8. Bölüm

Elena'nın Anlatımından

Çakım yoktu.
Bir kez daha çantamın içine baktım. Mavi kapaklı defterim, cüzdanım, anahtarlarım ve ne zamandır atmayı unuttuğum birkaç fiş yerli yerindeydi. Fakat aradığım şeyi bulamıyordum.
Çantanın ikinci gözünü açtım.
Defterimi çıkardım. Altındaki küçük eşyaları elimle kenara ittim.
Yoktu.
Kaldırımın ortasında durup derin bir nefes aldım.
Harika Elena. Gerçekten harika. Kaybetmemen gereken tek şeyi kaybetmeyi de başardın.
Çantayı yeniden karıştırdım.
Bu kez biraz daha dikkatliydim. Fermuarlı küçük bölmeye baktım, cüzdanımın arkasını kontrol ettim. Hatta astarın altında bir delik olup olmadığını anlamak için parmaklarımı köşelerde gezdirdim.
Hiçbir şey bulamadım.
Bir süre olduğum yerde kaldım.
Çakı annemden kalmıştı.
Daha doğrusu annemin bana verdiği, yıllardır yanımda taşıdığım en değerli eşyalardan biriydi. Sapının üzerinde küçük harflerle adım yazıyordu.
Elena.
Annem onu bana verdiğinde neden bu kadar önem verdiğini anlamamıştım. Bir çakıydı sonuçta. Üzerine ismimin yazılmış olması onu benim için özel kılıyordu ama yine de sıradan bir hediyeden fazlası olduğunu düşünmemiştim.
Zamanla alışmıştım.
Dışarı çıkarken telefonumu, anahtarlarımı ve çakımı kontrol eder olmuştum. Yanımda olmadığında eksikliğini hissediyordum.
Şimdi ise onu gerçekten kaybetmiş olabileceğimi düşünüyordum.
Kaldırımın kenarına geçip çömeldim.
Çantamı dizlerimin üzerine koydum.
Sabah evden çıkarken nereye bıraktığımı hatırlamaya çalıştım.
Komodinin üzerinde miydi?
Hayır.
Dün gece çantama koymuş olmalıydım.
Yoksa yatağın kenarında mı unutmuştum?
Gözlerimi kapatıp sabahki hareketlerimi düşündüm.
Üzerimi değiştirmiştim.
Yeşil kot pantolonumu giymiştim.
Çantamı almış, anahtarlarımı kontrol etmiş ve evden çıkmıştım.
Sonra birden aklıma geldi.
Arka cebim.
Ayağa kalktım.
Elimi pantolonumun arka cebine götürdüm.
Parmaklarım soğuk metale değdi.
Çakıyı çıkardım.
Bir süre avucumun içinde tuttum.
"Senin yüzünden kalbim duracaktı," diye mırıldandım.
Elbette cevap vermedi.
Vermesi de gerekmiyordu. Bir çakıyla konuştuğumu gören biri çıkarsa zaten yeterince açıklama yapmak zorunda kalacaktım.
Sapındaki yazıya baktım.
Harfler biraz aşınmıştı ama hâlâ okunabiliyordu.
Çakıyı yeniden cebime koydum.
Rahatlamıştım.
Yine de tuhaf bir şey vardı.
Çakıyı oraya ne zaman koyduğumu hatırlamıyordum.
Belki sabah acele ederken yapmıştım.
Son zamanlarda dalgınlığım artmıştı. Anahtarlarımı elimde tuttuğum hâlde aradığım bile oluyordu.
Bunu düşününce hafifçe gülümsedim.
Böyle giderse yakında kendi adımı da unutacağım.
Çantamın fermuarını kapattım.
Yoluma devam ettim.
Terziye geç kalmak istemiyordum.

Orion'a taşınalı yaklaşık üç ay olmuştu.
Üç ay.
Söylemesi kolaydı.
Ama bu şehirde geçirdiğim her hafta, birbirinden farklı bir ağırlık taşıyordu.
İlk geldiğimiz günleri hatırlıyordum. Annemle birlikte eşyalarımızı yerleştirmiş, hangi dolabın kime ait olacağı konusunda gereksiz bir tartışmaya girmiştik.
Ben büyük dolabı istemiştim.
Annemse kıyafetlerimin zaten odama sığmayacağını söyleyerek benimle dalga geçmişti.
Sonunda dolabı almıştım.
Kıyafetlerimin de büyük kısmı içine sığmıştı.
Bu küçük zaferimi anneme birkaç gün boyunca hatırlatmıştım.
Şimdi aynı dolabı her açışımda onun sesini duyacakmış gibi oluyordum.
Çünkü annem ortadan kaybolmuştu.
Üstelik tek kelime etmeden.
Bana bir yere gideceğini söylememişti. Herhangi bir yolculuktan bahsetmemişti. Birkaç günlüğüne uzaklaşacağını bildirmemişti.
Hiçbir şey.
Yalnızca bir gün eve döndüğümde onu bulamamıştım.
O akşamı hatırlamak istemiyordum.
Ama bazı anılar insanın isteğini pek önemsemiyordu.
Kapıyı açıp içeri girmiştim.
"Anne?"
Sesim koridorda yankılanmıştı.
Cevap gelmeyince mutfağa bakmıştım.
Kimse yoktu.
Ardından salonu kontrol etmiştim.
Belki odasında dinleniyordu.
Kapısını araladığımda orada da olmadığını görmüştüm.
İlk başta endişelenmemiştim.
Markete gitmiş olabilirdi. Bir komşuyla konuşuyor olabilirdi. Telefonunu sessize almış olabilirdi.
Bunların hepsi mümkündü.
Telefonumu çıkarıp aramıştım.
Çalmıştı.
Açmamıştı.
Bir süre beklemiştim.
Sonra yeniden aramıştım.
Yine cevap alamamıştım.
Akşam ilerledikçe evin sessizliği rahatsız edici olmaya başlamıştı.
Bir insanın eve geç dönmesi dünyanın sonu değildi.
Ama annem haber vermeden ortadan kaybolacak biri değildi.
En azından tanıdığım annem böyle değildi.
Yeniden aramıştım.
Mesaj göndermiştim.
Nerede olduğunu sormuştum.
Saatler geçmişti.
Cevap gelmemişti.
Sonraki aramalarım da sonuçsuz kalmıştı.
Bazen telefonunun çalması bile bana umut veriyordu. Açmasını bekliyordum. Belki bir açıklaması vardı. Belki başına küçük bir aksilik gelmişti.
Ama telefonu her kapattığımda aynı sorularla baş başa kalıyordum.
Neredesin anne?
Bir şey mi oldu?
Bana neden haber vermiyorsun?
Soruların hiçbirine cevap bulamamıştım.
Ve şimdi onu düşünmemeye çalışarak terziye gidiyordum.
Bunun biraz tuhaf olduğunu biliyordum.
Annem yoktu.
Ben ise bir elbise diktirmekle uğraşıyordum.
Ama hayatımı tamamen durdurursam annemin nerede olduğunu öğrenebileceğimden de emin değildim.
Üstelik uzun zamandır beklediğim bir fırsat vardı.
Modellik ajansıyla görüşmüştüm.
Beni denemek için bir hafta sonra podyuma çağırmışlardı.
Başarılı olursam devam edebilirdim.
Olmazsam başka bir yol arardım.
Ancak o güne hazırlanmak istiyordum.
Bunun için düzgün bir elbiseye ihtiyacım vardı.
Özellikle de mavi bir elbiseye.

Babamı hiç tanımamıştım.
Annem, ben henüz bebekken öldüğünü söylemişti.
Bu yüzden onunla ilgili bildiklerim, bana anlatılan birkaç küçük ayrıntıdan ibaretti.
Nasıl konuştuğunu bilmiyordum.
Gülerken yüzünün nasıl göründüğünü de.
Bazen eski fotoğraflara bakarken insanların babalarına neden bu kadar çok benzediğini düşünürdüm. Bazıları aynı gözlere, bazıları aynı buruna sahipti.
Ben kendimde neyin babamdan kaldığını bilmiyordum.
Annem bu konu açıldığında pek konuşmak istemezdi.
Ben de bir süre sonra sormayı bırakmıştım.
Yine de ondan kaldığını bildiğim bir eşya vardı.
Kalemim.
On beş yaşıma geldiğimde annem onu bana vermişti.
Babamın ölümünden sonra sakladığını söylemişti.
Kalem pek gösterişli değildi.
Ancak ağırlığı ve metal yüzeyi hoşuma giderdi. Yazarken elimde dengeli dururdu.
Çantamın içinde özel bir bölmede taşıyordum.
Bir gün kaybedersem çok üzüleceğimi biliyordum.
Aslında insanın kaybetmekten korktuğu eşya sayısı arttıkça hayatı da biraz zorlaşıyordu.
Çakı.
Kalem.
Defter.
Annemin yıllar önce bana yaptığı oyuncak.
Her birinin ayrı bir yeri vardı.
Ama eşyaların en kötü yanı, sahibinin yokluğunu bazen kendisinden daha fazla hatırlatmalarıydı.
Düşüncelerimi dağıtmak için başımı kaldırdım.
Terziye giden sokağa yaklaşmıştım.

Orion'un sokakları üç ayın sonunda bile bana tam anlamıyla tanıdık gelmiyordu.
Bazı yerleri artık ezbere biliyordum.
Hangi sokaktan dönersem markete çıkacağımı, hangi kavşakta beklemem gerektiğini öğrenmiştim.
Ama şehrin havasına alışamamıştım.
Binaların çoğu eskiydi.
Bazılarının dış cephesinde koyu lekeler bulunuyordu. Pencerelerin çevresindeki boya tabakaları dökülmüş, duvarların arasından ince çatlaklar uzamıştı.
Yine de bütün yapılar bakımsız değildi.
Bazı sokaklarda evler birbirine oldukça uyumlu görünüyordu.
İki katlı binaların arasına yerleştirilmiş üç katlı yapılar, aynı renk ailesinden seçilmiş gibi duruyordu.
Bazen bu düzeni güzel buluyordum.
Bazen de fazlasıyla hesaplanmış.
Sokağın başındaki eski tabelanın altından geçtim.
Rüzgâr estiğinde metal levha hafifçe sallandı.
Ardından tanıdık bir gıcırtı duyuldu.
Başımı kaldırıp baktım.
Bir gün o tabela yerinden kopacak, diye düşündüm.
Sonra bunun benim sorunum olmadığını kabul edip yürümeye devam ettim.
Havada yine isli bir koku vardı.
Ama birkaç adım sonra farklı bir şey hissettim.
Fesleğen.
Gerçekten fesleğene benziyordu.
İlk geldiğimiz günlerden beri bu kokuyu zaman zaman alıyordum.
Oysa çevrede ne bir bahçe ne de fesleğen yetiştirildiğini gösteren bir şey vardı.
Belki açık pencerelerden birinden geliyordu.
Belki de yakındaki bir dükkândan.
Bir süre sonra kokuyu düşünmeyi bıraktım.
Telefonumu çıkarıp saate baktım.
12.56.
Hızlandım.
Hayri amcanın beni beklemesini istemiyordum.

Dükkânın kapısını açtığımda üzerindeki küçük metal aksesuarlar birbirine çarptı.
Tanıdık ses etrafa yayıldı.
İçeri girdim.
Her zamanki gibi temizdi.
Buraya her geldiğimde aynı şeyi düşünüyordum: Hayri amca dükkânı herhalde geceleri de temizliyordu.
Yoksa bir terzi dükkânı nasıl bu kadar düzenli kalabilirdi?
Kumaşlar katlanmıştı.
Makaslar yerli yerindeydi.
Masaların üzerinde gereksiz eşya bulunmuyordu.
Burnuma hafif bir gül kokusu geldi.
Hayri amca dikiş makinesinin yakınında duruyordu.
Ama bu defa yalnız değildi.
Arkasında genç bir adam vardı.
Onu daha önce görmemiştim.
İlk dikkatimi çeken şey saçları oldu.
Koyu renkli, düz saçları vardı. Sakalları siyaha yakındı. Yüzü genç görünüyordu ama boyu ve duruşu nedeniyle ilk bakışta olduğundan büyük gösteriyordu.
Sonra gözlerine baktım.
Maviydi.
Oldukça belirgin bir mavi.
Bir an olduğum yerde durdum.
Tamam Elena, insan gördün. İlk kez olmuyor.
İçimden bu şekilde konuşmak pek işe yaramadı.
Çünkü gerçekten yakışıklıydı.
Hayri amcaya yöneldim.
"Hayri amca, ben bir elbise diktirmek istiyorum, sana zahmet," dedim.
Yaşlı adam başını kaldırdı.
Gözlüğünün üzerinden bana baktı.
"Hoş geldin," dedi.
Tam elbiseden söz edecektim ki bakışlarım yeniden genç adama kaydı.
Bana bakıyordu.
En azından baktığını düşündüm.
Bir süre sonra gözlerimi çevirdim.
Sormasam daha iyi olabilirdi.
Ama merak etmiştim.
Üstelik bir insanın kim olduğunu sormak dünyanın en tuhaf davranışı değildi.
Yüzümü ona döndüm.
"Siz burada yeni misiniz? Ben sizi burada hiç görmemiştim."
Genç adam ayağa kalktı.
Bana doğru döndü.
"Bu işe yeni başladım, buralarda da yeniyim sayılır."
Ses tonu sakindi.
Bir süre gözlerine baktım.
Mavi rengin çevresindeki ince ayrıntıları seçebiliyordum.
Tam o anda başımın içinde kısa, keskin bir ağrı hissettim.
Sanki şakağıma ince bir iğne batmıştı.
Gözlerimi kırpıştırdım.
Başımı hafifçe eğdim.
Ağrı birkaç saniye içinde azaldı.
Ne oluyor şimdi?
Son zamanlarda sık sık başım ağrıyordu.
Bu da onlardan biri olabilirdi.
Ancak tam göz göze geldiğimiz anda yaşanması garipti.
Genç adamın bunu fark edip etmediğini bilmiyordum.
Başımı kaldırdığımda hâlâ oradaydı.
Hayri amca yanımıza yaklaştı.
"Bu dediğin giysi nedir?" diye sordu.
Sonunda kendime geldim.
"Mavi renkte, straplez."

Hayri amca eline plastik bir mezura aldı.
Bana yaklaşarak ölçülerimi almaya başladı.
Bu sırada genç adamın bakışlarını nereye çevirdiğini kontrol etmemeye çalışıyordum.
Nedense bunu başarmak düşündüğümden daha zordu.
Elena, bir elbise diktirmeye geldin. İnsan incelemeye değil.
Bir an gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Hayri amca mezurayı omuzlarımın çevresinden geçirirken kıpırdamamamı istedi.
Dediğini yaptım.
Elbisenin nasıl olmasını istediğimi sordu.
Üst kısmının vücuduma oturmasını, eteğinin ise hareket ederken beni rahatsız etmemesini istediğimi anlattım.
Podyumda rahat yürüyebilmem önemliydi.
Mavinin çok soluk olmamasını da özellikle belirttim.
Bu rengi çocukluğumdan beri seviyordum.
Annemin gözleri de maviydi.
Onunla konuşurken bazen farkında olmadan uzun süre gözlerine baktığımı hatırlıyordum.
Şimdi dükkândaki yabancının gözleri de bana aynı rengi hatırlatmıştı.
Bu düşünce içimde küçük bir sızı oluşturdu.
Hayri amca ölçüyü tamamladı.
Mezurayı boynuna astı.
Bir süre düşündü.
"İki haftaya hallolur."
Gözlerim büyüdü.
"İki hafta olmaz, bir hafta içinde bitmesi gerekiyor. Defileye yetişmem gerek, bu benim için çok önemli."
Sesimin aceleci çıktığını fark ettim.
Ama gerçekten acelem vardı.
Ajansla konuşmuştum.
Bir hafta sonra yapılacak deneme podyumunda kendimi göstermem gerekiyordu.
Henüz büyük bir defileye çıkacak değildim. Ancak bu deneme, ileride böyle bir fırsat elde edip edemeyeceğimi belirleyebilirdi.
O yüzden hazırlıksız gitmek istemiyordum.
Hayri amca bir süre yüzüme baktı.
Ardından çalışma masasındaki kumaşları inceledi.
Sanki hangi işlemi ne kadar sürede bitirebileceğini hesaplıyordu.
Sonunda yeniden bana döndü.
"Tamam, olur. Bir hafta sonra erkenden burada ol."
Rahatladım.
"Teşekkür ederim, Hayri amca."
Başını salladı.
Çantasını kontrol eden bir müşteri gibi görünmeye çalışarak birkaç adım geri çekildim.
Ancak gözlerim yeniden genç adama kaydı.
Hâlâ oradaydı.
Kendisine dikkatle baktığımı fark etmiş miydi?
Bilmiyordum.
Fark ettiyse de ne düşündüğünü anlamam mümkün değildi.
Bir süre göz göze geldik.
Sonra kapıya yöneldim.
Çıkmadan önce bir kez daha dönüp baktım.
Bu davranışımın pek de gerekli olmadığını kabul etmek zorundaydım.
Ama yapmıştım işte.
Ardından kapıyı açıp dışarı çıktım.
Metal aksesuarlar yeniden ses çıkardı.

Terziden ayrıldığımda gün henüz bitmemişti.
Elbisemin bir hafta içinde hazır olacak olması içimi rahatlatmıştı.
Ancak ajans için yapmam gereken başka şeyler de vardı.
Telefonumdaki mesajları kontrol ettim.
Başvurumla ilgili gönderilen bilgileri yeniden okudum.
Podyumda giyeceğim ayakkabının rahat olması gerekiyordu. Ayrıca hazırladığım birkaç fotoğrafı da yeniden düzenlemem istenmişti.
Yapılacaklar listesi pek kısa değildi.
Ama en azından bunları anlayabiliyordum.
Bir elbisenin hazırlanması.
Fotoğrafların seçilmesi.
Saatinde bir yerde bulunmak.
Bunların hepsinin belirli bir çözümü vardı.
Annemin ortadan kayboluşunun ise yoktu.
Yakındaki küçük bir kafeye girdim.
Boş masalardan birine oturdum.
Çantamdan telefonumu çıkardım.
Ajansın istediği fotoğrafları incelemeye başladım.
Bazılarında ışık kötüydü.
Bazılarında duruşumu beğenmedim.
Bir fotoğrafta ise yüzüm gereğinden ciddi görünüyordu.
Bu ifadeyle podyuma çıkarsam herkes benden borç aldığını sanacak.
İstemeden gülümsedim.
Birkaç fotoğrafı ayırdım.
Sonra yeniden annemin numarasını açtım.
Bir süre ekrana baktım.
Aradım.
Telefon çaldı.
Bekledim.
Cevap gelmedi.
Bir kez daha denedim.
Yine açmadı.
Aramayı sonlandırdım.
Son gönderdiğim mesaj hâlâ yanıtsızdı.
Yeni bir mesaj yazmak istedim.
Ancak ne söyleyeceğimi bilemedim.
Neredesin?
İyi misin?
Neden cevap vermiyorsun?
Bunların hepsini daha önce sormuştum.
Yine de kısa bir mesaj gönderdim.
Anne, lütfen beni ara. Çok merak ediyorum.
Telefonu masaya bıraktım.
Bir süre karşımdaki cama baktım.
Dışarıda insanlar yürüyordu.
Bazıları alışveriş poşetleri taşıyordu. Bazıları telefonla konuşuyordu.
Herkes bir yere yetişmeye çalışıyordu.
Ben de aynı şeyi yapıyordum.
Ama annemden gelecek tek bir mesaj, o an bütün planlarımı değiştirmeme yeterdi.
Bir süre sonra masadan kalktım.
Hesabı ödedim.
Fotoğraflarla ilgili işlerimi tamamlamak için dışarı çıktım.
Yakındaki bir dükkâna uğrayıp birkaç küçük ihtiyacımı aldım.
Ardından ajansın gönderdiği bilgileri yeniden kontrol ettim.
Saatler doğal bir hızla ilerliyordu.
Günün aydınlığı yavaş yavaş azalmaya başladı.
Ben de eve dönmek için yola çıktım.

Orion'un binaları akşam ışığında daha farklı görünüyordu.
Gündüz açık gri olan bazı duvarlar şimdi koyulaşmıştı.
Pencerelerden yansıyan güneş ışığı azalmış, sokak lambalarından birkaçı yanmaya başlamıştı.
Eve yürürken binaların üst katlarına bakıyordum.
Bazıları iki, bazıları üç katlıydı.
Pencerelerin çoğu birbirine benziyordu.
Ancak birkaç sokak sonra karşıma çıkan yapı diğerlerinden tamamen farklıydı.
Eski bir evdi.
Duvarlarının boyası yer yer dökülmüştü.
Pencerelerinin çevresinde koyu lekeler bulunuyordu.
Çatısının bazı bölümleri eğilmiş gibiydi.
İlk bakışta uzun zamandır kullanılmadığı anlaşılıyordu.
Adımlarımı yavaşlattım.
Bu evin önünden daha önce geçmiş olabilirdim.
Ama dikkatimi bu kadar çektiğini hatırlamıyordum.
Bir süre karşı kaldırımdan izledim.
Pencereler karanlıktı.
Kapısının önünde otlar büyümüştü.
Bahçesi sayılabilecek küçük alanın sınırları bile pek belirgin değildi.
Orion'da düzgün bir bina bulmak mı daha zor, yoksa bir binanın neden terk edildiğini öğrenmek mi?
Biraz gülümsedim.
Sonra yeniden eve baktım.
Buradan uzaklaşmam gerektiğini düşünüyordum.
Çünkü geç kalmak istemiyordum.
Ancak yapının önünde biraz daha durdum.
Nedense pencerelerinin ardında ne bulunduğunu merak ediyordum.
Bunun için belirli bir sebebim yoktu.
Sadece merak.
Bir süre sonra karşı kaldırıma geçtim.
Eve birkaç adım yaklaştım.
Tam o sırada burnuma keskin bir koku geldi.
Yanmış lastiğe benziyordu.
İlk başta yakınlarda bir şey yakıldığını düşündüm.
Çevreye baktım.
Duman göremedim.
Yakında açık bir ateş de yoktu.
Ancak koku belirginleşiyordu.
Burnumu hafifçe buruşturdum.
"Iyy..."
Bir süre nefesimi tutmaya çalıştım.
Pek işe yaramadı.
Koku genzime yerleşmişti.
Gözlerimde hafif bir yanma başladı.
Mideme küçük bir rahatsızlık oturdu.
Evin çevresindeki toprağa baktım.
Bazı yerlerde kurumuş otlar vardı.
Bir köşede eski taş parçaları bulunuyordu.
Kokunun nereden geldiğini anlayamıyordum.
Belki arka tarafta birileri lastik yakmıştı.
Belki de yakınlardaki başka bir yerden rüzgârla taşınıyordu.
Ama ben eve yaklaştıkça daha güçlü hissediyordum.
Bunun nedenini anlamaya çalışırken başım hafifçe ağrımaya başladı.
Elimi şakağıma götürdüm.
Sonra bir an durdum.
Çantamda mavi defterim vardı.
Bir süredir gördüğüm tuhaf şeyleri zaman zaman ona yazıyordum.
Belki de şu anda hissettiklerimi kaydetmem iyi olurdu.
Ama defteri çıkarmaya karar verdiğim anın gerçekten o an olup olmadığından emin değildim.
Sanki hareketi düşüncemden önce yapmıştım.
Elim çoktan çantamın fermuarındaydı.

Mavi defterimi çıkardım.
Kapağındaki küçük sembole baktım.
Güneşe benziyordu.
Ortada yuvarlak bir şekil, çevresinde kısa çizgiler vardı.
Ancak sıradan bir güneş çizimi de değildi.
Bazı çizgiler diğerlerinden farklı yönlere uzanıyordu.
Çocukken anneme bunun ne anlama geldiğini sorduğumu hatırlıyordum.
"Defter işte, çok sorgulama," demişti.
O zaman cevabına pek aldırmamıştım.
Şimdi ise keşke biraz daha ısrar etseydim, diye düşünüyordum.
Defteri açtım.
Çantamın küçük bölmesinden babamın kalemini çıkardım.
Ne yazacağımı bilmiyordum.
Başım ağrıyordu.
Koku hâlâ burnumu rahatsız ediyordu.
Ama bir şeyler yazmam gerektiğini hissediyordum.
Sayfanın üst kısmına kalemin ucunu değdirdim.
Önce küçük bir çizgi çizdim.
Ardından yanına başka bir işaret ekledim.
Bir süre sonra elim hareket etmeye devam etti.
Kaşlarımı çattım.
Ne yazıyordum?
Kalemin ucunu kaldırdım.
Sayfaya baktım.
Az önce çizdiğim işaretler bildiğim herhangi bir harfe benzemiyordu.
Birkaçı kıvrımlıydı.
Bazılarının üzerinde küçük noktalar bulunuyordu.
Bir an bunları nereden öğrendiğimi düşünmeye başladım.
Ama aklıma hiçbir şey gelmedi.
Kalemi yeniden kâğıda götürdüm.
Bu defa daha uzun bir çizgi oluşturdum.
Ardından iki kısa çizgi.
Sonra başka bir sembol.
Hareketlerim giderek hızlandı.
Elimi durdurmak istedim.
Durdurabildim.
Ama birkaç saniye sonra aynı işaretleri yazmaya devam etme isteği yeniden ortaya çıktı.
Ne yapıyorum ben?
Kalemi kâğıttan kaldırdım.
Elime baktım.
Parmaklarım hafifçe titriyordu.
Yazdığım şeylerin anlamını bilmiyordum.
Ancak hepsi birbirine bağlı bir metnin parçalarıymış gibi görünüyordu.
Bu düşünce beni daha da rahatsız etti.
Defteri kapatmaya çalıştım.
Tam o sırada karnıma keskin bir sancı girdi.
Bir an nefesimi tuttum.
Başımı öne eğdim.
Ağrı birkaç saniye sürdü.
Ardından biraz hafifledi.
Yakındaki alçak taşın üzerine oturdum.
Defteri dizlerimin üzerinde tuttum.
Derin bir nefes almaya çalıştım.
Burnuma gelen yanık lastik kokusu yüzünden bunu yapmak kolay değildi.
Bir süre gözlerimi kapalı tuttum.
Sonra yeniden açtım.
Defter hâlâ ellerimdeydi.
Üzerindeki işaretler de yerindeydi.
Gördüğüm şey bir hayal değildi.
Gerçekten yazmıştım.
Ancak nasıl ve neden yazdığımı bilmiyordum.
Kalemi elimde çevirdim.
Babamdan kaldığını bildiğim bu nesne, her zamanki gibi sıradan görünüyordu.
Metal yüzeyinde herhangi bir değişiklik yoktu.
Bir süre sonra deftere yeniden baktım.
Bir işareti okumaya çalıştım.
Ardından başka birini.
Hiçbirini tanıyamadım.
Belki de beynim sonunda çalışmayı bıraktı.
Kendi kendime gülmek istedim.
Ama gülemedim.
Baş ağrım hafifçe devam ediyordu.
Yine de kalkabilecek durumdaydım.
Defteri kapatmadan önce işaretlere son kez baktım.
Bunları daha sonra inceleyebilirdim.
Belki bir benzerini bir kitapta bulurdum.
Belki de yalnızca anlamsız çizimlerdi.
Şimdilik bilmiyordum.
Kalemi çantama koydum.
Defteri kapatmak üzereydim.
Tam o sırada arkamdan ayak sesleri duydum.

İlk anda sesin gerçekten bana doğru yaklaştığını anlayamadım.
Sokaktan geçen biri olabilirdi.
Ama adımlar yaklaştıkça dikkatim dağıldı.
Başımı çevirmek istedim.
Sonra vazgeçtim.
Birkaç saniye bekledim.
Sesler hâlâ yaklaşıyordu.
Sokak oldukça sessizdi.
Bu yüzden ayakkabıların kaldırıma vuruşunu açıkça duyabiliyordum.
Kalbim biraz hızlandı.
Bir süredir kendimi iyi hissetmiyordum.
Üstelik terk edilmiş bir evin önünde, akşam saatlerinde tek başımaydım.
Yanımda biri durduğunda ne yapacağımı düşünmek istemiyordum.
Elimi pantolonumun arka cebine götürdüm.
Çakının sapını kavradım.
Arkamdaki ayak sesi bir kez daha duyuldu.
Aniden ayağa kalkıp döndüm.
Çakıyı çıkarmıştım.
Bir anlık hareketle karşımdaki kişinin boğazına doğrulttum.
Ardından yüzünü gördüm.
Mavi gözler.
Koyu renkli saçlar.
Siyah sakallar.
Terzideki gençti.
"Şey ııı merhaba," dedi.
Bir süre birbirimize baktık.
Gözleri büyümüştü.
Olduğu yerde kalmıştı.
Çakının ucunun boğazına ne kadar yaklaştığını fark ettiğimde hemen geri çektim.
Elena!
Sen ne yaptın?
Elimi aşağı indirdim.
Genç adam bir iki adım uzaklaştı.
Korktuğu belliydi.
Ben de pek sakin sayılmazdım.
Az önce yaşadığım baş ağrısının ardından tanıdığım birinin aniden karşımda belirmesi hiç beklediğim bir şey değildi.
Ama yine de yaptığım hareketin fazla sert olduğunun farkındaydım.
"Neden arkamdan gelip birden sesleniyorsun? Korkuttun."
Sesim düşündüğümden yüksek çıkmıştı.
Genç adam bir elini başına götürdü.
"Özür dilerim, seni korkutmak istememiştim."
Bir süre yüzüne baktım.
Özür dilemesi gerekiyormuş gibi davranmıştım.
Oysa az önce çakıyı boğazına dayayan bendim.
Çok mantıklı Elena. Gerçekten çok mantıklı.
Genç adam çevreye baktı.
Sonra yeniden bana döndü.
"Burada… bu ıssız evin önünde ne işin var, merak ettim."
Bir an sustum.
Ne söyleyeceğimi düşünüyordum.
Gerçeği anlatabilirdim.
Bu evin önünde durduğumu, anlamadığım yazılar yazdığımı ve başımın ağrıdığını söyleyebilirdim.
Ama onu tanımıyordum.
Terzide birkaç cümle konuşmuştuk.
Bu kadar.
Üstelik annem uzun zamandır insanlara kolay güvenmemem gerektiğini söylerdi.
Şu anda ona yaşadığım şeyleri açıklamak istemiyordum.
"Hi-i-ç… öyle, geçiyordum ve not defterime bir şey yazarken durakalmışım."
İlk kelimeyi söylerken hafifçe kekelemiştim.
Harika. Çok inandırıcı.
Genç adam bana baktı.
Bir süre sustu.
Ardından:
"Anlıyorum. Sen demin terziye gelen kızdın, değil mi?"
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Az önce boğazına çakı dayamıştım.
Terzide de göz göze gelmiştik.
Beni tanıması için daha ne olması gerekiyordu?
Ama belki de söyleyecek başka bir şey bulamamıştı.
"Evet."
Cevabım kısa çıkmıştı.
Genç adam biraz daha rahatlamış görünüyordu.
Yine de aramızdaki mesafeyi koruyordu.
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra konuştu.
"İsmin nedir acaba? Bir de neden öyle bir elbise diktirmek istedin?"
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
Adımı neden merak ediyordu?
Terzideki yeni çalışan olarak müşteriler hakkında bilgi edinmek istemiş olabilirdi.
Belki yalnızca sohbet etmeye çalışıyordu.
Ama elbiseyi de sorması dikkatimi çekmişti.
Bir süre yüzüne baktım.
Mavi gözleri yeniden dikkatimi dağıttı.
Bir an annemin gözlerini hatırladım.
Benzer bir renkti.
Bu düşünce zihnimden kısa süre içinde geçti.
Ardından yeniden kendime geldim.
"Adımı neden merak ediyorsun? Ve o elbiseyi diktirme amacım modellik yapmak. Bir ajansla anlaştım, beni denemek için bir hafta sonra podyuma çağırdılar. Bu benim için çok önemli bir adım."
Sözlerim bittiğinde bir an sessiz kaldım.
Neden bu kadar sert konuşmuştum?
Bana yalnızca adımı sormuştu.
Üstelik elbise hakkındaki sorusu da pek tuhaf değildi.
Ama ben sanki sorguya çekiliyormuşum gibi cevap vermiştim.
Genç adamın yüzü hafifçe kızardı.
Gözlerini kısa bir süre kaçırdı.
Bu durumu görünce kendimi biraz kötü hissettim.
Biraz daha normal konuşamaz mıydın?
Gerçi az önce yaşadığımız şeyden sonra normal bir sohbet beklemek de pek gerçekçi değildi.
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra genç adam konuştu.
"O zaman bir hafta sonra görüşmek üzere. Ben seni daha fazla rahatsız etmeyeyim."
Sesinde hafif bir titreme vardı.
Bir an onu durdurmak istedim.
Az önceki tavrım için bir şey söyleyebilirdim.
Belki özür dilemeliydim.
Ama kelimeler ağzımdan çıkmadı.
Genç adamın yüzüne baktım.
Kendimi yeniden garip hissettim.
Onu merak ediyordum.
Fakat nedenini bilmiyordum.
Dükkânda ilk gördüğüm andan beri dikkatimi çekmişti.
Üstelik birkaç dakika önce beni gerçekten korkutmasına rağmen şimdi yanımdan ayrılmasını istemiyormuşum gibi hissediyordum.
Bunun biraz saçma olduğunu kabul ettim.
Sonuçta adını bile bilmiyordum.
Bir süre daha gözlerine baktım.
Ardından başımı hafifçe çevirdim.
"İyi akşamlar."
Sözlerimi kısa kestim.
Genç adam geri çekildi.
Ben de arkamı döndüm.
Çantamı omzuma yerleştirdim.
Defterimi içine koydum.
Çakıyı yeniden kapatıp arka cebime yerleştirdim.
Sonra yürümeye başladım.
Birkaç adım sonra arkamı dönmek istedim.
Dönmedim.
Bir kere de kendini tut Elena.
Adımlarımı hızlandırdım.
Sokağın sonuna doğru ilerlerken baş ağrım hâlâ hafifçe sürüyordu.
Ama artık aklımda yalnızca terk edilmiş ev veya defterimdeki işaretler yoktu.
Terzideki mavi gözlü genci de düşünüyordum.
Onunla tanıştığım günün bu kadar tuhaf geçmesini beklemiyordum.
Gerçi sabah çakımı kaybettiğimi sanarak başladığım günün, akşamını tanımadığım harfler yazarak ve birinin boğazına çakı dayayarak geçireceğimi kim tahmin edebilirdi?
Ben edemezdim.
Belki de günün geri kalanında daha fazla gariplik yaşamamak için doğrudan eve gitmem gerekiyordu.
Tam olarak bunu yapmaya karar verdim.
Ancak Orion'da verdiğim kararların, son zamanlarda pek bir önemi kalmamış gibiydi.

Adımlarımı hızlandırmıştım.
Arkamda bıraktığım sokak giderek uzaklaşırken kendime kızmakla genç adamı düşünmek arasında gidip geliyordum. Aslında kızmam gereken tek kişi bendim. Tanımadığım birine çakı doğrultmuş, ardından sanki suçlu oymuş gibi azarlamıştım.
Üstelik bunu yaptıktan sonra adamın yakışıklı olduğunu düşünmeye devam ediyordum.
Gerçekten mükemmel bir gün geçiriyorsun Elena.
Bir süre sonra istemsizce gülümsedim.
Genç adamın yüzündeki şaşkınlık gözümün önünden gitmiyordu. Çakıyı geri çektiğimde ne yapacağını bilememişti. Birkaç saniye boyunca yalnızca bana bakmış, sonra mesafesini koruyarak konuşmaya çalışmıştı.
Beni tanımamış gibi davranması da garipti.
Belki gerçekten tanıyamamıştı. Belki de korkudan söyleyecek başka bir şey bulamamıştı.
Onun yerinde olsam ben de pek anlamlı cümleler kuramayabilirdim.
Bir an durup arkamı döndüm.
Sokağın girişini görebiliyordum ama genç adam ortalıkta yoktu.
Muhtemelen kendi yoluna gitmişti.
Bu düşüncenin beni hafifçe hayal kırıklığına uğratması daha da saçmaydı.
Ne bekliyordun? Peşinden koşup adını mı soracaktı?
Başımı iki yana salladım.
Çantam omzumdan kaymaya başlamıştı. Düzelttikten sonra pantolonumun arka cebindeki çakıyı kontrol ettim.
Yerindeydi.
Ancak yürürken metalin sırtıma yaptığı baskı rahatsız ediyordu. Üstelik az önceki olaydan sonra çakıyı kolay ulaşabileceğim bir yerde taşımak artık pek iyi bir fikir gibi görünmüyordu.
Çıkardım.
Sapındaki ismimi bir an inceledim.
Sonra çantamın fermuarını açıp içindeki küçük bölmeye yerleştirdim.
Mavi defterim diğer gözde duruyordu.
İkisini birbirine değmeyecek şekilde ayırdım.
Çantayı kapattım.
Böylece hem rahat yürüyebilecek hem de çakıyı düşürme endişesi yaşamayacaktım.
Bir süre sonra düşüncelerim yeniden terk edilmiş eve döndü.
Defterime yazdığım işaretleri hatırladım.
Daha önce hiç görmediğim harflerdi.
Buna rağmen kalemi elimde tutarken onları nasıl oluşturacağımı biliyormuşum gibi hissetmiştim.
Bu durum beni genç adamla karşılaşmamdan çok daha fazla rahatsız ediyordu.
Çünkü onun neden yaklaştığını az çok açıklayabilirdim.
Bir insan merak etmişti.
Yanıma gelmişti.
Ben de korkup gereğinden sert tepki vermiştim.
Ama kendi elimle yazdığım kelimelerin anlamını neden bilmiyordum?
Bu sorunun cevabı yoktu.
Sonra annemi düşündüm.
Onunla konuşabilseydim belki defterin kapağındaki işareti yeniden sorardım.
Belki kalemi gösterirdim.
Belki de yalnızca nerede olduğunu sorup başka hiçbir şey konuşmazdım.
Telefonumu çıkardım.
Ekranda yeni bir bildirim yoktu.
Annemden mesaj gelmemişti.
Telefonu yeniden çantama koydum.
Eve dönmem gerekiyordu.

Hava giderek kararıyordu.
Sokak lambalarının çoğu yanmıştı. Binaların pencerelerinde sarı ışıklar görünmeye başlamıştı. Birkaç evin önünden yemek kokuları geliyordu.
Yürürken çantamın fermuarını yeniden kontrol ettim.
Kapanmıştı.
Tam elimi indireceğim sırada içeride küçük bir parıltı gördüm.
Önce bunun yakındaki sokak lambasından gelen bir yansıma olduğunu düşündüm.
Çantamın metal fermuarı ışığı yansıtmış olabilirdi.
Ama birkaç adım sonra aynı parıltıyı yeniden fark ettim.
Bu kez daha belirgindi.
Duraksadım.
Çevreme baktım.
Sokakta birkaç kişi vardı fakat kimse benimle ilgilenmiyordu.
Yakındaki bir binanın duvarına doğru çekildim.
Çantamı açtım.
İçerideki eşyalar yerli yerindeydi.
Cüzdanım.
Anahtarlarım.
Mavi defterim.
Ve çakım.
Parıltı onun bulunduğu taraftan geliyordu.
Çakıyı dikkatlice çıkardım.
Kapalıydı.
Üzerindeki harfleri ve metal yüzeyini incelemeye başladım.
İlk bakışta herhangi bir değişiklik görünmüyordu.
Sonra sapının kenarında zayıf bir ışık fark ettim.
Oldukça küçüktü.
Neredeyse fark edilmeyecek kadar.
Ama vardı.
Çakıyı sokak lambasına doğru kaldırdım.
Işık kayboldu.
Ardından yeniden belirdi.
Kaşlarımı çattım.
Bu nasıl bir metal?
Belki üzerindeki kaplama nedeniyle farklı açılardan ışığı yansıtıyordu.
Çakıyı avucumda çevirdim.
Bir süre sonra aynı parıltıyı yeniden gördüm.
Bu defa çevremdeki ışıkların yönüyle açıklayamadım.
Ancak kendi kendine ışık yaydığına da hemen karar vermek istemiyordum.
Son günlerde oldukça dalgındım.
Bir nesnenin nasıl göründüğünü yanlış değerlendirmem mümkündü.
Çakıyı yüzüme biraz yaklaştırdım.
Metal soğuktu.
Üzerindeki Elena yazısı her zamanki gibiydi.
Bir süre daha inceledim.
Sonra yeniden çantama koymaya karar verdim.
Tam o sırada başım döndü.
Önce çok hafifti.
Sanki uzun süre kendi çevremde dönmüşüm de aniden durmuşum gibi hissettim.
Gözlerimi kapatıp açtım.
Geçmesini bekledim.
Ancak birkaç saniye sonra çevremdeki binaların kenarları hafifçe bulanıklaşmaya başladı.
Duvara yaklaştım.
Bir elimi yüzeyine dayadım.
Soğuktu.
Derin bir nefes aldım.
"Tamam Elena," diye mırıldandım. "Biraz sakinleş."
Sokakta fazla yürümüş olabilirdim.
Gün boyunca doğru düzgün yemek yememiştim.
Üstelik annemle ilgili düşünceler ve terk edilmiş evde yaşadıklarım da beni yormuştu.
Ama baş dönmesi hafiflemiyordu.
Çakıyı çantama bırakmaya çalıştım.
Parmaklarım titremeye başladı.
Bir an yere düşüreceğimden korktum.
Sapını daha sıkı tuttum.
Sonra görüşüm karardı.

Gözlerimi açtığımda ışıkla karşılaştım.
Öyle parlaktı ki ilk anda nerede olduğumu anlayamadım.
Elimi gözlerime siper ettim.
Bir süre bekledim.
Ardından çevremdeki şekiller belirginleşmeye başladı.
Uzun bir koridordaydım.
Duvarları açık renkliydi. Bazı bölümlerde yüksek kemerler bulunuyordu. Yüzeylerinde daha önce görmediğim işlemeler vardı.
Yukarıda geniş pencereler uzanıyordu.
Işık bu pencerelerden içeri doluyordu.
Ancak dışarıda ne bulunduğunu seçemiyordum.
Başımı çevirdim.
Az önce sokaktaydım.
Elimde çakım vardı.
Başım dönmüştü.
Şimdi ise tanımadığım bir yerde duruyordum.
Bir süre olduğum yerde kaldım.
Bayıldım mı?
Bu ihtimal aklıma gelen ilk açıklamaydı.
Ama bayıldıysam nasıl ayağa kalkmıştım?
Üstelik neden hiçbir yerim ağrımıyordu?
Elimi başıma götürdüm.
Şakağımdaki rahatsızlık azalmıştı.
Giysilerime baktım.
Aynı kıyafetleri giyiyordum.
Yeşil pantolonum.
Üzerimdeki bluz.
Ayakkabılarım.
Çantam da omzumdaydı.
Biraz rahatladım.
En azından tamamen yabancı bir durumda değildim.
Koridorun sonunda hareket eden bir şey fark ettim.
Başımı kaldırdım.
Bir adam bana doğru yürüyordu.
Üzerinde mavi bir takım elbise vardı.
Adımlarını ağır ağır atıyordu.
Yaklaştıkça yüzünü görmeye çalıştım.
Ancak ışık garip bir açıdan geliyordu.
Yüzünün üst kısmı seçilebiliyordu ama ayrıntıları net değildi. Bazen gölgenin içinde kalıyor, bazen de ışık nedeniyle silikleşiyordu.
Birkaç adım önümde durdu.
Bir süre birbirimize baktık.
"Affedersiniz," dedim. "Burası neresi?"
Cevap vermedi.
"Ben nasıl geldim buraya?"
Adam başını hafifçe yana eğdi.
Ardından sağ elini uzattı.
Avucu yukarı dönüktü.
Bir yere gitmemi istiyor gibiydi.
Kaşlarımı çattım.
"Önce nerede olduğumu söyler misiniz?"
Yine cevap vermedi.
Bir süre sonra elini geri çekti.
Sonra koridorun sonunu işaret etti.
Konuşmak yerine işaretleşmeyi mi tercih ediyoruz?
Normalde böyle bir durumda daha fazla soru sorardım.
Ama çevremdeki ışık, sessizlik ve az önceki bilinç kaybı düşüncesi yüzünden ne yapacağımı tam olarak bilemiyordum.
Adam yürümeye başladı.
Ben de birkaç adım geriden onu takip ettim.
Neden ettiğimi bilmiyordum.
Belki bulunduğum yerden çıkış yolunu göstereceğini düşünmüştüm.
Koridorun sonunda geniş bir kapı bulunuyordu.
Kapının iki yanında büyük sütunlar yükseliyordu.
Adam kapıya yaklaştı.
Kapı açıktı.
Dışarı çıktığımızda büyük bir avluyla karşılaştım.

Avlu, az önce geçtiğimiz koridordan bile daha aydınlıktı.
Geniş bir taş yol ortasından uzanıyordu.
İki yanında çiçekler bulunuyordu.
Bazılarını tanıyordum.
Papatyalar vardı.
Sümbüllere benzeyen mor çiçekler de.
Avlunun ortasında büyük bir çeşme bulunuyordu. Suyun yüzeyi güneş ışığını yansıtıyordu.
Fakat garip bir şey vardı.
Suyun sesini duyamıyordum.
Çeşmeye baktığımda yüzeyde hafif hareketler görüyordum.
Ama çevrede neredeyse mutlak bir sessizlik vardı.
Birkaç adım attım.
Ayakkabımın taş zemine değdiğini hissediyordum.
Kendi adımlarımı da pek duyamıyordum.
Mavi takım elbiseli adama döndüm.
"Burada neden ses yok?"
Adam cevap vermedi.
Çeşmenin diğer tarafına doğru yürüdü.
Bir süre sonra durdu.
Sağ eliyle avlunun uzak bir köşesini işaret etti.
O yöne baktım.
Başlangıçta hiçbir şey göremedim.
Sonra birkaç şekil fark ettim.
Üç ya da dört tane olmalıydılar.
İnsanlara benziyorlardı.
Ama çok uzaktaydılar.
Üstelik çevrelerindeki ışık yüzünden vücutlarının ayrıntılarını seçemiyordum.
Biri diğerlerinden daha uzundu.
En soldaki şekil hafifçe hareket etmiş gibi göründü.
Gözlerimi kıstım.
"Kim onlar?"
Mavi takım elbiseli adam yanıma geldi.
Bir süre benimle aynı yöne baktı.
Sonra başını çevirdi.
"Bunları şimdi anlaman gerekmiyor," dedi.
Sesini ilk kez duyuyordum.
Tok ve sakindi.
Ancak nedenini açıklayamadığım biçimde tanıdık gelmişti.
"Neyi anlamam gerekmiyor?"
Cevap vermedi.
"Ben size burada ne yaptığımı soruyorum."
Adam bir süre yüzüme baktı.
Sonra:
"Bazı şeyleri öğrenmek için önce onları taşıyabilmen gerekir," dedi.
Söylediği cümleyi anlamadım.
"Ne taşıyacağım?"
Bakışları çantama kaydı.
Ben de istemsizce aşağı baktım.
Çantamın fermuarı kapalıydı.
Adam elini uzattı.
Bir an çantamı kendime doğru çektim.
"Ne yapıyorsunuz?"
Ancak o sırada elinde bir şey vardı.
Çakım.
Ne zaman çıkardığını görememiştim.
Bir an çantamın fermuarına baktım.
Hâlâ kapalı görünüyordu.
Yeniden adama döndüm.
"Onu bana verir misiniz?"
Adam çakıyı avucunda tuttu.
Sapındaki ismim ışığın altında belirginleşmişti.
"Bu sana ait," dedi.
"Üzerinde adım yazıyor. Farkındayım."
Cevabım biraz sert çıkmıştı.
Ama yabancı bir adamın çakımı nereden çıkardığını bile anlamamıştım.
Üstelik buraya nasıl geldiğimi de bilmiyordum.
Bütün bunların ardından biraz sinirlenmek oldukça normal görünüyordu.
Adam yüzüme baktı.
"Onu korumalısın."
"Zaten koruyorum."
"Henüz nedenini bilmiyorsun."
Kaşlarımı çattım.
"Nedenini bilmem gereken ne var?"
Adam çakının üzerindeki yazıya baktı.
Ardından yeniden bana döndü.
"Bir gün sandığından daha önemli olduğunu anlayabilirsin."
Bir süre sessiz kaldım.
Bu cevap beni tatmin etmemişti.
"Nasıl önemli?"
Adam konuşmadı.
"Annem mi gönderdi sizi?"
Bu soru ağzımdan aniden çıkmıştı.
Ancak söylediğim anda cevabı gerçekten öğrenmek istediğimi fark ettim.
Adamın yüzüne dikkatle baktım.
Herhangi bir tepki göremedim.
"Annemi tanıyor musunuz?"
Sessizlik.
"Nerede olduğunu biliyor musunuz?"
Adam çakıyı bana doğru uzattı.
Sorularımı cevaplamamıştı.
Elimi uzattım.
Parmaklarım metal yüzeye değdi.
Soğuktu.
Çakıyı kavradığım anda avludaki ışık değişmeye başladı.
Başımı kaldırdım.
Biraz önce parlak olan duvarlar koyulaşıyordu.
Çeşmenin çevresindeki çiçeklerin renkleri silikleşti.
Uzakta duran şekiller artık görünmüyordu.
"Ne oluyor?"
Adam birkaç adım geri çekildi.
Peşinden gitmek istedim.
Ancak ayaklarımı hareket ettirmekte zorlandım.
Sanki zemin beni tutuyordu.
"Bekleyin!"
Mavi takım elbiseli adamın yüzünü son bir kez görmeye çalıştım.
Ama ışık iyice azalmıştı.
Birkaç saniye sonra çevrem tamamen karardı.

Gözlerimi açtığımda yanağımın altında sert bir yüzey hissediyordum.
Bir süre kıpırdamadım.
Nefes alıyordum.
Ancak nefesim düzensizdi.
Gözlerimi yeniden kırpıştırdım.
Karşımda kaldırım taşları vardı.
Başımı biraz kaldırdım.
Sokaktaydım.
Bir binanın duvarına yakın bir yerde yan yatıyordum.
Çantam hâlâ omzumdaydı.
Sağ elimde çakıyı tutuyordum.
Bir süre etrafı inceledim.
Az önce gördüğüm avlu yoktu.
Mavi takım elbiseli adam da.
Sokak lambası yanıyordu.
Birkaç metre ileride eski bir duvar uzanıyordu.
Bir aracın uzaktan gelen motor sesini duyabiliyordum.
Bu sesin varlığı bile beni biraz rahatlattı.
Yavaşça doğruldum.
Başım döndü.
Bir elimi yere koyarak dengemi korumaya çalıştım.
Ne yaşadım ben?
Bayılmış olabilirdim.
Ama o kadar canlı görüntüler görmem normal miydi?
Koridoru hatırlıyordum.
Çeşmeyi.
Çiçekleri.
Mavi takım elbiseli adamın sesini.
Üstelik çakıyı elime verdiği anı da.
Bunun bir rüya olduğunu düşünmek istiyordum.
Ancak hâlâ çakıyı tutuyordum.
Elbette bu tek başına bir şey kanıtlamıyordu.
Bayılmadan önce de elimdeydi.
Düşerken bırakmamış olabilirdim.
Bir süre daha oturdum.
Kollarımı ve bacaklarımı kontrol ettim.
Dizimde hafif bir sızı vardı.
Pantolonumun üzerinde biraz toz bulunuyordu.
Bunun dışında belirgin bir yaralanma göremedim.
Telefonumu çıkardım.
Saate baktım.
Ne kadar süre yerde kaldığımı anlayamıyordum.
Son saate ne zaman baktığımı hatırlamadığım için karşılaştırma yapamıyordum.
Ekranda annemden gelen herhangi bir mesaj da yoktu.
Bir süre telefonu elimde tuttum.
Sonra çantama koydum.
Ayağa kalkmayı denedim.
Bu defa baş dönmesi daha hafifti.
Duvara tutunarak doğruldum.
Birkaç saniye bekledim.
Ardından yürümeye başladım.
Henüz birkaç adım atmıştım ki burnumun altında ıslaklık hissettim.
Elimi götürdüm.
Parmaklarıma kırmızı bir iz bulaştı.
Kan.
Burnum kanıyordu.
Çantamdan temiz bir mendil çıkardım.
Başımı hafifçe öne eğerek burnumun yumuşak kısmına baskı uyguladım.
Bir süre bekledim.
Kanama azaldığında mendili kontrol ettim.
Üzerinde küçük kırmızı lekeler vardı.
Bugün hastane masrafı çıkarmadan eve dönebilirsem başarı sayacağım.
Bunu düşünürken gülümsemeyi denedim.
Ama baş ağrım yüzünden pek başarılı olamadım.
Çakıyı yeniden çantama yerleştirdim.
Artık eve gitmekten başka bir şey istemiyordum.

Tanıdık kavşağa ulaştığımda adımlarım yavaşladı.
Çünkü karşımdaki yapı dikkatimi çekmişti.
Terk edilmiş ev.
Hakan'la karşılaştığım evdi.
Bunu hemen anlamıştım.
Aynı dökülmüş boya.
Aynı eski pencere çerçeveleri.
Aynı bakımsız giriş.
Eve dönüş yolumun bu bölümünden geçmek zorundaydım. Birkaç sokak dolaşarak uzaklaşabilirdim ama bu kez doğrudan eve gitmek istiyordum.
Yine de bir süre durup binaya baktım.
Bugün senden yeterince çektim.
Bakışlarımı pencereye çevirdim.
Üst taraftaki camlardan biri oldukça karanlıktı.
Çevresindeki duvarlar da diğer bölümlerden daha koyu görünüyordu.
Bir süre dikkatle izledim.
Tam yürümeye karar verdiğim anda içeride hafif bir hareket gördüğümü sandım.
Sanki bir şey pencerenin önünden geçmişti.
Gözlerimi kıstım.
Bekledim.
Hiçbir şey olmadı.
Belki sokak lambasının oluşturduğu bir yansımaydı.
Belki içeride hareket eden bir perde vardı.
Ancak evin uzun zamandır kullanılmadığını düşündüğümde ikinci ihtimal pek güven vermiyordu.
Yine de emin değildim.
Biraz daha yaklaştım.
Kaldırımın karşısına geçmedim.
Yalnızca birkaç adım attım.
Tam o sırada başımın içinde keskin bir ağrı başladı.
Elimi şakağıma götürdüm.
Gözlerimi kapattım.
Ağrı bir anda güçlenmişti.
Önceki baş dönmesinden farklıydı.
Sanki kafatasımın içinde bir noktaya sürekli baskı uygulanıyordu.
Bir süre nefesimi düzenlemeye çalıştım.
Sonra geri çekildim.
İki adım.
Üç adım.
Ağrı tamamen geçmedi ama hafiflemeye başladı.
Bunu fark ettiğimde durdum.
Eve yeniden baktım.
Yok artık.
Birkaç saniye bekledim.
Acaba gerçekten yakınlaştığım için mi ağrımıştı?
Yoksa zaten başım ağrıyordu da aynı ana mı denk gelmişti?
Bunu öğrenmek için yeniden yaklaşmayı düşündüm.
Sonra vazgeçtim.
Bugün yeterince tuhaf olay yaşamıştım.
Kendimi yeniden kötü hissettirebilecek bir şeyi sırf merak ettiğim için denemek istemiyordum.
Yolun karşı tarafına geçtim.
Ev artık biraz daha uzaktaydı.
Ağrım hafiflemişti.
Ancak tamamen kaybolmamıştı.
Bir kez daha arkamı dönüp pencereye baktım.
Herhangi bir hareket görünmüyordu.
Bir süre sonra yoluma devam ettim.
Ne olduğunu bilmiyordum.
Ama bu evden hoşlanmadığımdan emindim.

Yaşadığım apartmanı gördüğümde içim rahatladı.
Sokağın diğer binalarına göre daha yeni görünüyordu.
Dış cephesindeki boya hâlâ düzgün sayılırdı. Pencerelerin çevresinde büyük çatlaklar yoktu.
Bu kadar sıradan bir binanın beni sevindireceğini hiç düşünmezdim.
Ama kendi evime ulaşmak istiyordum.
Kapıdan içeri girdim.
Merdivenleri çıkmaya başladım.
Normalde asansörü kullanabilirdim ama o an beklemek istemiyordum.
İlk katta kısa bir süre durdum.
Başım yeniden hafifçe dönmüştü.
Korkuluklara tutundum.
Biraz dinlendikten sonra yürümeye devam ettim.
Sonunda dairemizin bulunduğu kata ulaştım.
Kapının önünde durdum.
Çantamdan anahtarlarımı çıkardım.
Doğru anahtarı seçtim.
Kilide yerleştirmeye çalıştım.
Girmedi.
Bir süre bekledim.
Anahtarı geri çektim.
Yeniden denedim.
Yine olmadı.
Kaşlarımı çattım.
"Şaka yapıyor olmalısın."
Anahtarı dikkatle inceledim.
Doğru anahtardı.
Üzerindeki küçük çizikleri tanıyordum.
Farklı bir anahtar seçmiş olma ihtimaline karşı halkadakileri yeniden kontrol ettim.
Sonra tekrar denedim.
Metal kilidin girişine değiyor ama içeri ilerlemiyordu.
Anahtarın yönünü değiştirdim.
Kapıyı hafifçe kendime doğru çektim.
Sonra ittirdim.
Yeniden denedim.
Hiçbir şey değişmedi.
Bir süre kapının önünde durdum.
Kilidin bozulmuş olabileceğini düşündüm.
Bu ihtimal oldukça mantıklıydı.
Eski bir kilit değildi ama her eşya bozulabilirdi.
Yine de sabah sorunsuz çalışan kapının şimdi açılmaması canımı sıkmıştı.
Telefonumu çıkarıp bir çilingir aramayı düşündüm.
Tam o sırada aşağıdan yüksek bir ses geldi.
Patlamaya benziyordu.
Öyle ani ve güçlüydü ki irkildim.
Başımı merdiven boşluğuna çevirdim.
Birkaç saniye bekledim.
Ardından başka bir ses duymadım.
Silah sesi olabilir miydi?
Bilmiyordum.
Hayatımda gerçek bir silahın bu kadar yakından ateşlendiğini duymamıştım.
Belki bir kapı sertçe kapanmıştı.
Belki dışarıda bir aracın lastiği patlamıştı.
Ama duyduğum ses sıradan bir kapı çarpmasına benzemiyordu.
Bir süre daha bekledim.
Sonra kulaklarımda ince bir uğultu başladı.
Önce hafifti.
Ardından tizleşti.
Sanki çok yakınımda sürekli çalan küçük bir alarm vardı.
Başımı iki elimin arasına aldım.
Ses kesilmedi.
Bir anda gözlerimin önündeki görüntü bulanıklaşmaya başladı.
Kapı çerçevesi ikiye ayrılmış gibi görünüyordu.
Dizlerimde güçsüzlük hissettim.
Yere çömeldim.
Hayır. Yeniden olmaz.
Az önce sokakta bayılmış olabilirdim.
Aynı şeyi apartman merdivenlerinde yaşamak istemiyordum.
Sırtımı duvara yasladım.
Nefesimi düzenlemeye çalıştım.
Ancak uğultu giderek artıyordu.
Kulaklarımı kapattım.
Hiçbir faydası olmadı.
Sesin çevremden mi, yoksa kendi kulaklarımdan mı geldiğini anlayamıyordum.
Bir süre gözlerimi kapalı tuttum.
Sonra çantamın içinden gelen bir ışık fark ettim.

İlk anda gördüğüm şeyin ne olduğunu anlayamadım.
Çantamın açık renkli iç astarı, koyu kırmızı bir ışıkla aydınlanmıştı.
Fermuarın aralığından ince bir parıltı sızıyordu.
Bir süre baktım.
Başım hâlâ dönüyordu.
Kulaklarımdaki tiz ses devam ediyordu.
Çantayı önüme çektim.
Fermuarını açtım.
Çakım oradaydı.
Ama daha önce gördüğüm gibi değildi.
Sapının çevresinden koyu kırmızı bir ışık yükseliyordu.
Renk, bazı açılardan neredeyse siyaha yaklaşıyordu.
Metal yüzeyin üzerinde hareket eden küçük yansımalar vardı.
Bir süre gözlerimi ondan ayıramadım.
Bu ne böyle?
Sabah kaybettiğimi sandığım sıradan çakı, şimdi avucuma sığacak kadar küçük bir ışık kaynağına benziyordu.
Oysa üzerinde herhangi bir düğme yoktu.
Pil bölmesi de görmemiştim.
Böyle bir şey yapabileceğine dair hiçbir fikrim yoktu.
Elimi uzattım.
Bir an duraksadım.
Dokunmak istiyordum.
Ama neyle karşılaşacağımı bilmiyordum.
Sonra kulaklarımdaki ses yeniden yükseldi.
Dayanılmaz hâle gelmeye başlamıştı.
Başımı öne eğdim.
Çakıyı kavradım.
Metal yüzey avucuma değdi.
Tam o anda tiz ses kesildi.
Başımı kaldırdım.
Bir süre hareketsiz kaldım.
Az önce kulağımın içinde sürekli yankılanan uğultu artık yoktu.
Merdiven boşluğundan gelen hafif hava akımını duyabiliyordum.
Dışarıdan uzaktaki araçların sesleri geliyordu.
Baş dönmem de azalmaya başlamıştı.
Gözlerimi birkaç kez kırpıştırdım.
Kapı yeniden tek ve belirgin görünüyordu.
Elimdeki çakıya baktım.
Koyu kırmızı parıltı zayıflıyordu.
Birkaç saniye sonra tamamen kayboldu.
Metal yeniden sıradan görünmeye başladı.
Bir süre avucumda tuttum.
Bunu gerçekten gördüm mü?
Parmaklarımı açıp çakının sapına baktım.
Elena yazısı yerindeydi.
Biraz önce olanları açıklayamıyordum.
Çakıyı tutmamla sesin kesilmesi arasında bir bağlantı olabilir miydi?
Belki.
Ama aynı anda kendimi toparlamaya başlamış olmam tesadüf de olabilirdi.
Bunu sınamak gibi bir niyetim yoktu.
Bir daha aynı sesi duymak istemiyordum.
Yavaşça ayağa kalktım.
Kapının önünde durdum.
Anahtarı yeniden elime aldım.
Bu kez kilide kolayca girdi.
Bir an duraksadım.
Sonra çevirdim.
Kapı açıldı.
Bir süre anahtara baktım.
Az önce girmeyen metal, şimdi hiçbir sorun çıkarmamıştı.
Kilidin içinde bir şey sıkışmış ve sonradan yerinden oynamış olabilirdi.
Ama bunu da bilmiyordum.
Çünkü kapıda herhangi bir işlem yapmamıştım.
Yalnızca çakıyı tutmuştum.
Bu düşünce beni rahatsız etti.
Ancak daha fazla kapının önünde beklemek istemiyordum.
İçeri girdim.
Kapıyı arkamdan kapattım.

Ev sessizdi.
Her zamanki gibi.
Ayakkabılarımı çıkardım.
Çantamı girişteki küçük masanın üzerine bıraktım.
Bir süre olduğum yerde durdum.
Sonra seslendim.
"Anne?"
Cevap gelmedi.
Bunu beklemiyordum zaten.
Ama eve her gelişimde aynı şeyi yapıyordum.
Sanki bir gün seslenirsem annem mutfaktan çıkıp bana neden bağırdığımı soracaktı.
Bazen bunu hayal ediyordum.
Elinde bir bardakla koridora gelecek, saçlarını kulağının arkasına sıkıştıracak ve yine telefonunu şarj etmeyi unuttuğunu söyleyecekti.
Ben de ona kızacaktım.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi oturup konuşacaktık.
Ama şimdi mutfaktan gelen bir ses yoktu.
Salonda hareket eden kimse de.
Yalnızca evin içindeki hafif uğultu ve kendi nefesim duyuluyordu.
Bir süre sonra başımı öne eğdim.
Bugün yaşadıklarımı düşünmeye çalıştım.
Sabah çakımı kaybettiğimi sanmıştım.
Terziye gitmiştim.
Mavi gözlü bir gençle tanışmıştım.
Terk edilmiş evin önünde tanımadığım harfler yazmıştım.
Sonra o gence çakı doğrultmuştum.
Ardından çakımın parladığını görmüş, kendimi tanımadığım bir avluda bulmuş ve mavi takım elbiseli bir adamla konuşmuştum.
Eve dönerken yeniden rahatsızlanmıştım.
Sonunda kapımı bile açamamıştım.
Ve bütün bunlar aynı gün içinde yaşanmıştı.
Biraz daha uğraşırsan kendi hayatını bile inanılmaz bulacaksın Elena.
Yorgun bir şekilde gülümsedim.
Ardından çantamı alıp odama geçtim.
Yatağın kenarına oturdum.
Başım hâlâ ağrıyordu.
Ancak önceki kadar şiddetli değildi.
Çantamdan mavi defterimi çıkardım.
Terk edilmiş evin önünde yazdığım sayfayı açtım.
İşaretler hâlâ oradaydı.
Kalemle oluşturduğum çizgileri parmağımla takip ettim.
Hiçbir şey anlamıyordum.
Bazıları harfe benziyordu.
Bazılarıysa daha çok sembol gibi görünüyordu.
Aynı işareti birkaç kez yazmış olabilirdim.
Ama bunun doğru olup olmadığından emin değildim.
Bir süre sonra defteri kapattım.
Yarın daha dikkatli bakabilirdim.
Belki bir kitapta benzerlerini bulurdum.
Belki de birilerine sorardım.
Ama şu anda ne yapacak gücüm ne de yeterli dikkatim vardı.
Defteri çalışma masamın üzerine bıraktım.
Ardından çakıyı elime aldım.
Bir süre sapındaki yazıya baktım.
Elena.
Annemin neden bu çakıyı seçtiğini merak ettim.
Neden üzerine ismimi yazdırmıştı?
Sıradan bir hediye vermek istemiş olabilirdi.
Belki yalnızca hoşuna gitmişti.
Ama bugün yaşadıklarımın ardından bu sorulara eskisi kadar kolay cevap veremiyordum.
Çakıyı avucumda çevirdim.
Her zamanki gibi soğuktu.
Işık yaymıyordu.
Ses çıkarmıyordu.
Üzerinde herhangi bir hareket yoktu.
Bir süre öylece tuttum.
Sonra komodinin üzerine bıraktım.
Yatağımın hemen yanında duruyordu.
Elimi uzatsam kolayca alabileceğim bir yerde.
Bu durum bana biraz güven verdi.
Ancak neden güven verdiğini düşünmek istemedim.
Sonuçta küçük bir çakıydı.
Dünyadaki bütün sorularıma cevap veremezdi.
Telefonumu elime aldım.
Annemin numarasını açtım.
Bir süre ekrana baktım.
Aramak istedim.
Ama aynı gün içinde defalarca denemiştim.
Yine de parmağım arama simgesine gitti.
Telefon çaldı.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
Bekledim.
Sonunda yine cevap gelmedi.
Aramayı sonlandırdım.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Anne, neredesin?
Bu soruyu artık kaçıncı kez sorduğumu bilmiyordum.
Beni duyabileceği bir yerde olmasını istiyordum.
Ama ona ulaşamıyordum.
Gözlerim dolmaya başladı.
Bir süre başımı öne eğdim.
Ağlamak istemiyordum.
Zaten çok yorgundum.
Ama annemin yokluğu, gün boyunca yaşadığım diğer her şeyin altında varlığını sürdürüyordu.
Tuhaf bir avlu görmüştüm.
Anlaşılmaz harfler yazmıştım.
Çakımın kendi kendine parladığını düşünüyordum.
Ama bütün bunlardan daha fazla canımı acıtan şey, annemin telefonunu açmamasıydı.
Bir süre sonra gözlerimi sildim.
Üzerimi değiştirmeye bile üşeniyordum.
Yalnızca ayakkabılarımı çıkarmış olmam yeterli gelmişti.
Yatağa uzandım.
Başımı yastığa koydum.
Tavana baktım.
Mavi takım elbiseli adamın söylediklerini yeniden hatırladım.
Çakıyı korumam gerektiğini söylemişti.
Bir gün sandığımdan daha önemli olduğunu anlayabileceğimi de.
Ama neden?
Annemle bir ilişkisi var mıydı?
Defterdeki sembolleri biliyor muydu?
Ve o uzak avludaki şekiller neydi?
Bunları düşünürken başım yeniden hafifçe sızladı.
Gözlerimi kapattım.
Şimdilik daha fazla düşünmemeye karar verdim.
Yarın yapmam gereken işler vardı.
Ajansın gönderdiği fotoğrafları yeniden kontrol etmeliydim.
Elbisemin hazır olacağı günü unutmamalıydım.
Bir de annemi aramaya devam edecektim.
Belki yarın telefonunu açardı.
Belki bana bir açıklama yapardı.
Belki de hiçbir şey değişmezdi.
Hangisinin gerçekleşeceğini bilmiyordum.
Komodinin üzerindeki çakıya son bir kez baktım.
Karanlıkta sıradan bir metal parçası gibi duruyordu.
Sonra gözlerimi kapattım.
"İyi olacağım," diye fısıldadım.
Bunu kendime mi, anneme mi söylediğimi bilmiyordum.
Bir süre sonra düşüncelerim birbirine karışmaya başladı.
Günün ağırlığı üzerime çökmüştü.
Uyumadan önce aklımdan geçen son şey, annemin bana eskiden söylediği bir sözdü.
Her zorlandığımda, her başarısız olduğumda veya kendime kızdığımda aynı şeyi söylerdi.
Elena, önce kendine bir şans ver.
O gece kendime ne kadar şans kaldığını bilmiyordum.
Ama başka seçeneğim de yoktu.
Gözlerimi kapalı tuttum.
Ve sonunda uykuya daldım.