9. Bölüm

Güneş bile yetmez.
Yeşil'in söylediği son cümle zihnimde yankılanıyordu.
Bir süre yüzüne baktım. Karşımdaki adam, birkaç dakika önce yere yığılmış, burnundan kan gelmiş ve kendine gelmekte zorlanmıştı. Şimdi ise güneşin bile bizi koruyamayabileceğini söylüyordu.
Bu sözün ürkütücü olduğunu kabul ediyordum.
Ancak ürkütücü olması doğru olduğu anlamına gelmiyordu.
"Neye yetmez?" diye sordum.
Yeşil cevap vermedi.
Önündeki eski haritaya bakıyordu. Gözlüğü burnunun üzerinde hafifçe aşağı kaymıştı. Bir eli masanın kenarında, diğeri ise dizinin üzerinde duruyordu.
"Güneşin neye yetmeyeceğini söylüyorsunuz?" diye tekrarladım.
Başını kaldırdı.
"Bilmiyorum, Hakan."
Bu cevabı bekliyordum.
Yine de duymak hoşuma gitmemişti.
"Öyleyse neden söylediniz?"
Bir süre düşündü.
"Çünkü korktuğum şey bu."
"Ne olduğundan emin olmadığınız bir şeyden mi korkuyorsunuz?"
"Evet."
Sandalyeme biraz daha yaslandım.
Pencereden içeri giren güneş ışığı masanın üzerindeki kâğıtları aydınlatıyordu. Birkaç dakika önce kendi kendine değiştiğini gördüğümüz harita, şimdi sıradan bir eski kâğıt parçasından farksızdı.
Çizgiler yerindeydi.
Yollar aynıydı.
Gümüş Damar'ın çevresinde beliren daireden eser yoktu.
Buna rağmen ikimiz de gördüklerimizi inkâr edemiyorduk.
"Şu haritada olanları açıklayamıyoruz," dedim. "Bunu kabul ediyorum. Ancak orada bir çizginin belirmesiyle güneşin bizi koruyamayacak olması arasında nasıl bir bağlantı kuruyorsunuz?"
Yeşil derin bir nefes aldı.
"Belki de bağlantı yoktur."
"Olabilir."
"Ama varsa?"
Omuzlarımı hafifçe kaldırdım.
"Öğrenmemiz gerekiyor."
Bir süre yüzüme baktı.
Sonra gözlerini yeniden haritaya çevirdi.
"Bu yüzden gitmeliyiz."
Başımı salladım.
"Önce sizin iyi olduğunuzdan emin olmamız gerekiyor."
Yeşil itiraz edecek gibi oldu.
Elimi kaldırdım.
"Az önce bayıldınız. Burnunuz kanadı. Hâlâ solgun görünüyorsunuz. Bu durumda araba kullanmanızı doğru bulmuyorum."
"Biraz toparlandım."
"Bunu fark ettim. Ama biraz önce de konuşabiliyordunuz, ardından yere yığıldınız."
Yeşil cevap vermedi.
"Yolda yeniden bayılırsanız yalnızca sizin için tehlikeli olmayacak."
Bu defa başını hafifçe eğdi.
"Haklısın."
Beklediğimden kolay kabul etmişti.
Belki de itiraz edecek gücü kalmamıştı.
Bardağındaki suyu eline aldı. Birkaç yudum içtikten sonra masaya bıraktı.
Ben de karşısında oturmaya devam ettim.
Bir süre konuşmadık.
Dışarıdan hafif bir rüzgâr sesi geliyordu. Bahçedeki ağaçların yaprakları pencerenin önünde hareket ediyordu.
Güneş oldukça parlaktı.
Beyaz gözlü yaratıkla karşılaştığım günü düşündüm.
Işığın onun üzerinde bir etkisi olmuştu.
Bundan emindim.
Ancak tek bir olaydan yola çıkarak bütün yaratıkların aynı şekilde davranacağını varsayamazdım.
Özellikle de karşılaşabileceğimiz başka varlıklar hakkında hiçbir şey bilmiyorken.
Yeşil'in uyarısını ciddiye almamın sebebi ona tamamen güvenmem değildi.
Bilmediğimiz şeylerin sayısı fazlaydı.
Ve şimdiye kadar öğrendiklerimiz, bizi güvende hissettirecek kadar yeterli değildi.

Yeşil yaklaşık on dakika boyunca sandalyesinden kalkmadı.
Bu sırada birkaç kez su içti. Bir süre gözlerini kapatıp dinlendi. Burnundaki kanama durmuş görünüyordu.
Yine de yüzündeki solgunluk tamamen kaybolmamıştı.
"Başınız hâlâ dönüyor mu?" diye sordum.
Gözlerini açtı.
"Hayır."
"Bulantı?"
"Yok."
"Baş ağrısı?"
"Hafifçe."
Bir süre düşündüm.
"Bayılmadan önce ne olduğunu hatırlıyor musunuz?"
Yeşil haritaya baktı.
"Çizgiyi."
"Başka?"
"Daireyi."
"Sonra?"
Kaşlarını çattı.
"Bir şey hatırlamaya çalışıyordum."
"Neyi?"
Başını iki yana salladı.
"Onu bilmiyorum."
Cevaplarını dinledim.
En azından bilinci açıktı ve konuşmaları tutarlıydı. Ancak bu, bayılmasının nedenini bildiğimiz anlamına gelmiyordu.
"Tekrar olursa yardım çağırmamız gerekecek," dedim.
"Anlıyorum."
"Yolda kendinizi kötü hissederseniz hemen duracağız."
Yeşil bana baktı.
"Tamam, Hakan."
Bir süre sonra sandalyesinde doğruldu.
Ayağa kalkmaya çalışınca masanın kenarından destek aldı.
Hemen yanına yaklaştım.
"Yavaş."
"İyiyim."
"Öyle umuyorum."
Birkaç saniye ayakta bekledi.
Dengesini kaybetmedi.
Ardından mutfağın içinde birkaç adım yürüdü.
Hareketleri biraz yavaştı fakat az önceki kadar güçsüz görünmüyordu.
Bir süre sonra durdu.
"Elmas Diş'i kontrol ettin mi?"
Başımı kaldırdım.
"Hayır."
"Odanda bıraktın, değil mi?"
"Evet."
"Gidip bak."
Bir süre yüzüne baktım.
"Neden?"
Yeşil cevap vermeden önce bekledi.
"Yanımızda bulunmasını istiyorum."
"Bu kadar önemli mi?"
"Olabilir."
"Hangi açıdan?"
"Bilmiyorum."
İçimden kısa bir nefes verdim.
Yeşil'le konuşmalarımızın son zamanlarda oldukça belirgin bir düzeni vardı.
Ben soru soruyordum.
O cevap vermiyordu.
Ardından bilmediği şeyin önemli olabileceğini söylüyordu.
Bu düzenin daha ne kadar devam edeceğini merak ediyordum.
"Çakının yerini biliyorum," dedim. "Komodinin üzerinde."
"Yine de kontrol et."
"Bir şey olmasını mı bekliyorsunuz?"
Yeşil birkaç saniye sustu.
Ardından:
"Yalnızca bakmanı istiyorum," dedi.
Başımı salladım.
Daha fazla tartışmadım.
Mutfaktan çıkıp misafir odasına yöneldim.

Koridor hâlâ sessizdi.
Gümüş renkli evin içindeki eski ahşap kapılar, sabah ışığında daha açık görünüyordu. Duvarlardaki tabloların önünden geçerken birkaçının üzerindeki toz tabakasını fark ettim.
Yeşil buraya on beş yıldır gelmediğini söylemişti.
Evin uzun süre kullanılmadığı belliydi.
Yine de elektrik çalışıyordu.
Sular akıyordu.
Ve kapı, gece geldiğimizde anahtara ihtiyaç duymadan açılmıştı.
Bu ayrıntılardan hiçbirinin açıklamasını bilmiyordum.
Misafir odasının kapısına ulaştım.
Kapıyı araladım.
İlk fark ettiğim şey duvardaki beyazlıktı.
Pencereden gelen güneş ışığının yansıması olduğunu düşündüm.
Ancak birkaç saniye sonra ışığın kaynağının pencere olmadığını anladım.
Komodine baktım.
Elmas Diş oradaydı.
Beyaz bir ışık yayıyordu.
Olduğum yerde durdum.
Çakıyı dün gece bıraktığım konumda bulmuştum. Sapı yatağa dönüktü. Metal yüzeyi ise pencereye yakın tarafta kalıyordu.
Ancak üzerinde daha önce görmediğim bir parıltı vardı.
Işık yalnızca metalin üzerine düşmüyordu.
Çakının çevresindeki komodin yüzeyini de aydınlatıyordu.
Bir süre gözlerimi kısmak zorunda kaldım.
"Bu da ne?" diye mırıldandım.
Kapıyı biraz daha açtım.
Odaya girdim.
İlk anda hiçbir ses duymadım.
Sonra ince bir uğultu fark ettim.
Neredeyse bir böceğin kanat sesine benziyordu.
Ancak odaya yaklaştıkça ses daha belirgin hâle geldi.
Tizdi.
Sürekliydi.
Ve Elmas Diş'in bulunduğu taraftan geliyordu.
Pencereye baktım.
Perde sabitti.
Dışarıdaki güneş ışığının yönünü kontrol ettim.
Ardından komodinin üzerine düşen gölgeye baktım.
Bir elimi çakının önüne tuttum.
Güneş ışığının bir bölümünü kesmiş olmama rağmen beyaz parıltı devam ediyordu.
Demek ki yalnızca yansıma değildi.
En azından gördüğüm şeyin tamamını yansımayla açıklayamıyordum.
Komodine doğru bir adım attım.
Ses biraz yükseldi.
Duraksadım.
Bir adım daha attım.
Parıltının şiddeti arttı.
Aynı anda tiz ses daha rahatsız edici hâle geldi.
Kaşlarımı çattım.
Yaklaştıkça mı değişiyor?
Bunu anlamak için bir adım geri çekildim.
Sesin azaldığını düşündüm.
Tekrar yaklaştım.
Yeniden yükseldi.
Bu kez rastlantı olduğuna inanmak daha zordu.
Yine de sonuç çıkarmak için erkendi.
Çakının çevresinde küçük bir hareket olup olmadığını kontrol ettim.
Yerinden oynamıyordu.
Komodinin üzerinde duruyordu.
Ancak çıkardığı ses, sanki içindeki bir parça sürekli titreşiyormuş izlenimi veriyordu.
Elimi uzattım.
Son anda durdum.
Metal yüzeyin sıcak olup olmadığını bilmiyordum.
Üstelik parıltının nasıl oluştuğuna ilişkin hiçbir fikrim yoktu.
Fakat onu burada bırakamazdım.
Bir süre bekledim.
Ardından parmaklarımı dikkatlice sapına yaklaştırdım.
Elmas Diş'e dokunduğum anda ses kesildi.
Işık da söndü.
Bir süre hareketsiz kaldım.
Odanın sessizliği bir anda belirginleşmişti.
Az önce sürekli duyduğum tiz ses artık yoktu.
Komodinin üzerindeki beyazlık da kaybolmuştu.
Elimde yalnızca sıradan görünen bir çakı bulunuyordu.
Sapını inceledim.
Üzerindeki küçük taşlar ve metal işlemeler her zamanki gibiydi.
Dokunduğum yüzey ne sıcak ne de rahatsız edici derecede soğuktu.
Bir süre çakıyı avucumda tuttum.
Sonra pencereye doğru kaldırdım.
Güneş ışığında hafifçe parladı.
Ama bu defa tamamen normal bir yansımaydı.
"Demek dokununca susuyorsun," dedim.
Ardından kendi sözümü düşündüm.
Susuyor mu?
Bir çakıdan söz ediyordum.
Ona canlıymış gibi davranmam için henüz bir sebebim yoktu.
Ancak birkaç saniye önce yaşadıklarımı da görmezden gelemezdim.
Çakıyı kapalı hâlde kontrol ettim.
Mekanizması yerindeydi.
Sonra cebime koydum.
Koşmamız veya hızlı hareket etmemiz gerekirse arka cebimde düşürmek istemiyordum. Bu nedenle fermuarlı iç cebimi tercih ettim.
Fermuarı kapattım.
Son bir kez komodine baktım.
Üzerinde herhangi bir iz kalmamıştı.
Kapıyı kapatıp koridora çıktım.
Yeşil'e anlatmam gereken yeni bir olay vardı.
Ama bunun beni cevaplara yaklaştıracağından pek emin değildim.

Mutfağa döndüğümde Yeşil ayaktaydı.
Haritayı masanın üzerine yeniden açmıştı.
Bir elinde kalem vardı.
Diğer eliyle kuzeye uzanan eski yolları takip ediyordu.
Beni görünce başını kaldırdı.
"Elmas Diş?"
"Yanımda."
"Bir şey oldu mu?"
Bu soruyu duyunca duraksadım.
"Neden özellikle bunu soruyorsunuz?"
Yeşil'in yüzündeki ifade değişmedi.
"Merak ettim."
"Çakı ışık yayıyordu."
Elindeki kalemi masaya bıraktı.
"Nasıl bir ışık?"
"Beyaz. Oldukça belirgindi."
Başını hafifçe eğdi.
"Başka?"
"İnce bir ses çıkarıyordu. Yaklaştıkça yükseldi. Dokunduğumda ikisi de kesildi."
Yeşil birkaç saniye boyunca bana baktı.
"Dokunduğunda mı?"
"Evet."
"Bundan emin misin?"
"İkisini aynı anda gözlemledim. Bunun sebebinin dokunmam olduğunu kesin söyleyemem ama aralarında bağlantı olması mümkün."
Yeşil sustu.
Sonra haritaya döndü.
"Yanında tut."
"Zaten tutuyorum."
"Kaybetme."
"Kaybetmemeye çalışacağım."
Bir süre yüzüne baktım.
"Bu durum sizi neden şaşırtmadı?"
Yeşil'in eli haritanın üzerinde durdu.
"Şaşırdım."
"Pek belli etmiyorsunuz."
"Belki de yorgunumdur."
"Olabilir."
Bir süre cevap vermesini bekledim.
Ama konuşmadı.
Sonunda ben devam ettim.
"Elmas Diş'in ne olduğunu biliyor musunuz?"
Başını kaldırdı.
"Tam olarak hayır."
"Fakat bir önemi olduğunu düşünüyorsunuz."
"Evet."
"Öyleyse nedenini söyleyin."
Yeşil bir süre düşündü.
"Bu çakının sana ait olması tesadüf olmayabilir."
Kaşlarımı çattım.
"Neye dayanarak söylüyorsunuz?"
"Henüz açıklayabileceğim bir şey yok."
Bir süre sessiz kaldım.
Ardından:
"Anladım," dedim.
Aslında anlamamıştım.
Ama aynı cevabı yeniden duymak istemiyordum.
Yeşil haritayı katlamaya başladı.
"Yola çıkalım."
"Önce eşyaları hazırlayalım."
Mutfaktaki dolapları kontrol ettim.
İçilebilir su bulduk.
Birkaç şişeyi çantaya yerleştirdim. Yanına küçük bir yiyecek paketi ve temiz bez koydum.
Yeşil haritayı dikkatlice katlayıp koruyucu bir dosyaya yerleştirdi.
Masadaki diğer kâğıtlardan birkaçını da aldı.
"Haritadaki çizgi yeniden ortaya çıkarsa?" diye sordum.
Yeşil dosyayı kapattı.
"Bilmiyorum."
"Bu kez ben de şaşırmadım."
Bana baktı.
Bir an gülümseyecek gibi oldu.
Sonra vazgeçti.
Telefonumu kontrol ettim.
Şarjı yeterliydi.
Anahtarlarım cebimdeydi.
Elmas Diş de yerindeydi.
Her şey hazır olduğunda Yeşil'e döndüm.
"Son kez soruyorum. Araba kullanabilecek durumda mısınız?"
Başını salladı.
"Evet."
"Yolda kötüleşirseniz duracağız."
"Biliyorum."
Birkaç saniye yüzüne baktım.
Ardından çantayı omzuma aldım.
"Öyleyse gidelim."

Evin önüne çıktığımızda güneş iyice yükselmişti.
Bahçedeki ağaçların gölgeleri kısalmıştı. Hafif bir rüzgâr esiyordu. Gece gördüğüm tarlalar, gündüz ışığında sıradan görünüyordu.
Bir süre uzaktaki boş araziye baktım.
Gece pencerenin önünde gördüğüm büyük karaltıyı hatırladım.
Orada gerçekten bir şey bulunmuş muydu?
Yoksa karanlığın oluşturduğu bir görüntü mü görmüştüm?
Henüz bilmiyordum.
Yeşil kapıyı kapatırken arkamı döndüm.
Gümüş renkli ev güneş ışığında hafifçe parlıyordu.
Dış cephesindeki metalik renk, evin olduğundan daha yeni görünmesine neden oluyordu.
Ancak pencerelerin çevresindeki eski işlemeler ve bahçedeki bakımsızlık, bu görüntüyü bozuyordu.
"Buraya tekrar gelecek miyiz?" diye sordum.
Yeşil anahtarını cebine koydu.
"Bilmiyorum."
Başımı salladım.
Bunu sormamın belirli bir sebebi yoktu.
Belki de yalnızca dün geceyi geçirdiğim yerin arkamda kalışını izliyordum.
Bahçe yolundan yürüyerek kırmızı SUV'ye ulaştık.
Aracın rengi güneş ışığında oldukça canlı görünüyordu.
Dün gece karanlıkta fark etmediğim birkaç küçük çizik vardı. Özellikle arka kapının alt kısmında ince bir iz uzanıyordu.
Yeşil anahtarı bana uzattı.
"Arabayı açabilir misin?"
Anahtarı aldım.
Kilidi açtım.
Ön yolcu kapısına yöneldim.
Çantayı arka koltuğa yerleştirdim.
Harita dosyasını da üzerine koydum.
Ardından yolcu koltuğuna oturdum.
Yeşil birkaç saniye dışarıda kaldı.
Eve doğru bakıyordu.
Onu izledim.
Yüzünde garip bir ifade vardı.
Pişmanlık mıydı?
Korku mu?
Yoksa yalnızca yorgunluk mu?
Anlayamadım.
Bir süre sonra sürücü kapısını açtı.
İçeri girdi.
Anahtarı benden aldı.
Kontak çevrildiğinde motor boğuk bir sesle çalıştı.
Yeşil birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Ellerini direksiyonun üzerine yerleştirmişti.
"Nasılsınız?" diye sordum.
"İyiyim."
Bir süre yüzüne baktım.
Sonra emniyet kemerimi taktım.
Yeşil de aynısını yaptı.
Araç yavaşça hareket etti.
Bahçenin çıkışına ulaştığımızda son kez eve baktım.
Gümüş renkli yapı, ağaçların arasında giderek küçülüyordu.
Sonra yol kıvrıldı.
Ev gözden kayboldu.
Önümüzde kuzeye uzanan yol vardı.

İlk dakikalarda fazla konuşmadık.
Yeşil dikkatini yola vermişti.
Ben ise çevreyi inceliyordum.
Asfalt bir süre sonra bozulmaya başladı. Yol kenarındaki evlerin sayısı azaldı. Yerlerini geniş araziler ve seyrek ağaçlar aldı.
Bazı tarlalar ekilmişti.
Bazıları tamamen boş görünüyordu.
Uzaklarda yükselen tepelerin üzerinde koyu renkli ağaç toplulukları bulunuyordu.
Haritadaki kuzey yollarını hatırlamaya çalıştım.
Gece gördüğümüz çizgi, Orion'un dışından başlayarak Gümüş Damar'a doğru ilerlemişti.
Şimdi aynı yöne gidiyorduk.
Ancak çizginin gösterdiği yerin gerçekten bir maden alanı olup olmadığını bilmiyordum.
"Bana yolda bildiklerinizi anlatacağınızı söylemiştiniz," dedim.
Yeşil gözlerini yoldan ayırmadı.
"Hangi konuda?"
"İsterseniz haritadan başlayabiliriz."
Bir süre sessizlik oldu.
"Haritanın neden değiştiğini bilmiyorum," dedi.
"Bunu zaten söylediniz."
"Peki ne öğrenmek istiyorsun?"
"Örneğin dedenizin neden Orion'un eski bir haritasını sakladığını."
"Birçok eski eşyası vardı."
"Bu haritanın diğerlerinden farkı neydi?"
"Sanırım özel bir ilgisi vardı."
"Neye?"
"Gümüş Damar'a."
Yeşil'in yüzüne baktım.
"Bu bilgiyi hatırlıyor musunuz, yoksa tahmin mi ediyorsunuz?"
Bir süre düşündü.
"İkisi de olabilir."
Başımı hafifçe çevirdim.
Pencereden dışarı baktım.
"Ne zaman kesin bir cevap alacağımı merak etmeye başladım."
Yeşil sessiz kaldı.
"Bakın," dedim. "Bilmediğiniz bir şeyi biliyormuş gibi anlatmanızı istemiyorum. Ama bildiğiniz şeyleri de sürekli saklıyorsanız bu yolculuğun sonunda ne öğreneceğimden emin olamıyorum."
Yeşil derin bir nefes aldı.
"Haklısın."
"Bununla yetinmek istemiyorum."
"Biliyorum."
Bir süre sonra devam etti.
"Dedemin evinde gördüğümüz şey beni de şaşırttı."
"Harita mı?"
"Evet."
"Çizginin nereye gittiğini biliyordunuz."
"Yaklaşık olarak."
"Peki neden Gümüş Damar?"
"Çünkü oraya ilişkin bazı şeyleri hatırlıyorum."
"Ne gibi?"
Yeşil'in elleri direksiyonun üzerinde biraz sıkılaştı.
"Taş geçitleri."
"Başka?"
"Eski yapılar."
"Bir madenin içinde mi?"
"Olabilir."
"Orada daha önce bulundunuz mu?"
Yeşil cevap vermeden önce bekledi.
"Bundan emin değilim."
Bir süre yüzüne baktım.
"Oraya ilk kez gidiyor olma ihtimaliniz var mı?"
"Evet."
"Yani şu anda ikimiz de bilmediğimiz bir yere gidiyoruz."
"Haritada nerede olduğunu biliyoruz."
"Orada bizi neyin beklediğini bilmiyoruz."
Yeşil başını salladı.
"Doğru."
Bir süre sustum.
Bu konuşmaların bana öğrettiği en önemli şey, Yeşil'in güvenle söylediği cümlelerin bile dikkatle değerlendirilmesi gerektiğiydi.
Yalan söylüyor olabilir miydi?
Elbette.
Ancak bir insanın her soruya cevap verememesi, mutlaka yalan söylediği anlamına da gelmiyordu.
Şimdilik bunu ayırt edemiyordum.
"Orada ne bulmayı umuyorsunuz?" diye sordum.
Yeşil gözlerini yoldan ayırmadan konuştu.
"Bir açıklama."
"Neyin açıklaması?"
"Belki de bütün bunların."
Başımı salladım.
"Bu oldukça büyük bir beklenti."
"Biliyorum."
Bir süre sonra Yeşil devam etti.
"Orada bir şeylerin değiştiğini düşünüyorum."
"Neye dayanarak?"
"Dün gece gördüğümüz işaretlere."
"Onların bir uyarı olduğunu varsayıyorsunuz."
"Evet."
"Ya yalnızca bir yer gösteriyorlarsa?"
"Bu da mümkün."
"Ya yanlış yere gidiyorsak?"
Yeşil kısa bir süre sustu.
Ardından:
"O zaman başka bir yol bulmamız gerekecek," dedi.
Bu cevap diğerlerinden daha mantıklıydı.
En azından her şeyi bildiğini iddia etmiyordu.

Bir süre sonra aklıma Hayri amca geldi.
Dükkândan ayrılmadan önce onu bulabileceğimize inanmak istiyordum.
Ancak yaşadıklarımızdan sonra nerede olduğunu tahmin etmek bile zorlaşmıştı.
Bir insanın hiçbir açıklama bırakmadan ortadan kaybolması sıradan değildi.
Özellikle de onun gibi düzenli birinin.
Hayri amcanın dükkânındaki eşyaların hâlâ yerli yerinde olduğunu düşündüm.
Yarım kalan işler.
Elena'nın elbisesi.
Tezgâhın üzerindeki kumaşlar.
Mavi gül.
Ve üzerindeki anlaşılmaz yazılarla birlikte bulduğumuz not.
Hepinize sıra gelecek.
Bu cümle, Yeşil'in yorumuydu.
Ancak tehdidin kime yöneltildiğini veya kimin tarafından yazıldığını bilmiyorduk.
"Hayri amcayı tanıyor muydunuz?" diye sordum.
Yeşil başını hafifçe çevirdi.
"Tanıyorum."
"Ne kadar zamandır?"
Bir süre düşündü.
"Uzun zamandır."
"Ne kadar uzun?"
"Kesin bir süre söyleyemem."
"İşini biliyor muydunuz?"
"Terzilik yaptığını biliyorum."
"Başka ne yaptığını?"
Yeşil cevap vermedi.
Bu sessizlik dikkatimi çekti.
"Hayri amca yalnızca bir terzi miydi?" diye sordum.
Yeşil'in bakışları yola döndü.
"Bazı insanlar göründüklerinden daha fazlasını taşıyabilir."
Kaşlarımı çattım.
"Bu ne demek?"
"Hayri'nin geçmişi hakkında bilmediğin şeyler olabilir."
"Hangi şeyler?"
"Bunu sana anlatabilecek durumda değilim."
"Neden?"
Yeşil'in çenesi hafifçe gerildi.
Bir süre konuşmadı.
Ardından:
"Çünkü ben de tamamını bilmiyorum," dedi.
Pencereden dışarı baktım.
Yolun kenarındaki ağaçlar sıklaşmaya başlamıştı.
Bir süre sonra yeniden konuştum.
"Annem ve babam için de aynı şeyi mi düşünüyorsunuz?"
Yeşil cevap vermedi.
"Onların da göründüklerinden farklı insanlar olduğunu mu düşünüyorsunuz?"
"Hakan..."
"Size soru sordum."
Yeşil derin bir nefes aldı.
"Ailen hakkında bilmediğin şeyler olabilir."
Bu cümle beni rahatsız etmişti.
Çünkü bir yandan bana yeni bir şey söylemiyordu.
Diğer yandan ailemle ilgili her anımın üzerine küçük bir şüphe yerleştiriyordu.
Annemin evde geçirdiği sıradan günleri düşündüm.
Babamın konuşmalarını.
Taşınma hazırlıklarını.
Kahvaltı masasındaki sessizlikleri.
Her ailenin sakladığı şeyler olabilirdi.
Ama bunların burada yaşananlarla bağlantılı olduğunu düşünmek için henüz yeterli bilgim yoktu.
"Ne sakladıklarını biliyor musunuz?" diye sordum.
"Hayır."
"Öyleyse neden böyle bir ihtimalden söz ediyorsunuz?"
Yeşil bir süre sustu.
Ardından:
"Çünkü geçmişleri hakkında bazı parçalar hatırlıyor olabilirim," dedi.
"Ne parçaları?"
"Şu anda onları doğru biçimde birleştiremiyorum."
Bir süre yüzüne baktım.
Sonra başımı çevirdim.
Artık sabrım azalmaya başlamıştı.
Ancak sesimi yükseltmedim.
Bağırmak, Yeşil'in hatırlamadığı şeyleri ona hatırlatmayacaktı.
Bir süre sonra dudaklarımdan başka bir soru çıktı.
"Annem yaşıyor mu?"
Yeşil'in elleri direksiyonun üzerinde hareketsiz kaldı.
Cevap vermedi.
Bir süre onu izledim.
"Annemin yaşayıp yaşamadığını biliyor musunuz?"
Gözlerini yoldan ayırmadı.
"Hakan..."
"Lütfen soruma cevap verin."
Yeşil dudaklarını birbirine bastırdı.
Ardından:
"Buna kesin cevap veremem," dedi.
Bir süre sustum.
Sonra:
"Öldüğünü de söyleyemiyorsunuz," dedim.
"Hayır."
"Yaşadığını da."
"Hayır."
Başımı koltuğa yasladım.
Arabanın motor sesi bir süre kulaklarımda yankılandı.
Evimizde gördüğüm bedenleri hatırladım.
Kanı.
Kırılmış eşyaları.
Kapıdaki yaratığı.
Sonra eski eve döndüğümde bütün bunların ortadan kaybolmuş olmasını.
O gün ne gördüğümü biliyordum.
Ancak bedenlerin neden kaybolduğunu bilmiyordum.
Öldüklerinden emindim, demek istiyordum.
Ama artık bu cümleyi kurarken bile duraksıyordum.
Çünkü elimde birbiriyle uyuşmayan iki görüntü vardı.
İlkinde ailem kanlar içinde yatıyordu.
İkincisinde ise sanki hiçbir şey yaşanmamıştı.
Bu iki görüntüden hangisinin gerçeğin tamamını anlattığını bilmiyordum.
"Bir şey biliyorsanız," dedim, "onları yeniden görebilmek için bilmem gerekiyor."
Yeşil cevap vermedi.
Bir süre sonra kısık bir sesle konuştu.
"Keşke sana açık bir cevap verebilseydim."
Yüzüne baktım.
"Ben de isterdim."
Aramızda yeniden sessizlik oluştu.
Pencereden dışarı baktım.
Uzakta koyu yeşil ağaçlar uzanıyordu.
Bir an Elena'yı düşündüm.
Terzi dükkânında ilk gördüğüm anı.
Ardından terk edilmiş evin önündeki karşılaşmamızı.
Çakıyı boğazıma dayadığı anı hatırlayınca yüzümde hafif bir gülümseme oluştu.
Tanışmak için pek alışılmış bir yöntem değildi.
Şimdi nerede olduğunu merak ettim.
Belki günlük işleriyle uğraşıyordu.
Belki elbisesini düşünüyordu.
Belki de beni çoktan unutmuştu.
Güvende olmasını umdum.
Sonra dikkatimi yeniden yola verdim.
Şu anda Elena hakkında bildiklerim oldukça sınırlıydı.
Ve çözmem gereken sorular zaten yeterince fazlaydı.

Yolun ilerleyen bölümünde Elmas Diş'in bulunduğu yerde hafif bir sıcaklık hissettim.
İlk başta güneş ışığının giysilerimi ısıttığını düşündüm.
Ancak sıcaklık belirli bir noktadan geliyordu.
Fermuarlı cebimi kontrol ettim.
Çakıyı çıkardım.
Kapalıydı.
Metal yüzeyi biraz ısınmıştı.
Avucumda tuttum.
Birkaç saniye sonra sıcaklık azaldı.
Kaşlarımı çattım.
"Yeşil."
"Efendim?"
"Elmas Diş yine değişiyor."
"Nasıl?"
"Biraz önce sıcaktı. Şimdi soğuyor."
Yeşil kısa bir an çakıya baktı.
"Rahatsız edici derecede mi?"
"Hayır."
"Başka bir değişiklik var mı?"
"Şimdilik yok."
Bir süre çakıyı inceledim.
Üzerindeki küçük taşlar her zamanki gibi görünüyordu.
Sapında herhangi bir hareket yoktu.
Beyaz ışık da yaymıyordu.
"Bu değişimler neden oluyor?" diye sordum.
Yeşil direksiyonu hafifçe çevirdi.
"Bilmiyorum."
"Benimle ilgili olabilir mi?"
"Nasıl yani?"
"Biraz önce ailem hakkında konuşurken ısındığını hissettim."
Yeşil bir süre düşündü.
"Olabilir."
"Yani duygularıma tepki verdiğini mi düşünüyorsunuz?"
"Bu ihtimali tamamen dışlayamam."
"Kanıtınız var mı?"
"Hayır."
Başımı salladım.
"Benim de yok."
Çakıyı avucumda birkaç saniye daha tuttum.
Sıcaklığı neredeyse normale dönmüştü.
Belki de tesadüftü.
Belki başka bir sebebi vardı.
Ama bu değişimleri aklımda tutmaya karar verdim.
Bir daha aynı şey olursa hangi koşullarda gerçekleştiğini karşılaştırabilirdim.
Çakıyı yeniden kapalı hâlde cebime koydum.
Fermuarı çektim.
Ardından pencereden dışarı baktım.
Yol giderek daralıyordu.
Bazı bölümlerde asfalt tamamen bitmişti.
Aracın tekerlekleri küçük taşların üzerinden geçerken hafif sarsıntılar oluşturuyordu.
Yeşil hızını düşürdü.
"Bu yol kullanılmıyor mu?" diye sordum.
"Eskisi kadar değil."
"Nereden biliyorsunuz?"
"Haritadan ve gördüklerimden."
Yolun kenarındaki otlara baktım.
Bazı bölümleri tekerlek izleriyle ezilmişti.
Demek ki tamamen terk edilmiş değildi.
Ancak araç sayısının fazla olmadığı belliydi.
Bir süre daha ilerledik.
Sağ taraftaki arazi hafifçe yükseliyordu.
Sol tarafta ise dar bir ağaçlık alan başlıyordu.
Güneş gökyüzündeydi.
Ancak ağaçların arasındaki bazı bölümler oldukça karanlık görünüyordu.
Bu bölgede gündüz bile ışığın yere ulaşması zor olabilirdi.
Bir süre çevreyi inceledim.
Sonra Yeşil'e döndüm.
"Gümüş Damar'a ne kadar uzaklıktayız?"
"Çok uzak olmamalıyız."
"Yaklaşık bir mesafe söyleyebilir misiniz?"
Yeşil bir süre düşündü.
"Bu yolun nereye bağlandığını görmem gerekiyor."
Başımı salladım.
Kesin bir süre vermemesi bu defa daha doğruydu.
Çünkü ikimiz de yolun bugünkü durumunu bilmiyorduk.
Tam önümdeki dar viraja bakıyordum ki araç aniden sarsıldı.

Önce sert bir patlama sesi duydum.
Ardından arabanın arka tarafı yana doğru kaydı.
Emniyet kemeri göğsüme baskı yaptı.
Yeşil direksiyonu iki eliyle kavradı.
Araç bir an dengesini kaybetti.
Sonra yolun sağına doğru çekilmeye başladı.
Lastiklerden gelen sürtünme sesi yükseldi.
"Yeşil!"
"Gördüm!"
Gazdan ayağını çekti.
Direksiyonu kontrollü biçimde düzeltmeye çalıştı.
Araba yolun kenarındaki taşlı bölgeye yaklaşırken hızını kaybetti.
Birkaç saniye sonra durduk.
Motor çalışmaya devam ediyordu.
İkimiz de bir süre konuşmadık.
Yeşil'in elleri hâlâ direksiyondaydı.
Yüzü gerilmişti.
"İyi misiniz?" diye sordum.
Başını salladı.
"Sen?"
"İyiyim."
Bir süre daha bekledik.
Ardından Yeşil motoru durdurdu.
"Lastik," dedi.
"Patladı mı?"
"Öyle görünüyor."
Önce çevreyi kontrol ettim.
Yolun dar olduğu bir noktadaydık ama araç büyük ölçüde kenara çekilmişti.
Yaklaşan başka bir araç görünmüyordu.
Emniyet kemerimi çıkardım.
Kapıyı dikkatlice açıp indim.
Ayaklarımın altında gevşek taşlar vardı.
Arabanın arkasına doğru yürüdüm.
Sağ arka lastiği gördüğümde sorunun ne olduğunu anladım.
Lastik tamamen inmişti.
Yanak kısmında belirgin bir yarık vardı.
Kauçuğun bir bölümü dışarı doğru açılmıştı.
Bir süre inceledim.
"Patlamış," dedim.
Yeşil camı indirdi.
"Tamamen mi?"
"Evet."
Bir süre yarığa baktım.
Bu kadar büyük bir hasarın neyle oluştuğunu anlamak mümkün değildi.
Keskin bir taşın üzerinden geçmiş olabilirdik.
Yol yüzeyi zaten kötüydü.
Ama başka bir ihtimali de tamamen yok saymak istemiyordum.
Arabanın çevresini dolaştım.
Diğer lastikler yerindeydi.
Yolun üzerinde belirgin bir metal parçası göremedim.
Geri döndüm.
"Yedek lastik var mı?"
Yeşil cevap vermedi.
Yüzüne baktım.
"Yeşil?"
Başını hafifçe eğdi.
"Evde kaldı."
Bir süre sessiz kaldım.
"Yedek lastik mi?"
"Evet."
"Neden?"
"Geçen hafta havasını kontrol ettirmiştim. Sonra eve bıraktım. Yeniden araca koymayı unuttum."
Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım.
Güneş hâlâ yerindeydi.
En azından onun kaybolmamış olması küçük bir teselliydi.
"Demek yedek lastiğimiz yok."
"Maalesef."
"Ve Gümüş Damar'a henüz ulaşmadık."
"Hayır."
Bir süre düşündüm.
Aracı burada bırakıp yürümek zorunda kalabiliriz.
Ancak önce haritadaki yolu ve çevreyi değerlendirmek gerekiyordu.
"Yol yardımı çağırabiliriz," dedim.
Yeşil başını salladı.
"Çağırabiliriz."
"Ama gelmesini beklersek ne kadar zaman kaybederiz bilmiyoruz."
"Biliyorum."
"Buradan yürüyerek devam etmek mümkün mü?"
Yeşil gözlerini yolun ilerisine çevirdi.
"Sanırım evet."
"Sanırım?"
"Haritaya göre yakınlarda eski bir geçit bulunuyor."
Bir süre ağaçlık alana baktım.
Yolun devamı virajın arkasında kayboluyordu.
Sağ tarafta toprak yükseliyor, sol tarafta ağaçlar sıklaşıyordu.
"Önce haritaya bakalım," dedim.
Yeşil cevap vermedi.
İçeride hareketsiz duruyordu.
Bir süre bekledim.
"Yeşil?"
Başını çevirmedi.
"İyi misiniz?"
Cevap yoktu.
Arabanın yanına yaklaştım.
Yüzüne dikkatle baktım.
Gözlerini yolun ilerisindeki bir noktaya sabitlemişti.
Parmakları yeniden direksiyonun çevresine kapanmıştı.
Ancak motor durmuştu.
Araba hareket etmiyordu.
"Yeşil, beni duyuyor musunuz?"
Yine cevap vermedi.
Kapının önünde durdum.
İçeriye doğru eğildim.
Omzuna hafifçe dokundum.
"Yeşil."
Gözlerini kırpıştırdı.
Fakat bana bakmadı.
Bu durum birkaç saniye sürdü.
Ardından dudakları hafifçe hareket etti.
Ne söylediğini anlayamadım.
"Ne gördünüz?" diye sordum.
Bir süre daha sustu.
Sonra çok yavaş biçimde başını çevirdi.
Yüzü bembeyazdı.
Dudakları titriyordu.
"O..."
Cümlesini tamamlamadı.
"Ne?"
Bir süre gözlerime baktı.
Ardından kısık bir sesle konuştu.
"Onlar yaptı."
Kaşlarımı çattım.
"Kim?"
Yeşil başını yeniden yolun ilerisindeki ağaçlara çevirdi.
Bir şey söylemedi.
"Lastiği kimin patlattığını mı biliyorsunuz?"
Cevap vermedi.
"Yeşil, ne gördünüz?"
Tam o sırada uzaktan sert bir ses duyuldu.
Silah patlamasına benziyordu.
Ardından ikinci bir patlama geldi.
Olduğum yerde durdum.
Bu sesleri tanıyordum.
En azından benzerlerini daha önce duymuştum.
Evimizde.
Ailemin kanlar içinde yattığı gün.
Başımı yavaşça ağaçlık alana çevirdim.
Birkaç saniye sessizlik oldu.
Ardından derinden gelen bir kükreme yükseldi.
Ses öylesine güçlüydü ki göğsümde hafif bir titreşim hissettim.
Yakındaki ağaçların yaprakları hareket etti.
Toprağın üzerindeki kuru dallar titredi.
Bir an nefesimi tuttum.
Bu ses...
Nereden geldiğini artık hatırlıyordum.
Yeşil arabadan çıkmaya çalıştı.
Ancak elleri titriyordu.
Kapıyı açtığında bir süre olduğu yerde kaldı.
Ben ise gözlerimi ağaçlardan ayırmıyordum.
Güneşin doğrudan ulaşmadığı bölüm oldukça karanlıktı.
Ağaç gövdeleri birbirine yakın uzanıyordu. Kalın dallar, yukarıda neredeyse kesintisiz bir örtü oluşturuyordu.
İlk hareketi bu gölgelerin arasında gördüm.
Büyük bir şey yer değiştirmişti.
Önce bir ağaç gövdesi sandım.
Ancak gövdeye benzemiyordu.
Hareket ediyordu.
Üstelik dik duruyordu.
Bir süre sonra ikinci bir şekil belirdi.
Yeşil yanımda durdu.
Nefes alışverişi hızlanmıştı.
"Hakan..." diye fısıldadı.
Cevap vermedim.
Gözlerim karanlıkta hareket eden iki şekle sabitlenmişti.
İlki ağaçların arasından biraz daha öne çıktı.
Oldukça uzundu.
İnsan bedenine benzeyen bir gövdesi vardı.
Ancak normal bir insanın sahip olabileceğinden çok daha geniş omuzları ve uzun kolları bulunuyordu.
Ardından başını kaldırdı.
Gözlerini gördüm.
Bembeyazdı.
İçlerinde herhangi bir renk seçilmiyordu.
İkinci şekil de hareket etti.
Onun gözleri de aynıydı.
Bir süre hiç kıpırdamadım.
Kalbimin hızlandığını hissediyordum ama bakışlarımı kaçırmadım.
Aynı varlıklarla daha önce karşılaşmıştım.
Yalnızca bu defa bir tane değillerdi.
Ve bu defa güneş gökyüzünde olmasına rağmen karşımızdaydılar.
Doğrudan güneş ışığının ulaşmadığı ağaçların arasından çıkmışlardı.
Bunun ne anlama geldiğini bilmiyordum.
Yanımda Yeşil'in ağır bir nefes aldığını duydum.
İki büyük gövde, yolun kenarındaki gölgelerin içinde durdu.
Birinin uzun kolu hafifçe hareket etti.
Diğeri başını bize doğru çevirdi.
Gözleri üzerimizdeydi.
Birkaç saniye boyunca birbirimizi izledik.
Sonra ilk yaratık bir adım attı.
Ve iki beyaz gözlü yaratık, ağaçların arasından çıkarak tam karşımızda durdu.
İlk yaratığın gözlerini üzerimden ayırmadığını fark ettim.
Olduğum yerde duruyordum. Yanımda Yeşil vardı. Birkaç metre gerimizde ise sağ arka lastiği patlamış kırmızı SUV duruyordu.
Kaçmak için yeterince geniş bir yolumuz vardı.
Ancak hangi yöne kaçmamız gerektiğinden emin değildim.
Karşımızdaki varlıklar ağaçların gölgeleri arasında bekliyordu. Güneş tepemizde olmasına rağmen bulundukları alan oldukça karanlıktı. Kalın dallar, ışığın büyük bölümünü kesiyordu.
İlk yaratık başını hafifçe yana eğdi.
Bu hareketi yaparken boynundan boğuk bir ses yükseldi.
İkinci yaratık ise birkaç adım geride duruyordu.
İnsanlara benziyorlardı.
En azından genel vücut yapıları öyleydi.
İki bacak.
İki kol.
Gövde ve baş.
Ama bu benzerlik, onları insan olarak değerlendirmem için yeterli değildi.
Boyları yaklaşık iki buçuk metreydi. Kolları bedenlerine göre fazlasıyla uzundu. Omuzları geniş, duruşları ise garip biçimde öne eğikti.
Derilerinin rengi uzaktan bile solgun görünüyordu.
Ve gözleri...
O gözlerde hiçbir ayrıntı seçemiyordum.
Ne göz bebeği vardı ne de alışılmış bir renk geçişi.
Yalnızca beyazlık.
Bembeyaz, ifadesiz iki çift göz.
Bir süre ilk yaratığın yüzünü inceledim.
Daha önce evimizde gördüğüm varlıkla benzerlikleri dikkat çekiciydi.
Acaba aynı türden miydiler?
O yaratık bunlardan biri olabilir miydi?
Bunu anlamam mümkün değildi.
İlk yaratık bir adım daha attı.
Ayağı toprağa bastığında çevresindeki kuru yapraklar dağıldı.
Yeşil koluma dokundu.
"Hakan."
Başımı ona çevirmedim.
"Efendim?"
"Yavaşça geri çekil."
"Araba çalışıyor olsaydı daha iyi olurdu."
Şaka yapmak istememiştim.
Yalnızca içinde bulunduğumuz durumu değerlendiriyordum.
Yeşil'in elinin titrediğini hissediyordum.
"Burada kalamayız," dedi.
"Hangi tarafa?"
"Sağa. Yamaçtan yukarı."
Bakışlarımı yolun sağ tarafına çevirdim.
Toprak hafifçe yükseliyordu. Yamaç boyunca çalılar ve seyrek ağaçlar bulunuyordu. Biraz ileride bitki örtüsü sıklaşıyordu.
Kaçmak için uygun görünüyordu.
En azından açık yolda beklemekten daha mantıklıydı.
"Koşabilir misiniz?" diye sordum.
Yeşil bana kısa bir bakış attı.
"Denemek zorundayız."
İlk yaratık yeniden hareket etti.
Bu defa adımları biraz daha hızlıydı.
Ardından ağzını açtı.
Çıkan ses, önce ağır bir uğultuya benziyordu.
Sonra aniden yükseldi.
Kulaklarımın içinde baskı hissettim.
Göğsümde bir titreşim oluştu.
Aynı ses...
Evimizde duyduğum sesin neredeyse aynısıydı.
Bir an gözlerimin önüne annemle babamın kanlar içindeki bedenleri geldi.
Kırılmış camlar.
Yerdeki eşyalar.
Kapının önündeki yaratık.
Görüntü zihnimden hızla geçti.
Ardından kendime geldim.
Burada kalırsam aynı şeyin yeniden yaşanma ihtimali vardı.
Yeşil kolumu sertçe çekti.
"Hakan, koş!"
Bu defa beklemedim.
Arkamı dönüp yolun sağındaki yükseltiye yöneldim.
Yeşil de hemen arkamdan geldi.

Yamaç, uzaktan göründüğünden daha dikti.
İlk adımımı attığımda ayağımın altındaki taşlar kaydı. Dengemi korumak için elimle yakınlardaki ince bir dala tutundum.
Arkamdan bir kükreme yükseldi.
Başımı çevirmedim.
Yeşil birkaç adım önümde ilerliyordu.
Hâlâ tam olarak toparlanmış değildi. Nefes alışverişi normalden hızlıydı. Ancak hareketlerini kontrol edebiliyordu.
Yükseltinin üst kısmına ulaştığımızda ağaçların arasından geçen dar bir patikayla karşılaştık.
"Buradan!" diye seslendim.
Yeşil yönünü değiştirdi.
Peşinden ilerledim.
Patikanın zemini kurumuş yapraklarla kaplıydı. Bazı yerlerde kökler yüzeye çıkmıştı. Dalların arasından geçen güneş ışığı toprağın üzerinde düzensiz lekeler oluşturuyordu.
Birkaç adım sonra arkamızdan ağır bir ayak sesi geldi.
Yaratıklar bizi takip ediyordu.
Buna emindim.
Ancak ne kadar yakında olduklarını bilmiyordum.
Bir süre sonra yol ikiye ayrıldı.
Sağdaki geçit daha genişti fakat ileride yeniden açık alana çıkıyordu.
Soldaki ise sık ağaçların arasına uzanıyordu.
Yeşil sağa yönelmek istedi.
Kolundan tuttum.
"Buradan gitmeyelim."
"Neden?"
"Açık alanda nereye kaçacağımızı bilmiyoruz. Şu ağaçların arasında yön değiştirebiliriz."
Yeşil bir an geriye baktı.
Sonra beni takip etti.
Dar patikaya girdik.
Koşarken dallar omuzlarıma çarpıyordu. Birkaç kez başımı eğmek zorunda kaldım. Ayakkabılarımın altındaki toprak nemliydi.
Kalbim hızlanmıştı.
Nefesim de.
Ama düşüncelerim tamamen dağılmamıştı.
Önümüzdeki yolu görebiliyordum.
Ağaçların arasındaki boşlukları değerlendirebiliyordum.
Ve durmamamız gerektiğini biliyordum.
Arkamızdan ikinci bir kükreme yükseldi.
Bu kez daha yakından gelmişti.
Yeşil tökezledi.
Hemen kolundan tuttum.
"Dikkat edin."
"İyiyim."
"Biraz yavaşlayın."
"Yavaşlarsak yetişirler."
Bir süre geriye baktım.
İki büyük gövde, ağaçların arasındaki karanlık bölümde hareket ediyordu.
Hızları tahmin ettiğimden fazlaydı.
Ancak koşarken dallardan ve dar geçitlerden kaçınmak zorunda kalıyorlardı.
Bu bize biraz zaman kazandırıyordu.
Önümüzde devrilmiş büyük bir ağaç bulunuyordu.
Gövdesi patikanın önemli bölümünü kapatmıştı.
Yeşil üzerinden atlamaya çalıştı.
Ayağı kayınca dizlerinin üzerine düştü.
Yanına ulaştım.
Elimi uzattım.
"Kalkın."
Elimi tuttu.
Onu ayağa kaldırdım.
Tam hareket edecektik ki arkamızdaki dallardan biri büyük bir gürültüyle kırıldı.
Başımı çevirdim.
İlk yaratık artık oldukça yakındı.
Ağaçların arasından çıkmış, uzun koluyla önündeki ince dalları kenara itmişti.
İkincisi biraz daha gerideydi.
Aramızdaki mesafe giderek azalıyordu.
Bir an devrilmiş ağaca baktım.
Ardından yaratıklara.
Koşmaya devam edebilirdik.
Ama Yeşil'in ne kadar dayanacağını bilmiyordum.
Üstelik bu hızla ilerlersek birkaç dakika sonra ikimiz de tükenebilirdik.
Tam o sırada göğsümün sol tarafında keskin bir soğukluk hissettim.

Önce kıyafetimin içine soğuk hava girdiğini düşündüm.
Ancak hissettiğim şey belirli bir noktadan geliyordu.
Fermuarlı cebimden.
Elmas Diş.
Elimi cebime götürdüm.
Metal yüzeye dokunduğumda parmaklarım ürperdi.
Çakı neredeyse buz gibiydi.
Üstelik hafifçe titriyordu.
Başımı kaldırdım.
Yeşil hâlâ yanımdaydı.
İlk yaratık devrilmiş ağacın diğer tarafına ulaşmıştı.
Birkaç saniye sonra önümüzde duracaktı.
"Yeşil!"
Bana döndü.
"Ne?"
"Elmas Diş..."
Cümlemi tamamlayamadım.
Çünkü çakıyı cebimden çıkardığım anda beyaz bir ışık yükseldi.
Gözlerimi kısmak zorunda kaldım.
Işık, sabah komodinin üzerinde gördüğüm parıltıdan çok daha güçlüydü.
Bir anda çevremizdeki ağaçları aydınlattı.
Koyu gölgeler geriye çekilmiş gibi görünüyordu.
Yerdeki yaprakların ayrıntılarını seçebiliyordum. Ağaç kabuklarındaki çatlaklar belirginleşmişti. Yeşil'in yüzü beyaz ışığın altında neredeyse renksiz görünüyordu.
Bir an nefesimi tuttum.
Elimde küçük bir çakı vardı.
Ancak çevresine yayılan ışık, normal bir lambanın sağlayabileceğinden çok daha güçlü görünüyordu.
"Ne oluyor?" diye sordum.
Yeşil gözlerini çakıya çevirdi.
Yüzünde şaşkınlık vardı.
Ancak birkaç saniye sonra ifadesi değişti.
"Onlara doğrult!"
"Ne?"
"Elmas Diş'i onlara doğru tut, Hakan!"
Başımı yaratıklara çevirdim.
İlk yaratık devrilmiş ağacın üzerinden geçmeye çalışıyordu.
Uzun kolunu uzatmıştı.
Elmas Diş'i ona doğru kaldırdım.
Beyaz ışık doğrudan yüzüne vurdu.
Ve yaratık durdu.
Bir an gördüğüm şeyin ne olduğunu anlayamadım.
Kolunu ileri uzatmıştı.
Ancak hareketini tamamlamıyordu.
Bir ayağı ağacın üzerindeydi.
Diğeri hâlâ geride duruyordu.
Ağzı hafifçe açıktı.
Fakat ses çıkarmıyordu.
İkinci yaratık birkaç adım daha attı.
Elimi hafifçe çevirdim.
Işık ona da ulaştı.
O da duraksadı.
Bir süre iki yaratığa baktım.
İkisi de hareket etmiyordu.
En azından gözle görülür biçimde.
Ancak nedenini bilmiyordum.
Işık mı onları durdurmuştu?
Yoksa yaklaşan başka bir şeyden mi etkilenmişlerdi?
Bunun cevabını bulmak için yeterince zamanımız yoktu.
"Yeşil," dedim. "Hareket etmiyorlar."
"Görüyorum."
"Ne kadar sürecek?"
"Bilmiyorum."
Bu cevap hiç hoşuma gitmemişti.
Çünkü ışığın bir anda sönmesi ihtimalini düşünüyordum.
Ve eğer yaratıklar yeniden hareket etmeye başlarsa bize ulaşmaları birkaç saniye sürecekti.
Elmas Diş'i biraz daha yukarı kaldırdım.
Işık çevreye yayılmaya devam etti.
Yaratıklar hâlâ aynı konumdaydı.
Bir süre sonra Yeşil bana yaklaştı.
"Hakan."
"Efendim?"
"Buradan kaçmaya devam edersek arkadan gelecekler."
"Bunu biliyorum."
"Şimdi bir fırsatımız olabilir."
Başımı çevirdim.
Yüzüne baktım.
Ne söylemek istediğini anlamıştım.
Ancak bu düşünceyi hemen kabul etmek istemiyordum.
"Onlara yaklaşmamızı mı istiyorsunuz?"
Yeşil cevap vermeden önce yaratıklara baktı.
"Evet."
"Bu ışığın ne kadar süre etkili olacağını bilmiyoruz."
"Biliyorum."
"Yaklaştığımız anda hareket etmeye başlayabilirler."
"Olabilir."
Bir süre sustum.
Ardından:
"Elimizde başka bir silah da yok," dedim.
Yeşil gözlerini Elmas Diş'e çevirdi.
"Belki vardır."
Bir süre yüzüne baktım.
Sonra çakıya baktım.
Elimde tuttuğum şeyin gerçekten ne yapabildiğini bilmiyordum.
Ancak iki yaratığın aynı anda hareketsiz kalması tesadüf gibi görünmüyordu.
Bu fırsatı değerlendirmezsek biraz sonra yeniden kaçmak zorunda kalabilirdik.
Ve bu defa kaçacak gücümüz olmayabilirdi.
Derin bir nefes aldım.
"Önce etraflarından dolaşabileceğimiz bir yol arayacağım," dedim.
Yeşil başını salladı.
Ama yaratıklara baktığında yüzündeki korkunun geçmediğini gördüm.
Benimki de geçmemişti.
Yalnızca ne yapmam gerektiğini düşünmeye çalışıyordum.

İlk yaratığa yaklaşırken ayaklarımın altındaki dalları kontrol ettim.
Gereksiz ses çıkarmak istemiyordum.
Bunun bir etkisi olup olmayacağını bilmiyordum ama dikkatli davranmakta zarar yoktu.
Elmas Diş'in yaydığı ışık hâlâ güçlüydü.
Çakıyı sağ elimde tutuyordum.
Sol elimi dengemi korumak için serbest bırakmıştım.
Yeşil birkaç adım gerimdeydi.
İlk yaratık, devrilmiş ağacın üzerinde yarı eğilmiş durumda kalmıştı.
Başı benimkinden oldukça yüksekteydi.
Ama bulunduğu konum nedeniyle yüzüne normalden daha kolay ulaşabilirdim.
Yine de ona bu kadar yaklaşmak istemiyordum.
Bir süre durup gözlerini inceledim.
Bembeyazdı.
İçlerinde herhangi bir hareket seçemiyordum.
Yüzündeki deri soluk ve pürüzlüydü. Bazı bölgelerinde derin çizgiler bulunuyordu. Dudakları neredeyse renksizdi.
Burnuma ağır bir koku geldi.
Islak toprakla çürümüş bir şeyin karışımına benziyordu.
Yutkundum.
Bu varlıkların gerçekten ne olduğunu bilmiyordum.
Ancak ailemin başına gelenleri düşündüğümde içimdeki korkuya başka bir duygu karışıyordu.
Öfke.
Evimde gördüğüm yaratığın yüzünü hatırladım.
Annemin yerdeki bedenini.
Babamın kanlı giysilerini.
O gün yaşadıklarımı unutmuş değildim.
Yalnızca onları düşünürken beklediğim kadar güçlü tepki vermiyordum.
Şimdi ise aynı görüntüler zihnimde yeniden canlanıyordu.
Ve bu defa onları düşünmek canımı yakıyordu.
"Kalplerine saplamalısın, Hakan," dedi Yeşil.
Başımı hafifçe çevirdim.
"Ne?"
"Çakıyı kalp bölgelerine sapla."
"Bunun işe yarayacağını nereden biliyorsunuz?"
Yeşil bir süre sustu.
"Denememiz gerekiyor."
"Bu cevap değil."
"Hakan, beklersek yeniden hareket edebilirler."
Haklı olabilirdi.
Ama yine de doğru yöntemin bu olduğuna ilişkin bir kanıtımız yoktu.
İlk yaratığın başını yeniden inceledim.
Ağzı açıktı.
Boynundaki kaslar gerilmiş görünüyordu.
Bir an elimi ileri uzattım.
Sonra durdum.
Ne yapıyorsun?
Bir süre hareketsiz kaldım.
Bu kadar yaklaşmışken geri çekilmek istiyordum.
Ancak aynı zamanda elimdeki çakıyı kullanmam gerektiğini hissediyordum.
Düşüncelerim birbirine karışmış değildi.
Aksine, her şeyi fazlasıyla açık değerlendiriyor gibiydim.
Yaratığın başı.
Gövdesi.
Duruşu.
Ulaşabileceğim noktalar.
Ve elimdeki çakının uzunluğu.
Bütün bunları birkaç saniye içinde hesapladım.
Bir süre sonra yaratığın yüzüne baktım.
Beyaz gözleri yeniden dikkatimi çekti.
O an annemin yerde yatan bedenini hatırladım.
İçimdeki öfke büyüdü.
Elmas Diş'i daha sıkı kavradım.
Ve ilk darbeyi indirdim.

Çakının ucu yaratığın başının yan tarafına saplandı.
Beklediğimden sert bir direnç hissettim.
Metal, yüzeydeki deriyi geçerken elimde güçlü bir baskı oluşturdu.
Kolumu geri çektim.
Yaratık hareket etmedi.
Bir an nefesimi tuttum.
Ardından yeniden vurdum.
Bu defa farklı bir açıdan.
Yaratığın başı hafifçe öne eğildi.
Ama bunun verdiğim darbelerden mi, yoksa başka bir etkiden mi kaynaklandığını anlayamadım.
Elimdeki beyaz ışık hâlâ parlıyordu.
Başımı kaldırıp Yeşil'e baktım.
Gözlerini benden ayırmıyordu.
Bir şey söylemedi.
Yeniden yaratığa döndüm.
Bir darbe daha indirdim.
Sonra geri çekildim.
Nefesim hızlanmıştı.
Elim titremeye başlamıştı.
Ancak durmak istemiyordum.
Nedenini tam olarak bilmiyordum.
Belki korkuyordum.
Belki yaratığın yeniden hareket etmesinden çekiniyordum.
Belki de ailemle ilgili öfkem, düşüncelerimin önüne geçmişti.
Bir süre sonra ilk yaratığın başı yana doğru düştü.
Gövdesi hâlâ hareketsizdi.
Elmas Diş'in ışığında yüzündeki yaraları görebiliyordum.
Bu görüntü normalde beni geri çekilmeye zorlayabilirdi.
Ama o anda bunu yapmadım.
Dikkatimi ikinci yaratığa çevirdim.
O da aynı şekilde hareketsizdi.
Bir ayağı diğerinden öndeydi. Uzun kollarından biri havada kalmıştı.
Başını biraz aşağı eğmişti.
Yaklaştım.
Elmas Diş'in ışığı yüzünü aydınlattı.
Beyaz gözlerine baktım.
Sonra saldırdım.
İlk darbeyi başının yan tarafına indirdim.
Ardından geri çekilip yeniden vurdum.
Çakı her seferinde elimde sert bir direnç oluşturuyordu.
Yaratığın başı ağır ağır yana kaydı.
Bir süre sonra kolum ağrımaya başladı.
Ama devam ettim.
İkinci yaratığa saldırırken daha hızlı hareket ettiğimi fark ettim.
Bu beni rahatsız etmesi gereken bir durumdu.
Ancak o anda yalnızca başladığım işi bitirmeye odaklanmıştım.
Birkaç darbenin ardından geri çekildim.
İki yaratık da hareketsizdi.
Başları yaralanmıştı.
Ama bedenleri hâlâ ayaktaydı.
Bir süre onlara baktım.
Ardından Yeşil'in sesi duyuldu.
"Hakan, kalpleri!"
Başımı çevirdim.
"Ne?"
"Kalp bölgelerine saplamayı dene!"
Bir süre düşündüm.
Sonra ilk yaratığa yaklaştım.
Gövdesi devrilmiş ağaca dayanıyordu.
Bu nedenle göğsüne ulaşmak için yukarı uzanmam gerekmiyordu.
Elmas Diş'i kavradım.
Bir an duraksadım.
Bunu gerçekten yapacak mısın?
Cevabı biliyordum.
Ya da bildiğimi sanıyordum.
Çakıyı yaratığın göğsüne sapladım.
O anda beklemediğim bir şey oldu.
Gövdesinin içinde hafif bir titreşim hissettim.
Ardından yaratığın bacakları gevşemeye başladı.
Bir adım geri çekildim.
Yaratığın bedeni ağır ağır öne eğildi.
Dizleri toprağa değdi.
Sonra büyük bir ağırlıkla yana devrildi.
Ancak yere düştüğü anda bildiğim hiçbir şeye benzemeyen bir değişim başladı.
Derisi soluklaştı.
Ardından bedeninin kenarları bulanıklaştı.
Bir an gözlerimi kırpıştırdım.
Yaratık hâlâ oradaydı.
Ama sanki görüntüsünün bir bölümü çevredeki havaya karışıyordu.
Birkaç saniye sonra gövdesi parçalanmaya başladı.
Parçalar yere düşmedi.
Havada kısa süreliğine belirdikten sonra kayboluyorlardı.
Bir süre sonra yaratığın bulunduğu yerde yalnızca ezilmiş otlar kaldı.
Olduğum yerde durdum.
Ne gördüğümü anlayamıyordum.
"Hakan!" diye seslendi Yeşil.
Başımı çevirdim.
İkinci yaratığın kolu hafifçe hareket etmişti.
Belki de yalnızca gördüğümü sanmıştım.
Ama yeniden hareket etmeye başlamasını bekleyemezdim.
Ona doğru ilerledim.
Elmas Diş'in ışığını gövdesine çevirdim.
Ardından göğsüne ulaşabileceğim bir konum aldım.
Bu defa tereddüdüm daha kısaydı.
Çakıyı kalp bölgesine sapladım.
Gövdesinde ilk yaratıkta hissettiğime benzeyen bir titreşim oluştu.
Sonra bacakları gevşedi.
Yere çöktü.
Birkaç saniye sonra onun bedeni de bulanıklaşmaya başladı.
Geri çekildim.
Gövdesinin çevresinde beliren soluk şekilleri izledim.
Bir süre sonra ikinci yaratık da tamamen kayboldu.
Yalnızca birkaç kırılmış dal ve toprağın üzerindeki izler kalmıştı.
İki yaratık artık yoktu.
Ama onları neyin yok ettiğini kesin olarak bilmiyordum.
Işık mı?
Çakının darbeleri mi?
Yoksa bunların dışında anlayamadığım başka bir şey mi?
Bir süre elimdeki Elmas Diş'e baktım.
Beyaz ışığı yavaş yavaş azalıyordu.
Ve ben, az önce yaptıklarımı yeni yeni kavramaya başlıyordum.

Ellerim titriyordu.
Önce bunun yorgunluktan kaynaklandığını düşündüm.
Ancak titreme giderek belirginleşti.
Sağ elimin parmaklarını açıp kapattım.
Elmas Diş'i neredeyse düşürüyordum.
Çakıyı sıkıca kavradım.
Bir süre yere baktım.
Yaratıkların kaybolduğu yerlerde hâlâ izler vardı.
Kırılmış dallar.
Ezilmiş yapraklar.
Toprağın üzerinde derinleşmiş birkaç ayak izi.
Az önce burada iki büyük varlık bulunduğunu gösteren tek şey bunlardı.
Bir süre sonra başımı kaldırdım.
Ben ne yaptım?
Soru oldukça basitti.
Ama cevabı o kadar kolay değildi.
İki yaratığa saldırmıştım.
Başlarını hedef almıştım.
Ardından göğüslerine Elmas Diş'i saplamıştım.
Ve bedenleri gözlerimin önünde kaybolmuştu.
Bütün bunları ben yapmıştım.
Bunun farkındaydım.
Ancak hareketlerimin ne kadar hızlı ve sertleşmiş olduğunu hatırlayınca kendimden rahatsız oldum.
Ailemin öldürüldüğünü düşündüğüm gün bile böyle davranmamıştım.
O zaman kaçmıştım.
Hayatta kalmaya çalışmıştım.
Şimdi ise karşımda duran yaratıklara yaklaşmış, üstelik geri çekilmek yerine saldırmaya devam etmiştim.
Bunu neden yapmıştım?
Öfkeden mi?
Korkudan mı?
Yoksa başka bir sebepten mi?
Bilmiyordum.
Üstelik bir şey daha vardı.
Yaratıkların karşısında ne yapmam gerektiğini düşünürken hareketlerim bana garip biçimde tanıdık gelmişti.
Daha önce aynı şeyi yapmışım gibi.
Ama böyle bir anım yoktu.
Elmas Diş'e baktım.
Metal yüzeyindeki beyaz parıltı iyice azalmıştı.
Bir süre sonra tamamen söndü.
Orman yeniden kendi doğal ışığına döndü.
Başımı kaldırıp ağaçların arasındaki gökyüzüne baktım.
Güneş hâlâ yerindeydi.
Her şey birkaç dakika öncesine göre daha sessizdi.
Ancak içimdeki rahatsızlık geçmiyordu.
Bunu nasıl yaptım?
Soruyu yeniden sordum.
Cevap bulamadım.
Tam o sırada arkamdan bir ses yükseldi.
Önce kısa bir soluklanma sandım.
Sonra bunun bir kahkaha olduğunu anladım.
Başımı çevirdim.
Yeşil gülüyordu.

İlk anda neye güldüğünü anlayamadım.
Yüzünde tuhaf bir ifade vardı.
Dudakları titriyor, nefes alırken arada kısa kahkahalar çıkarıyordu.
Bir süre sonra gülmesi şiddetlendi.
Başını öne eğdi.
Omuzları sarsılmaya başladı.
"Yeşil?"
Cevap vermedi.
Gülmeye devam etti.
Bir süre sonra ağzını kapatmaya çalıştı.
Ancak başaramadı.
Kahkahaları çevredeki ağaçların arasında yankılanıyordu.
Yanına yaklaştım.
"İyi misiniz?"
Bir an yüzüme baktı.
Sonra yeniden güldü.
Bu kez dizlerinin üzerine çöktü.
Elini toprağa koydu.
Nefes almakta zorlanıyor gibiydi.
Hemen yanına eğildim.
"Yeşil, sakinleşin."
Elimi omzuna koydum.
Birkaç saniye boyunca güldü.
Ardından sesi kesildi.
Başını kaldırdığında gözlerinden yaşlar akıyordu.
Ancak bu kez gülmüyordu.
Yüzündeki ifade tamamen değişmişti.
Bir süre bana baktı.
Sonra ağlamaya başladı.
İlk başta sessizdi.
Ardından hıçkırıkları arttı.
Omuzları titriyordu.
Ne yapacağımı bilemedim.
Az önce yaratıklarla karşılaşmıştık.
İkimiz de ölüm tehlikesi yaşamıştık.
Böyle bir olayın ardından insanın kendini kontrol etmekte zorlanması şaşırtıcı değildi.
Ancak Yeşil'in tepkisi yalnızca korkudan kaynaklanıyor gibi görünmüyordu.
Sanki uzun zamandır taşıdığı bir şey, sonunda dayanamayacağı kadar ağırlaşmıştı.
"Yeşil," dedim. "Beni duyuyor musunuz?"
Başını salladı.
Bir süre bekledim.
"Nefes almaya çalışın."
Dediğimi yaptı.
Ancak ağlaması devam ediyordu.
Bir süre sonra konuşmaya başladı.
"Bırak Hakan..."
Başımı eğdim.
"Ne?"
"Bırak beni."
Koluna destek olmaya çalışırken elimi itti.
Geri çekildim.
Bir süre sessiz kaldı.
Ardından iki elini başına götürdü.
"Kafayı yemek üzereyim," dedi.
Sesindeki çaresizlik dikkatimi çekmişti.
"Yeşil..."
"Susmuyorlar."
Kaşlarımı çattım.
"Kimler?"
Başını iki yana salladı.
"Sesler."
Bir süre yüzüne baktım.
"Hangi sesler?"
"Beynimdeki sesler. Susmuyorlar, Hakan. Ne yaparsam yapayım susmuyorlar."
Gözlerinden yeni yaşlar süzüldü.
"Onları susturmaya çalışıyorum. Ama olmuyor."
Bir süre cevap vermedim.
Yeşil başını öne eğdi.
"Yoruldum," dedi. "Gerçekten yoruldum."
Bu cümleyi söylerken sesi neredeyse duyulmayacak kadar azalmıştı.
"Şuradan şuraya gidecek hâlim kalmadı."
Bir süre yanında bekledim.
Onu daha fazla sıkıştırmak istemiyordum.
Ancak söyledikleri zihnimde yeni sorular oluşturmuştu.
Yeşil'in duyduğunu söylediği sesler neydi?
Ne zamandır duyuyordu?
Onların gerçek bir kaynağı var mıydı?
Yoksa yaşadığı bütün bu olaylar zihnini mi etkilemişti?
Bilmiyordum.
Üstelik bunları ona hemen sormanın doğru olmayacağını düşünüyordum.
Bir süre sonra dizlerimin üzerine çöktüm.
"Burada biraz dinlenebiliriz," dedim.
Yeşil bana bakmadı.
"Acele etmemiz gerektiğini biliyorum. Ama şu anda yürümekte zorlanıyorsunuz."
Bir süre sustu.
Sonra başını hafifçe salladı.
Yanına oturdum.
Elmas Diş'i kapalı hâlde cebime koydum.
Fermuarı çektim.
Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Ormanın içinde hafif bir rüzgâr esiyordu.
Yapraklar hareket ediyordu.
Uzaktan birkaç kuş sesi geliyordu.
Az önce burada iki yaratığın bulunmuş olması, çevredeki bu sıradan sesleri daha garip hâle getiriyordu.
Yeşil bir süre sonra gözlerini sildi.
Nefesini düzenlemeye çalıştı.
Ben de ona bakmadan bekledim.
Birkaç dakika sonra konuştu.
"Onları yok ettin."
Başımı çevirdim.
"Öyle görünüyor."
"Nasıl yaptığını biliyor musun?"
"Hayır."
Yeşil gözlerini kapattı.
Bir süre sonra:
"Ben de bilmiyorum," dedi.
Bu cevap beni şaşırtmadı.
Ancak biraz önce çakıyı yaratıkların kalplerine saplamamı söylemişti.
Bunu hatırlattım.
"Nereye saldırmam gerektiğini söylediniz."
Yeşil bana baktı.
"Evet."
"Neden?"
Bir süre düşündü.
"İşe yarayabileceğini sandım."
"Neye dayanarak?"
Cevap vermedi.
Bir süre yüzüne baktım.
Sonra başımı çevirdim.
Artık onun bütün cevaplarını hemen alabileceğimi düşünmüyordum.
Ama gördüklerimi de unutmaya niyetim yoktu.

Yeşil toparlandığında yeniden yürüyebilecek durumdaydı.
Ayağa kalkarken ona destek oldum.
Bu kez elimi itmedi.
Bir süre çevreyi inceledik.
Yaratıkların geldiği yöne dönmek istemiyordum.
Ancak arabamız da oradaydı.
Üstelik su, harita ve diğer malzemeler araçta kalmıştı.
Bunları almadan ilerlemek mantıklı görünmüyordu.
"Arabaya dönmemiz gerekiyor," dedim.
Yeşil başını kaldırdı.
"Neden?"
"Harita ve su orada. Gümüş Damar'a yürüyerek gideceksek yanımıza almamız gerekiyor."
Bir süre düşündü.
Sonra başını salladı.
"Haklısın."
"Yaratıkların bulunduğu yerden geçebilir miyiz?"
Yeşil çevreye baktı.
"Sanırım geçebiliriz."
"Başka bir yol bulmak daha iyi olabilir."
Bir süre patikaları inceledik.
Sonunda yamacın biraz daha aşağısından geçen dar bir geçit gördük.
Bu yol, az önce çatışmanın yaşandığı bölgeye doğrudan girmeden ana yola çıkıyor gibiydi.
Oradan ilerlemeye karar verdik.
Yeşil birkaç adım önümde yürüyordu.
Ben ise çevreyi kontrol ediyordum.
Ağaçların arasında yeniden bir hareket görürsem hemen fark etmek istiyordum.
Ama başka bir yaratıkla karşılaşmadık.
Bir süre sonra yolun kenarına ulaştık.
Kırmızı SUV hâlâ bıraktığımız yerdeydi.
Sağ arka lastik tamamen inmişti.
Aracın çevresinde başka biri görünmüyordu.
Önce çevreyi kontrol ettim.
Ardından arka kapıyı açtım.
Çantayı aldım.
Harita dosyasını kontrol ettim.
Yerindeydi.
Su şişelerini de çıkardım.
Yeşil aracın yanında duruyordu.
Yüzündeki solgunluk biraz azalmıştı.
Ancak gözlerinin çevresindeki yorgunluk belirgindi.
Bir şişe su uzattım.
Aldı.
Birkaç yudum içti.
"Buradan devam edebilir miyiz?" diye sordum.
Haritayı açtı.
Bir süre yol çizgilerini inceledi.
Ardından kuzeydeki ağaçlık bölgeyi işaret etti.
"Şu geçitten ilerlememiz gerekiyor."
"Ne kadar uzak?"
"Kesin söyleyemem."
Başımı salladım.
Bu defa tahmini bir süreye güvenmek istemiyordum.
Çünkü yolun durumunu bilmiyorduk.
"Arabayı burada bırakırsak dönüşte ne yapacağız?" diye sordum.
"Yol yardımı çağırmamız gerekecek."
"Telefon çekiyor mu?"
Telefonumu çıkardım.
Sinyal vardı.
"Şimdilik çekiyor," dedim.
"İyi."
"Aracı kullanamayacağız. Dönüşte buraya gelmemiz gerekiyor."
Yeşil başını salladı.
"Anladım."
Bir süre patlak lastiğe baktım.
Sonra çantayı omzuma aldım.
Elmas Diş'i cebimde kontrol ettim.
Yerindeydi.
"Yürüyebilir misiniz?"
Yeşil bana döndü.
"Evet."
Bir süre yüzüne baktım.
Ardından kuzeye uzanan dar yola yöneldim.
Bu kez önümüzde ne olduğunu daha dikkatli değerlendirmek zorundaydık.

Gümüş Damar'a doğru ilerledikçe çevrenin görünümü değişmeye başladı.
İlk başta bunun doğal bir durum olduğunu düşündüm.
Ağaçlık alanların bitmesiyle toprak daha açık görünüyordu.
Bazı yerlerde küçük taş kümeleri vardı.
Yer yer kurumuş otlar uzanıyordu.
Ancak ilerledikçe toprağın rengindeki farklılık dikkatimi çekti.
Kahverengi yüzeyin arasında açık gri çizgiler bulunuyordu.
Bazı taşlar normalden daha parlaktı.
Bir tanesini yerden aldım.
Avucumda çevirdim.
Yüzeyinde ince, metalik bir damar uzanıyordu.
Yeşil'e gösterdim.
"Bunun ne olduğunu biliyor musunuz?"
Taşa baktı.
"Hayır."
"Buradaki taşların bir kısmı farklı görünüyor."
Yeşil çevresine baktı.
"Fark ettim."
Taşı yeniden yere bıraktım.
Yürümeye devam ettik.
Bir süre sonra ağaçların sayısı azaldı.
Önümüzde daha açık bir arazi uzanıyordu.
Ancak Gümüş Damar henüz görünmüyordu.
Yalnızca kuzeye doğru yükselen taşlık bir bölge seçiliyordu.
Yeşil'in ne kadar yorgun olduğunu anlamak için ara sıra yüzüne bakıyordum.
Bazen nefesini düzenlemek için yavaşlıyordu.
Ama durmak istemiyordu.
Bir süre sonra konuşmaya karar verdim.
"Yeşil."
"Efendim?"
"Az önce yaşadığımız şey hakkında konuşmamız gerekiyor."
Gözlerini bana çevirdi.
"Hangisi?"
"Elmas Diş'in ışığı. Yaratıkların hareketsiz kalması. Sonra bedenlerinin kaybolması."
Bir süre sustu.
"Biliyorum."
"Bu kadarını bekliyor muydunuz?"
"Hayır."
"Çakıyı onlara doğrultmamı neden söylediniz?"
Yeşil bir süre düşündü.
"Başka bir şey yapmamız gerekiyordu."
"Bu doğru. Ama neden özellikle çakı?"
Bir süre yüzüme baktı.
"Çünkü az önce komodinde gördüğün şeyi bana anlatmıştın."
Başımı hafifçe eğdim.
"Yani ışığın onlara etki edebileceğini düşündünüz."
"Evet."
"Ve işe yaradı."
"Öyle görünüyor."
Bir süre yürümeye devam ettik.
Sonra:
"Bu, Elmas Diş'in her seferinde aynı etkiyi göstereceği anlamına gelmiyor," dedim.
Yeşil başını salladı.
"Haklısın."
"Yeniden karşılaşırsak daha hazırlıklı olmamız gerekiyor."
"Nasıl?"
"Bunu henüz bilmiyorum."
Bu kez ikimiz de sustuk.
Çünkü ortada üzerinde anlaşabileceğimiz kesin bir yöntem yoktu.
Elimizde yalnızca gözlemlediğimiz birkaç olay vardı.
Ve bunlardan daha fazlasını çıkarabilmek için zamana ihtiyacımız bulunuyordu.
Ancak zamanımızın ne kadar olduğunu bilmiyorduk.
Bir süre sonra Elmas Diş'in bulunduğu yerde hafif bir sıcaklık hissettim.
Önce önemsemedim.
Çatışma sırasında yaşadığım sıcaklık ve soğukluk değişimlerini hatırlıyordum.
Belki yine kısa sürecekti.
Ama birkaç adım sonra sıcaklık arttı.
Elimi cebime götürdüm.
Çakının metal yüzeyi belirgin biçimde ısınmıştı.
Duraksadım.
Yeşil birkaç adım ilerledikten sonra bana döndü.
"Ne oldu?"
"Elmas Diş."
Yüzüme baktı.
"Yine mi?"
"Evet."
Çakıyı cebimden çıkardım.
Kapalıydı.
Ancak metal yüzeyi avucumu rahatsız edecek kadar sıcaktı.
Bir süre inceledim.
Üzerindeki küçük taşlardan biri hafifçe parlıyordu.
Ardından parıltı kayboldu.
"Bu kez ısınıyor," dedim.
Yeşil yaklaştı.
"Ne kadar?"
"Öncekinden daha fazla."
Çakıyı elimde tutmaya devam ettim.
Bir süre sonra sıcaklık yeniden arttı.
Parmaklarımı gevşettim.
Metal neredeyse yakacak kadar sıcaktı.
"Yeşil, geri çekilin."
Başını kaldırdı.
"Neden?"
"Çakıyı bırakmam gerekebilir."
Elmas Diş'in sapında koyu renkli bir değişim fark ettim.
Beyaz ışık yoktu.
Ancak metal yüzeyin bazı bölümleri kararıyor, ardından yeniden eski rengine dönüyordu.
Bir an bunun göz yanılması olup olmadığını düşündüm.
Sonra sıcaklık yeniden yükseldi.
Bu defa çakıyı elimde tutamadım.

Elmas Diş'i refleksle yere fırlattım.
Çakı birkaç adım ötemdeki taşlı zemine düştü.
Metal yüzeye çarptığında kısa bir ses çıktı.
Ardından çevremdeki görüntü değişmeye başladı.
İlk anda gözlerimin karardığını düşündüm.
Ancak bu sıradan bir baş dönmesine benzemiyordu.
Önümdeki taşlar silikleşti.
Yerdeki otlar görünmez oldu.
Yeşil'in yüzü karanlığın içinde kaybolmaya başladı.
"Yeşil?"
Cevap gelmedi.
Başımı çevirdim.
Birkaç saniye önce yanımda duran adamı artık göremiyordum.
Güneşin nerede olduğunu anlamaya çalıştım.
Gökyüzüne baktım.
Ama gökyüzü de yoktu.
Yalnızca karanlık vardı.
Bir süre gözlerimi kırpıştırdım.
Hiçbir şey değişmedi.
Elimi yüzüme götürdüm.
Parmaklarımı hissedebiliyordum.
Ancak göremiyordum.
Bu durum beni rahatsız etti.
Çünkü tamamen kör olduğumu düşünmek istemiyordum.
Belki de kısa süreli bir görme bozukluğu yaşıyordum.
Az önceki fiziksel yorgunluk ve baş dönmesi buna neden olmuş olabilirdi.
Ama çevredeki sessizlik de garipti.
Biraz önce rüzgâr sesi duyuyordum.
Ayaklarımızın altında taşlar vardı.
Yeşil yanımda yürüyordu.
Şimdi hiçbirini duyamıyordum.
"Yeşil!" diye seslendim.
Sesim karanlığın içinde yankılandı.
Ama beklediğim gibi değildi.
Sanki çok geniş ve boş bir yerde konuşuyordum.
Bir süre cevap bekledim.
Sonra yeniden bağırdım.
"Yeşil!"
Yine cevap gelmedi.
Bir adım attım.
Ayağımın altında sert bir yüzey vardı.
Ama nereye bastığımı göremiyordum.
Dengemi kaybetmemek için durdum.
Elmas Diş'i hatırladım.
Birkaç saniye önce fırlattığım yerde olmalıydı.
Elimi yere doğru uzattım.
Parmaklarım taşlı yüzeye değdi.
Etrafı yoklamaya başladım.
Çakıyı bulamıyordum.
Biraz daha ilerledim.
Sonra durdum.
Çünkü karanlığın içinden bir ses yükseldi.
"Hakan."
Olduğum yerde kaldım.
Ses çok yakından gelmişti.
Ama bir insanın normal konuşmasına benzemiyordu.
Derindi.
Toktu.
Ve garip biçimde tanıdıktı.
Başımı kaldırdım.
"Kimsin?"
Cevap gelmedi.
Bir süre bekledim.
Sonra yeniden sordum.
"Kim var orada?"
Karanlığın içinde hafif bir hareket hissettim.
Sanki birisi yakınımda nefes alıyordu.
Ama bunun gerçekten bir nefes sesi olup olmadığını anlayamıyordum.
Bir süre sonra aynı ses yeniden konuştu.
"Buraya gelmemeliydin."
Kaşlarımı çattım.
"Nereye?"
Cevap vermedi.
"Gümüş Damar'a mı?"
Bir süre sessizlik oldu.
Ardından:
"Daha fazla yaklaşma," dedi.
Sesindeki ton sertleşmişti.
"Sen kimsin?" diye sordum.
"Git."
"Kim olduğunu söyle."
"Buradan uzaklaş, Hakan."
Bir süre sustum.
Sesin kime ait olduğunu hatırlamaya çalışıyordum.
Bir yerlerde duymuştum.
Bundan neredeyse emindim.
Ama nerede?
Ne zaman?
Aklıma belirli bir anı gelmiyordu.
Yalnızca tanıdıklık hissi vardı.
"Seni tanıyor muyum?" diye sordum.
Cevap vermedi.
"Beni tanıyorsun. Adımı biliyorsun."
Karanlıkta hafif bir uğultu yükseldi.
Sonra ses yeniden konuştu.
"Sana son kez söylüyorum. Canını seviyorsan geri dön."
Bir süre düşündüm.
Bu uyarıyı neden yaptığını bilmiyordum.
Gerçekten beni korumaya mı çalışıyordu?
Yoksa Gümüş Damar'a ulaşmamı istemeyen biri miydi?
İkisi de mümkündü.
"Orada ne var?" diye sordum.
Cevap gelmedi.
"Beni uzaklaştırmaya çalışıyorsan nedenini söyle."
"Bilmen gerekmiyor."
İçimdeki öfke hafifçe yükseldi.
Bu cümleyi artık fazlasıyla duyuyordum.
Yeşil'den.
Karşılaştığım yabancılardan.
Ve şimdi de karanlığın içindeki kimliği bilinmeyen bir sesten.
Herkes bir şeylerin önemli olduğunu söylüyordu.
Ama kimse neden önemli olduklarını açıklamıyordu.
"Annemle babamın başına gelenleri biliyor musun?" diye sordum.
Sessizlik.
"Hayri amcanın nerede olduğunu biliyor musun?"
Yine cevap gelmedi.
Bir süre sonra dişlerimi sıktım.
"Bana cevap vermiyorsan söylediklerine neden güveneyim?"
Ses bu defa daha yakından geldi.
"Çünkü henüz neyin içinde bulunduğunu anlamıyorsun."
"Öyleyse anlat."
"Git, Hakan."
Başımı kaldırdım.
"Hayır."
Karanlıkta kısa bir uğultu oluştu.
"Buradan ayrılmayacağım," dedim. "Ailemin başına gelenleri öğrenmeden geri dönmeye niyetim yok."
Ses bir süre sustu.
Ardından:
"Bu kararından pişman olabilirsin," dedi.
Bir süre düşündüm.
Belki haklıydı.
Ama pişman olabileceğim tek şey burada kalmak değildi.
Hiçbir şey öğrenmeden geri dönmek de bir ihtimaldi.
Ve bu ihtimal beni en az diğerleri kadar rahatsız ediyordu.
"Öyleyse pişman olurum," dedim. "Ama ne olduğunu öğrenmek istiyorum."
Cevap gelmedi.
Bir süre karanlığın içinde bekledim.
Sonra ses son kez duyuldu.
"Uyarıldın."
Ardından sessizlik oluştu.

Ne kadar süre hareketsiz kaldığımı bilmiyordum.
Çevremdeki karanlık değişmiyordu.
Bir süre sonra Elmas Diş'i yeniden aramaya başladım.
Az önce attığım yönü hatırlıyordum.
Çakı birkaç adım önümdeki taşların üzerine düşmüştü.
Yere çömeldim.
Elimi ileri uzattım.
Parmaklarım küçük taşlara değdi.
Sonra kuru bir dala.
Biraz daha ilerledim.
Metal bir yüzeye dokundum.
Elmas Diş.
Sapını kavradım.
Bu kez eskisi kadar sıcak değildi.
Yine de avucumda belirgin bir ısı hissediyordum.
Çakıyı yerden kaldırdım.
Bir süre sonra çevremdeki sessizlik bozuldu.
Önce uzaklardan bir uğultu geldi.
Ardından sert bir sarsıntı hissettim.
Dengemi kaybedip dizlerimin üzerine düştüm.
Gözlerimi kapattım.
Başım dönmeye başlamıştı.
Bir an gök gürültüsünü andıran güçlü bir ses duydum.
Sonra yüzümde soğuk damlalar hissettim.
Yağmur yağıyor gibiydi.
Elimi yüzüme götürdüm.
Islaklık hissi vardı.
Ama bunun gerçekten yağmur olup olmadığını anlayamıyordum.
Çünkü gözlerimi açtığımda hâlâ hiçbir şey göremiyordum.
Sarsıntı devam etti.
Bir süre sonra başımın içindeki baskı arttı.
Nefes almakta zorlandım.
Elmas Diş'i sıkıca kavradım.
Metal yüzeyin sıcaklığı yavaş yavaş azalıyordu.
Ardından uğultu hafifledi.
Sarsıntı kesildi.
Bir süre sonra yüzümdeki soğukluk da kayboldu.
Gözlerimi açtım.
İlk fark ettiğim şey güneş ışığı oldu.

Yeşil birkaç adım önümde duruyordu.
Yüzüme bakıyordu.
Nefes nefeseydi.
Çevreme baktım.
Aynı taşlık arazideydik.
Yerdeki otlar görünüyordu.
Gökyüzü açıktı.
Güneş hâlâ tepemizdeydi.
Bir süre hareketsiz kaldım.
Sonra elimdeki Elmas Diş'e baktım.
Çakı normal görünüyordu.
Herhangi bir ışık yaymıyordu.
Yeşil bana yaklaştı.
"Hakan?"
Başımı kaldırdım.
"Efendim?"
"Ne oldu sana?"
Bir süre düşündüm.
"Neyi kastediyorsunuz?"
Yeşil'in yüzü gerildi.
"Az önce bir anda durdun."
"Sonra?"
"Hiçbir şey söylemedin. Seslendim ama cevap vermedin."
Bir süre yüzüne baktım.
"Ne kadar sürdü?"
"Tam bilmiyorum. Kısa bir süre."
Başımı hafifçe çevirdim.
Çevrede herhangi bir yağmur izi göremiyordum.
Toprak kuruydu.
Giysilerim de.
Yüzüme dokundum.
Islak değildi.
Bu durum beni rahatsız etti.
Çünkü birkaç saniye önce yağmur damlalarını hissettiğime inanıyordum.
Yeşil yeniden konuştu.
"Gözlerin..."
Başımı kaldırdım.
"Ne olmuş gözlerime?"
Bir süre sustu.
"Değişti."
Kaşlarımı çattım.
"Nasıl değişti?"
"Bir an farklı göründüler."
"Ne şekilde?"
Yeşil cevap vermedi.
Bir süre bekledim.
"Yeşil, ne gördüğünüzü söyleyin."
Başını hafifçe iki yana salladı.
"Emin değilim."
Bir süre yüzüne baktım.
Sonra çakıyı kontrol ettim.
Üzerindeki küçük taşlar yerindeydi.
Sapında herhangi bir değişiklik görünmüyordu.
"Bir şey duydum," dedim.
Yeşil'in yüzündeki ifade değişti.
"Ne duydun?"
"Bir ses."
"Nasıl bir ses?"
"Bir erkek sesiydi sanırım. Derindi. Bana çok tanıdık geldi."
Yeşil birkaç saniye boyunca konuşmadı.
"Ne söyledi?"
"Gümüş Damar'a gitmememi istedi."
Yeşil'in bakışları bir an dondu.
Bunu fark ettim.
Ardından hemen toparlandı.
"Başka?"
"Buradan uzaklaşmamı söyledi. Canımı seviyorsam geri dönmem gerektiğini söyledi."
Yeşil derin bir nefes aldı.
Bir süre çevreye baktı.
Sonra yeniden bana döndü.
"Kim olduğunu söyledi mi?"
"Hayır."
"Sesi tanıdın mı?"
"Hayır. Ama tanıdık geldi."
Yeşil başını öne eğdi.
Bir süre sessiz kaldı.
"Bir şey biliyorsunuz," dedim.
Başını kaldırdı.
"Neden öyle düşünüyorsun?"
"Ses hakkında söylediklerime verdiğiniz tepki nedeniyle."
Yeşil gözlerini kaçırdı.
"Bu tek başına bir şey bildiğim anlamına gelmez."
"Doğru," dedim. "Ama bu ihtimali de ortadan kaldırmıyor."
Bir süre birbirimize baktık.
Ardından Yeşil yürümeye başladı.
"Gümüş Damar'a çok yakınız," dedi.
"Az önce anlattığım şeyi konuşmayacak mıyız?"
"Şimdi değil."
"Ne zaman?"
Cevap vermedi.
Bir süre hareketsiz kaldım.
Sonra çakıyı kapalı hâlde cebime koydum.
Fermuarı çektim.
Yeşil'in arkasından ilerlemeye başladım.
Ancak zihnim hâlâ karanlıktaki sesle meşguldü.
Kimsin sen?
Ve neden seni daha önce duymuşum gibi hissediyorum?
Bu soruların cevaplarını bilmiyordum.
Ama artık onlardan kaçamayacağımı düşünüyordum.

Yürüdüğümüz arazi giderek taşlık hâle geldi.
Toprak yer yer çatlamıştı.
Bazı çatlakların arasından ince otlar çıkıyordu.
Ancak ilerledikçe bitki örtüsü seyrekleşti.
Ağaçlar geride kalmaya başladı.
Önümüzde geniş ve düzensiz bir alan uzanıyordu.
Bir süre sonra havadaki kokunun değiştiğini fark ettim.
Toprak kokusuna metalik bir şey karışmış gibiydi.
Yeşil durdu.
Ben de birkaç adım gerisinde durdum.
"Neden durduk?" diye sordum.
Cevap vermedi.
Önüne bakıyordu.
Bakışlarını takip ettim.
Ve gördüğüm şey karşısında bir süre konuşamadım.
Toprağın ortasında geniş bir yarık bulunuyordu.
Ancak yalnızca tek bir çatlak değildi.
Ana yarıktan çevreye uzanan birçok küçük çatlak vardı.
Bazıları birkaç metre boyunca ilerliyordu.
Bazılarıysa genişleyerek birbirine bağlanıyordu.
Toprak yer yer yükselmişti.
Sanki altında büyük bir basınç oluşmuş ve yüzeyi parçalamıştı.
Ama en garip şey çatlakların içindeydi.
Gümüş renkli bir madde.
İlk bakışta metal sandım.
Ancak dikkatle baktığımda yüzeyinin bir sıvı gibi göründüğünü fark ettim.
Bazı yerlerde çatlakların arasından dışarı taşmıştı.
Toprağın üzerine ince tabakalar hâlinde yayılıyordu.
Güneş ışığı bu yüzeylerde soluk yansımalar oluşturuyordu.
Bir süre daha inceledim.
Maddenin hareket edip etmediğinden emin değildim.
Bazı bölümlerinde hafif dalgalanmalar görüyordum.
Ancak rüzgârın veya ışığın oluşturduğu bir görüntü de olabilirdi.
Yeşil'e döndüm.
"Burası mı?"
Başını yavaşça salladı.
"Evet."
"Gümüş Damar?"
"Evet."
Sesinde bir tuhaflık vardı.
Beklediğim kadar emin konuşmamıştı.
Yeniden araziye baktım.
Böyle bir yer hayal etmemiştim.
Adından dolayı toprağın içinde uzanan parlak bir maden damarı bekliyordum.
Belki de eski bir kazı alanı.
Ama karşımızdaki manzara bunların hiçbirine benzemiyordu.
Toprak parçalanmıştı.
Çatlakların arasındaki gümüş renkli madde ise sıradan bir maden görüntüsü vermiyordu.
Bir süre sonra cebimde ani bir soğukluk hissettim.
Elmas Diş.
Elimi cebime götürdüm.
Çakı buz gibi olmuştu.
Başımı kaldırdım.
Yeşil'e baktım.
Yüzü bembeyazdı.
Gözleri gümüş renkli maddeye sabitlenmişti.
Ellerinin titrediğini fark ettim.
Bir adım yaklaştım.
"Yeşil?"
Cevap vermedi.
Bir süre sonra dudakları aralandı.
Sanki bir şey söylemek istiyordu.
Ancak kelimeler ağzından çıkmıyordu.
Nefesi hızlandı.
Bir elini başına götürdü.
Ardından diğer eliyle göğsünü tuttu.
"Yeşil, iyi misiniz?"
Başını yavaşça iki yana salladı.
Gözlerinde korku vardı.
Ama bu, ormanda yaratıkları gördüğünde yaşadığı korkudan farklı görünüyordu.
Sanki karşımızdaki manzarayı daha önce başka bir şekilde görmeyi beklemişti.
Ve şimdi gördüğü şey, bütün beklentilerini değiştirmişti.
Bir adım daha yaklaştım.
"Ne oldu?"
Yeşil cevap vermedi.
Yalnızca gümüş renkli maddeye bakıyordu.
Sonra birden ellerini başına götürdü.
Omuzları titremeye başladı.
Derin bir nefes aldı.
Ve bütün gücüyle bağırdı: "Geç kaldık!"