baktı. Sanırım işaret dili bilmiyordu. Ne bekliyorsam.
"Ne dediğini anlamıyorum. Dilsiz misin? Konuşabiliyorsan konuş" bunu demesi çok zoruma gitmişti. İnsanlar neden böyleydi ki. Bu kadar kaba ve acımasız. Telefonumu çıkarıp not kısmına girdim.
Ben birini arıyorum ama nerede olduğu hakkında bir fikrim yok. İçeriye belki birinden yardım alabilirim diye girecektim.
Dilsiz değilim konuşma engelliyim.
Telefonu yukarı kaldırıp adama gösterdim okuduktan sonra bana baktı "Kimi arıyorsun?" diye sordu sadece. Telefonu tekrar kendime çekip yazmaya başladım.
Faruk Yürek.
Yutkunarak ve kaşlarını çatarak bana baktı "Onu ne için arıyorsun hiçbir fikrim yok ama boşuna arıyorsun" dediğinde hemen yazmaya başladım
Tanıyor musun onu? Lütfen bana yardımcı ol ve nerede olduğunu söyle. Hayatım buna bağlı.
"Faruk Yürek benim amcam ve dediğim gibi boşuna arıyorsun çünkü geçen hafta vefat etti" dediği an yıkıldım. Ruhumun bedenimi terk ettiğini sandım. Tek bir umudum kalmıştı o da ellerimden kayıp gitmişti. Hızla adamın yanından ayrıldım ve alt kattan çıktım. Hayat resmen benimle kumar oynuyordu ve kaybetmemin bedeli benim cesedimdi.
Kulüpten çıktığımda serin hava ciğerimi yaktı. Yürümeye başladım nereye gittiğimi bile bilmiyordum. Rastgele yürüyordum yakında bir park gördüğümde oraya ilerledim. Öndeki spor aletlerini kullanan birkaç kişi dışında kimse yoktu. Onlara uzak bir banka oturdum. Titreyen ellerimle çantamdan kulaklığımı çıkardım. Kulaklıkları taktıktan sonra telefonumdan şarkıyı açtım. Yangın Gecesi

Yangın gecesini giyinmiştim. Ateş İstanbul'a bulaşmıştı
Yalnızdım zehirdim zehirliydim. Bütün köprülerim atılmıştı
Gemimi ellerimle batırmıştım. İstanbul nefes nefes yanıyordu
Sen tutuşmuştun yanıyordun. Çığlıkların kulağımdan gitmeyecek
Poyraz abim izin vermezdi bu şarkıyı dinlememe. Her açtığımda alırdı telefonu benden kapatırdı şarkıyı. Ama artık o yoktu. Şarkıyı kapatacak, göz yaşlarımı silecek abim yoktu.
Saçların tutuşmuştu yanıyordu. Ateş dudaklarına bulaşmıştı
Kimsecik yangını görmüyordu. Bir damlacık su vermiyordu
Sen bir cehennemdin yanıyordun. İstanbul bir cehennemdi yanıyordu
Ben eski cehennemdim yanıyordum. Şiirlerim haykırmaya başlamıştı
Oturduğum bankta bacaklarımı göğsüme çektim. Kollarımı bacaklarıma sarıp başımı dizlerimin arasına gömdüm. Şarkı kulağımda yankılanırken göz yaşlarım pantolonuma düşüyordu. Şarkıya eşlik edecek bir sesim bile yoktu
Duman beni boğmazsa kör etmezse. Gözlerim kör olmazsa ölmezsem
Seni görsem suçlu gözlerini görsem. Yangın gecesinde kaybolduğunu
Başıma taş yağmasa düşmese. Gemiler ateş almasa gitmese
İstanbul yanmasa sen yanmasan. Ben kendi kendimi yakacaktım
. ݁₊ ⊹ . ݁ ⟡ ݁ . ⊹ ₊ ݁.°. ⋆༺☾𖤓༻⋆. °⛧. ݁₊ ⊹ . ݁ ⟡ ݁ . ⊹ ₊ ݁.

Küçük Helena

K. A. Yürek

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

81okunma 18beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…