3. Bölüm

Gözlerimi açtığımda ilk fark ettiğim şey odanın içindeki solgun aydınlıktı.

Pencereden süzülen sabah ışığı, karşı duvarın üzerinde geniş bir leke oluşturuyordu. Birkaç saniye boyunca tavana baktım. Sonra doğrulmaya çalıştım.

Sırtım ağrıyordu.

Dün gece yine yerde uyumuştum. Altıma serdiğim birkaç kıyafetin pek bir faydası olmamıştı. Boynum tutulmuş, sağ omzumun üzerinde hafif bir sızı oluşmuştu. Yatak almayı yapılacak işler listesine eklemem gerektiğini düşündüm.

Gerçi şu sıralar o liste giderek uzuyordu.

Ayağa kalkıp pencereden dışarı baktım.

Karşıdaki eski ev, dün bıraktığım yerde duruyordu.

Bu şaşırtıcı değildi.

Şaşırtıcı olan, dün öğleden sonra penceresinde gördüğüm üç gözün şimdi ortalıkta bulunmamasıydı.

Pencerenin karanlık bölümüne dikkatlice baktım. Camların üzerinde birikmiş tozlar, çürümeye başlamış ahşap çerçeveler ve içerideki karanlıktan başka hiçbir şey görünmüyordu.

Gözler yoktu.

Dün onları oldukça net görmüştüm. İkisi yan yana, üçüncüsü biraz daha yukarıdaydı. Bir insana ait olamayacak kadar garip bir görüntüydü.

En azından bildiğim insanlara.

O şeyin ne olduğunu öğrenmek istiyordum.

İlk karşılaştığım beyaz gözlü adamı hatırladım. Ardından annemle babamın ortadan kayboluşunu.

Bütün bunların birbirleriyle ilgisi olup olmadığını bilmiyordum. Belki de yalnızca yanlış zamanda yanlış yerlerde bulunmuştum.

Ancak son iki günde başıma gelenlerin tesadüf olma ihtimali giderek daha az inandırıcı görünüyordu.

Pencereden uzaklaşıp telefonuma baktım.

Saat henüz erkendi.

Terziyle dokuzda buluşacaktım.

Dün telefonda konuştuğum yaşlı adam, işin şartları hakkında neredeyse hiçbir şey söylememişti. Yalnızca belirtilen saatte dükkânda olmamı istemişti.

Öncesinde karşı evi incelemek için yeterince zamanım vardı.

Bu düşünceyle hazırlanmaya başladım.

Yüzümü yıkadım, kıyafetlerimi değiştirdim ve cebimdeki anahtarları kontrol ettim. Mutfağa uğrayıp biraz su içtim.

Evde yiyecek bulunmuyordu.

Açlık henüz dayanılmaz değildi. İş görüşmesinden sonra bir şeyler yiyebilirdim.

Kapıya yöneldim.

Dışarı çıkmadan önce karşı evin bulunduğu tarafa bir kez daha baktım.

Pencere boştu.

En azından şimdilik.

---

Sokağa çıktığımda sabahın serinliği yüzüme çarptı.

Orion henüz tam anlamıyla uyanmamıştı. Uzaklardan birkaç insan sesi duyuluyor, ara sıra dar sokaklardan geçen araçların motorları sessizliği bölüyordu.

Karşı binaya doğru yürüdüm.

Yaklaştıkça evin düşündüğümden çok daha kötü durumda olduğunu fark ettim.

Dış duvarların büyük bir bölümünde çatlaklar vardı. Boyaların çoğu dökülmüş, bazı noktalarda alttaki taşlar açığa çıkmıştı. Çatının kenarındaki oluklardan biri yerinden çıkmış, paslanmış metal parçası aşağı doğru sarkmıştı.

Pencere çerçevelerinin ahşapları kararmıştı.

Bazılarında cam bile bulunmuyordu.

Bahçeyi çevreleyen alçak duvarın üzerinde yosunlar büyümüş, girişin önündeki demir kapı bir tarafa doğru eğilmişti.

İçeriye giden taş yol, yabani otların arasında neredeyse kaybolmuştu.

Bir süre binayı dışarıdan inceledim.

Giriş kapısı ön taraftaydı. Yan tarafta bahçeye açılan küçük bir geçit bulunuyordu. Arka bölümü bulunduğum yerden göremiyordum.

Pencerelerin konumlarını aklımda tuttum.

İçeride gerçekten üç gözlü bir yaratık varsa, dışarı çıkmak için hangi yolları kullanabileceğimi önceden bilmek işime yarayabilirdi.

Elbette böyle bir şeyle karşılaşırsam kaçabilecek durumda olup olmayacağım ayrı bir soruydu.

Bahçe kapısına yaklaştım.

Elimle hafifçe ittim.

Paslanmış menteşelerden uzun, rahatsız edici bir gıcırtı yükseldi.

Kapı açıldı.

İçeri girdim.

Ayaklarımın altında kurumuş otlar eziliyordu. Avlunun bir köşesinde ne olduklarını anlayamadığım çürümüş bitkiler vardı. Eski saksılardan bazıları kırılmış, içlerindeki toprak yağmur ve rüzgârın etkisiyle etrafa dağılmıştı.

Bir zamanlar burada birilerinin çiçek yetiştirdiği anlaşılıyordu.

Şimdi bitkilerin çoğu ölmüştü.

Beton zeminin üzerini koyu lekeler kaplamıştı. Bazı yerlerde yağmur sularının oluşturduğu küçük oyuklar bulunuyordu. Duvarın dibinde biriken yapraklar nemden birbirine yapışmıştı.

Evin önüne ulaştığımda durdum.

Dün gözleri gördüğüm pencereyi buldum.

Üst kattaydı.

Bulunduğum yerden içerisini seçemiyordum.

Güneş ışığı camın yüzeyine vurduğu için yalnızca kendi siluetimi ve karşı taraftaki binaların yansımalarını görebiliyordum.

Biraz yana kaydım.

Görüntü değişti ama içeride herhangi bir hareket fark edemedim.

Sonra giriş kapısına döndüm.

Kapının ahşabı neredeyse çürümüştü.

Alt bölümünde geniş bir çatlak vardı. Kilidin etrafındaki tahta kararmış, bazı parçalar dışarı doğru kabarmıştı. Kapının uzun süredir kullanılmadığı anlaşılıyordu.

Önce kolunu denedim.

Açılmadı.

Omzumla hafifçe ittim.

Ahşaptan kuru bir çıtırtı yükseldi.

Biraz daha kuvvet uyguladım.

Bu defa kilidin çevresindeki çürümüş bölüm parçalandı ve kapı içeri doğru açıldı.

Beklediğimden kolay olmuştu.

Bir an kapıya baktım.

Böyle bir evde güvenliğin pek önemsenmediği açıktı.

Ya da kimse buraya girmek istemiyordu.

Hangisinin doğru olduğunu bilmiyordum.

Eşiği geçtim.

İçeriden gelen koku yüzüme çarptığında istemsizce nefesimi tuttum.

Nem.

Çürümüş ahşap.

Ve uzun süredir kapalı kalan yerlerde oluşan o ağır, boğucu hava.

Kokunun içinde başka bir şey daha vardı. Tam olarak ne olduğunu çıkaramıyordum ama genzimi yakıyordu.

Birkaç saniye sonra alıştım.

En azından artık dayanılmaz görünmüyordu.

Kapıyı tamamen kapatmadım.

Gerekirse hızla çıkabilmek istiyordum.

Sonra evin içine doğru ilerledim.

---

İlk bakışta evin içi dışarıdan daha iyi durumda değildi.

Zemindeki ahşapların büyük bölümü aşınmıştı. Bazılarının uçları yukarı kalkmış, aralarında küçük boşluklar oluşmuştu. Tavandan sarkan örümcek ağları, köşelerde biriken tozlarla birleşmişti.

Adım attıkça zeminden ince bir gıcırtı yükseliyordu.

Ev sessizdi.

Fakat bu sessizlik, yeni evimdeki sessizliğe benzemiyordu.

Burada her hareketim bir ses çıkarıyordu. Ayakkabılarımın altında ezilen küçük parçalar, esneyen tahtalar, rüzgârla hafifçe oynayan pencere çerçeveleri...

Sanki bina kendi kendine konuşuyordu.

Bir süre girişte durup çevreyi inceledim.

Koridorun iki yanında odalar bulunuyordu. Arka tarafa doğru uzanan bölümde birkaç kapı daha vardı.

Yapısı oldukça sıradandı.

Üç yatak odası, bir oturma odası, mutfak ve küçük bir kilerden oluşuyor gibiydi.

Önce mutfağa bakmaya karar verdim.

Kapısı yarı açıktı.

İçeri girdiğimde burnuma daha ağır bir nem kokusu geldi.

Duvarların alt kısımlarında koyu lekeler oluşmuştu. Bir zamanlar tezgâhın bulunduğu yerde uzun bir boşluk vardı. Bazı dolap kapakları kırılmış, diğerleri yerlerinden sökülmüştü.

Yerde küçük ahşap parçaları ve dökülmüş sıvalar bulunuyordu.

Pencereye yaklaştım.

Camın üzerinde kalın bir kir tabakası vardı. Dışarıdan gelen ışık odanın yalnızca küçük bir bölümünü aydınlatabiliyordu.

Dolaplardan birini açtım.

İçi boştu.

Bir diğerini kontrol ettim.

O da.

Tezgâhın altındaki karanlık bölüme eğilip baktım.

Yalnızca toz ve birkaç örümcek ağı gördüm.

Burada aradığım şeyin ne olduğunu bilmiyordum.

Üç gözlü bir yaratığın mutfak dolabında saklanması pek olası görünmüyordu.

Yine de kontrol etmekte zarar yoktu.

Mutfaktan çıktım.

Koridorun karşı tarafındaki ilk odaya girdim.

Burası küçük bir yatak odasına benziyordu. Duvarın birinde genişçe bir nem lekesi vardı. Zeminde parçalanmış birkaç tahta parçası bulunuyordu.

Pencerenin önüne gittim.

Bahçeyi görebiliyordum.

Dışarıda kimse yoktu.

Sonra ikinci odaya geçtim.

Bu odanın duvarları diğerlerine göre daha kötü durumdaydı. Boyalar büyük parçalar hâlinde dökülmüş, bazı yerlerde sıvalar tamamen açılmıştı.

Tavanın bir köşesinde küçük bir delik vardı.

Rüzgâr buradan içeri giriyor olmalıydı.

Yerde biriken tozun üzerinde kendi ayak izlerim belirginleşiyordu.

Başka iz olup olmadığını kontrol ettim.

Görebildiğim kadarıyla yoktu.

Bu durum, eve uzun süredir kimsenin girmediğini düşündürüyordu.

Ancak dün pencerede gördüğüm varlığın zeminde iz bırakıp bırakmayacağını da bilmiyordum.

İkinci odadan çıktım.

Üçüncü yatak odasına yöneldim.

Kapı neredeyse tamamen kapanmıştı. İttiğimde alt kısmı zemine sürtündü ve rahatsız edici bir ses çıkardı.

İçerisi diğer odalardan daha karanlıktı.

Pencerenin önünde uzayan dallar, güneş ışığının büyük bölümünü engelliyordu.

Bir süre kapının eşiğinde bekledim.

Gözlerim karanlığa alışınca içeriyi daha rahat seçebildim.

Oda boştu.

Duvarların bir kısmında eski eşyaların bırakmış olabileceği soluk izler bulunuyordu. Zeminin bir köşesinde birikmiş toz, küçük bir tümsek oluşturmuştu.

İleri yürüyüp pencereye baktım.

Burası dün gözleri gördüğüm oda değildi.

Pencerenin konumu farklıydı.

Demek ki aradığım yer henüz burası değildi.

Odadan çıkıp koridorun sonundaki küçük kapıya yöneldim.

Kapıyı açtığımda aşağıya doğru inen birkaç basamak gördüm.

Kiler.

İçerisi neredeyse tamamen karanlıktı.

Telefonumun ışığını açtım.

Basamakların üzerine tuttum.

İlk basamağa ayağımı yerleştirdim. Taş yüzey soğuk ve hafif nemliydi.

Aşağı indiğimde hava daha da ağırlaştı.

Duvar boyunca uzanan eski raflar vardı. Çoğu boştu. Bazıları eğilmiş, bağlantı yerlerinden gevşemişti.

Tavan oldukça alçaktı.

Işığı köşelere doğru gezdirdim.

Bir yerde kalın örümcek ağları, başka bir yerde dökülmüş sıvalar vardı.

Bir süre rafların arasına baktım.

Hiçbir şey bulamadım.

Kilerden çıkarken başımı eğmek zorunda kaldım. Alçak tavanın kenarına çarpmak istemiyordum.

Yeniden koridora ulaştığımda telefonumun ışığını kapattım.

Geriye yalnızca oturma odası kalmıştı.

---

Oturma odasının kapısı koridorun sonunda bulunuyordu.

Diğer kapılardan farklı olarak tamamen kapalıydı.

Yaklaştığımda üzerinde eski çizikler fark ettim. Boyası yer yer kalkmış, kapı kolunun çevresindeki metal kararmıştı.

Elimi kola uzattım.

Çevirdim.

Kapı açıldı.

İçeri girdiğimde diğer odalardan farklı bir havayla karşılaştım.

Burası daha genişti.

Ancak aynı zamanda daha karanlıktı.

Pencerelerin önündeki ağaç dalları ve camların üzerindeki kir, içeri giren ışığı azaltıyordu. Odanın bir bölümü neredeyse tamamen gölgede kalmıştı.

Kapının yanında durup gözlerimin alışmasını bekledim.

Sonra içeri girdim.

Zeminin bazı bölümleri çürümüştü.

Ayaklarımı dikkatle yerleştiriyordum.

Bir süre sonra başımı kaldırıp pencereye baktım.

Aradığım yer burasıydı.

Dün öğleden sonra üç gözün belirdiği pencere, odanın karşı tarafında bulunuyordu.

Yavaşça yaklaştım.

Camın arkasından kendi evimi görebiliyordum.

Bahçe kapısını.

Giriş yolunu.

Hatta dün gözleri fark ettiğim noktayı bile.

Buradan orayı izlemek oldukça kolaydı.

Birkaç saniye dışarıya baktım.

Sonra arkamı döndüm.

Odada hiçbir şey yoktu.

En azından görebildiğim kadarıyla.

Fakat burada bulunduğum andan beri garip bir huzursuzluk hissediyordum.

Sanki odanın karanlık köşelerinden birinde biri durmuş, hareketlerimi izliyordu.

Başımı çevirip o köşeye baktım.

Boştu.

Bir adım yaklaştım.

Yerde birkaç küçük taş parçası bulunuyordu. Duvarın dibinde kalın bir toz tabakası oluşmuştu.

Başka hiçbir şey yoktu.

Bunun yalnızca bulunduğum ortamdan kaynaklandığını düşündüm.

Dün pencerede gördüğüm gözleri hatırladığım için zihnim karanlık köşelerde bir şeyler arıyor olabilirdi.

Yine de duyguyu tamamen görmezden gelemedim.

Bir süre daha odanın içinde dolaştım.

Pencerenin altına baktım.

Duvarları inceledim.

Zeminde herhangi bir iz bulmaya çalıştım.

Sonuç değişmedi.

Hiçbir şey yoktu.

Üç gözlü varlığın burada bulunmuş olduğunu kanıtlayacak tek bir ayrıntı bile göremiyordum.

Dün gördüklerimi yanlış yorumlamış olabilir miydim?

Belki camdaki bir yansımaydı.

Belki içerideki karanlık yüzünden birbirinden bağımsız üç şeyi göz zannetmiştim.

Bu açıklamalar pek ikna edici değildi.

Ama elimde daha iyisi yoktu.

Odadan ayrılmaya karar verdim.

Kapıya doğru yürüdüm.

Tam koridora çıkacağım sırada arkamdan hafif bir hışırtı duydum.

Durdum.

Başımı çevirdim.

Ses kesildi.

Birkaç saniye bekledim.

Sonra yeniden yürümeye başladım.

Bu kez yan tarafımdan bir şey fırladı.

Karanlık bir gölge neredeyse yüzüme çarpacaktı.

İstemeden geri çekildim.

Ayağım zemindeki gevşek tahtalardan birine takıldı.

Dengemi kaybettim.

Bir elimle kapının kenarına tutundum.

Kalbim hızlandı.

Tam önümdeki şey yere indi.

Küçük, siyah bir kediydi.

Birkaç saniye birbirimize baktık.

Kedinin tüyleri kabarmıştı. Sırtını hafifçe kamburlaştırmış, kulaklarını geriye yatırmıştı.

Benden daha fazla korktuğu belliydi.

Sonra kısa bir miyavlama çıkardı.

Ardından açık kapıdan fırlayıp koridora koştu.

Birkaç saniye sonra giriş kapısından dışarı çıktığını duydum.

Doğruldum.

Üzerimdeki tozu elimle silkeledim.

Demek karanlık köşede saklanan şey bir kediydi.

Bu, sabahın en açıklanabilir olayıydı.

Kapıya baktım.

Kedi çoktan ortadan kaybolmuştu.

Onun burada bulunması pek şaşırtıcı değildi. Terk edilmiş evler, sokak hayvanları için uygun sığınaklar olabiliyordu.

Ancak bir kedinin bu kadar bakımsız bir yerde neden durduğunu sorgulamakla zaman kaybetmeyecektim.

Zaten yeterince vakit harcamıştım.

Koridordan geçip girişe ulaştım.

Dışarı çıktığımda temiz hava yüzüme çarptı.

Derin bir nefes aldım.

Bahçede sabah güneşi hâlâ aynı açıyla duruyordu.

Evin pencerelerine son kez baktım.

Üç gözlü varlık yoktu.

İçeride onu gördüğüme dair herhangi bir kanıt da bulamamıştım.

Bu, dün gördüğüm şeyin gerçek olmadığı anlamına gelmiyordu.

Yalnızca bugün burada olmadığını gösteriyordu.

Bahçe kapısına yöneldim.

Çürümüş bitkilerin arasından geçtim.

Sokağa çıktım.

Arkamdaki ev sessizliğini koruyordu.

Artık terziye gitmem gerekiyordu.

---

Terzi dükkânı, evimden yaklaşık üç sokak uzaklıktaydı.

Dün yürürken geçtiğim yolları hatırlamaya çalıştım. Orion'un dar sokakları birbirine fazlasıyla benziyordu. Özellikle eski taş binaların sıralandığı bölgelerde hangi köşeden döndüğümü hatırlamak güçleşiyordu.

Yine de fazla oyalanmadan dükkânın bulunduğu sokağa ulaştım.

Burası küçük bir çıkmaz sokaktı.

İki tarafında eski dükkânlar vardı. Bazılarının kepenkleri kapalıydı. Birkaçının vitrininde yıllardır değiştirilmemiş gibi görünen eşyalar sergileniyordu.

Terzi dükkânı sokağın sonuna yakın bir yerde bulunuyordu.

Kapısının önüne geldiğimde telefonuma baktım.

Saat dokuzdu.

Tam zamanında gelmiştim.

Fakat dükkân kapalıydı.

Camın arkasından içeri baktım.

Dün gördüğüm dikiş makinesi yerindeydi. Takım elbiseler vitrine asılmıştı. Ancak içeride herhangi bir hareket görünmüyordu.

Kapıyı denedim.

Kilitliydi.

Bir süre beklemeye karar verdim.

Belki adam gecikmişti.

Beş dakika geçti.

Sonra on.

Sokaktan birkaç insan geçti. Bazıları bana kısa bir bakış attıktan sonra yollarına devam etti.

On beşinci dakikada yeniden telefonuma baktım.

Dün aradığım numara kayıtlıydı.

Tekrar aramayı düşündüm.

Ancak biraz daha bekleyebilirdim.

Sokağın sonuna doğru yürüdüm.

Çıkmazın bittiği yerde yüksekçe bir duvar vardı. Üzerindeki sıvalar dökülmüş, bazı yerlerde tuğlalar görünür hâle gelmişti.

Geri döndüm.

Terzi dükkânının önüne geldim.

Vitrindeki ilan hâlâ asılıydı.

BAY ELEMAN ARANIYOR.

İlandaki ücrete yeniden baktım.

Terzilik konusunda deneyimim olmadığı düşünülürse oldukça iyi bir maaştı.

Böyle bir ücret teklif eden birinin iş görüşmesine zamanında gelmesini beklerdim.

Ama herkesin dakiklik anlayışı aynı değildi.

Yirmi dakika geçti.

Ardından biraz daha.

Artık adamın gelmeyeceğini düşünmeye başlamıştım.

Tam telefonumu yeniden çıkaracağım sırada sokağın girişinde bir hareket gördüm.

Yaşlı bir adam ağır ağır yürüyordu.

Bir elinde baston vardı.

Omuzları hafifçe öne düşmüş, boynu eğilmişti. Her adımında bastonunu önce zemine yerleştiriyor, ardından bedenini ileri taşıyordu.

Bir süre onu izledim.

Bana doğru geliyordu.

Dükkâna yaklaştıkça yüzünü daha net seçebildim.

Yüzü oldukça kırışıktı. Alnında derin çizgiler vardı. Yanakları hafifçe çökmüştü. Saçları seyrek ve beyazdı. Çenesinde kısa, düzensiz bir sakal bulunuyordu.

Üzerinde koyu renkli, eski ama temiz görünen bir ceket vardı.

Pantolonunun paçaları ayakkabılarının üzerine düşüyordu.

Yaşına rağmen bakışları canlıydı.

Hatta yürüyüşüyle yüzündeki ifade arasında tuhaf bir uyumsuzluk vardı.

Bedeni yorulmuş görünüyordu.

Ama gözleri çevresindeki her şeyi dikkatle inceliyordu.

Yanıma ulaştığında durdu.

Bastonunun ucunu yere yerleştirdi.

Başını hafifçe kaldırdı.

"Sen o musun?" diye sordu.

Sesi beklediğimden daha gürdü.

Telefonda duyduğum boğukluk hâlâ vardı ama yüz yüze konuşurken kelimeleri çok daha belirgin çıkıyordu.

"Sanırım," dedim. "Dün iş ilanınız için aramıştım."

Yaşlı adam başını aşağı yukarı salladı.

Ağzında sakız çiğniyordu.

Bir süre bana baktı.

Ardından sakızını çıkarıp kaldırıma attı.

Gözlerim istemsizce yere kaydı.

Bundan hoşlanmamıştım.

İnsanların yaşadıkları çevreyi kirletmesini anlamıyordum. Bir çöp kutusu bulmak bu kadar zor olmamalıydı.

Ancak bunu tartışmak için uygun bir zamanda olduğumu düşünmüyordum.

Yaşlı adam cebinden bir anahtarlık çıkardı.

"Gel bakalım," dedi.

Dükkânın kapısına yöneldi.

Anahtarı kilide yerleştirirken bastonunu duvara dayadı.

Kapıyı açması biraz zaman aldı.

Sonunda metal kilitten kısa bir ses yükseldi.

Kapı açıldı.

Adam kenara çekildi.

"Geç içeri."

Söylediğini yaptım.

---

Dükkâna girdiğimde ilk fark ettiğim şey kokuydu.

Kumaş.

Eski ahşap.

Ve hafif bir sabun kokusu.

Birkaç saat önce girdiğim terk edilmiş evin aksine buradaki hava ağır değildi. Yine de dükkânın eski yapısı kendisini hissettiriyordu.

Duvarların bazı bölümleri yıllar içinde kararmıştı. Tavandaki ahşap kirişler belirgindi. Vitrinin yakınında birkaç eski dikiş makinesi bulunuyordu.

Ancak bütün bunlara rağmen içerisi şaşırtıcı derecede temizdi.

Zeminde neredeyse hiç toz yoktu.

Kumaşlar renklerine ve türlerine göre düzenli biçimde yerleştirilmişti. Masaların üzerinde gelişigüzel bırakılmış iplikler, iğneler veya makaslar bulunmuyordu.

Dikiş makinelerinin çevresi bile özenle temizlenmiş görünüyordu.

Yaşlı adam arkamdan içeri girdi.

Kapıyı kapattı.

Sabah olmasına rağmen tavandaki lambaları yaktı.

Oda bir anda daha aydınlık hâle geldi.

Bastonunu tezgâhın yanına bıraktı.

Sonra küçük bir tabureye oturdu.

Bana baktı.

"Orada dikilip durma," dedi. "İleride bir tabure var. Al, gel."

Başımı çevirdim.

Duvarın yanında duran ahşap tabureyi gördüm.

Yanına yürüdüm.

Alıp yaşlı adamın karşısına getirdim.

Oturmadan önce çevreme yeniden baktım.

Bütün dükkân gerçekten temizdi.

Bu kadar eski bir yerde böyle bir düzen beklemiyordum.

Üstelik yaşlı adamın yürümekte bile zorlandığı düşünülürse burada tek başına çalışıp çalışmadığını merak ettim.

"Burayı siz mi temizliyorsunuz?" diye sordum.

Adam başını kaldırdı.

"Neden?"

"Oldukça temiz."

Bir süre yüzüme baktı.

Sonra omuz silkti.

"Kirli mi olmasını bekliyordun?"

"Hayır. Sadece merak ettim."

"Merak iyi şeydir," dedi. "Ama her şeyi merak edersen iş yapmaya vaktin kalmaz."

Buna cevap vermedim.

Yaşlı adam tezgâhın üzerindeki bir kumaşı eline aldı.

Parmaklarının arasında dikkatlice inceledi.

Sonra yerine bıraktı.

"Terzilikten anlar mısın?" diye sordu.

"Hayır."

"Hiç mi?"

"Hayır."

"İğne tutmayı da mı bilmezsin?"

"İğne tutabilirim. Ama bunun terzilik yapmakla aynı şey olduğunu sanmıyorum."

Yaşlı adam kısa bir kahkaha attı.

"Doğru söylüyorsun."

Bir süre beni inceledi.

"Çalışkan mısın?"

"Yapmam gereken işi yaparım."

"Her iş için öyle mi?"

"Ne olduğuna bağlı."

Adamın dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.

"Demek öyle."

Bastonunu kendisine doğru çekip iki elini üzerine yerleştirdi.

"Burada çalışmak kolay değildir," dedi. "Bazen bütün gün ayakta kalırsın. Bazen aynı işi defalarca yapman gerekir. Sabırlı olacaksın."

"Anladım."

"Sabah erken gelirsin."

"Kaçta?"

"İşin durumuna göre değişir."

Başımı salladım.

"Ücreti ilanda yazdığı gibi mi?"

"Evet."

"Deneyimim olmamasına rağmen mi?"

Yaşlı adam bana baktı.

"Bakalım önce seni işe alacak mıyım?"

"Bu yüzden soruyorum."

Bir kez daha hafifçe güldü.

"Meraklıymışsın."

Bu değerlendirmesine katılmadım.

Yalnızca neye başvurduğumu bilmek istiyordum.

Adam bir süre sustu.

Sonra oturduğu yerde biraz doğruldu.

"Önce tanışalım bakalım," dedi.

Başını hafifçe yana eğdi.

"İsmin nedir, yeğenim?”

"Hakan," dedim. "Hakan Kara."

Yaşlı adamın yüzündeki hafif gülümseme kayboldu.

Bunu fark etmemek zordu.

Birkaç saniye önce oldukça rahat görünüyordu. Şimdi ise sanki beklemediği bir şey duymuş gibi yüzüme bakıyordu. Bastonunun üzerinde duran parmakları hareketsiz kalmıştı.

Bir süre konuşmadı.

Ben de konuşmadım.

Sonuçta yalnızca ismimi söylemiştim. Bunun üzerinde uzun uzun düşünülmesi gereken bir konu olduğunu sanmıyordum.

Adam başını biraz daha kaldırdı.

Gözleri yüzümde dolaştı.

Önce alnıma, sonra gözlerime baktı. Ardından bakışları kısa bir süre için saçlarıma kaydı.

Sanki beni ilk kez görüyordu.

"Adın Hakan, öyle mi?" dedi.

"Evet."

Yeniden sustu.

Bastonunu hafifçe yana çekti. Ardından tezgâhın üzerindeki kumaşı düzeltti. Aslında kumaşın düzeltilmesi gereken bir tarafı yoktu.

Hareketi biraz gereksiz görünmüştü.

"Babana ne derler?" diye sordu.

Sorunun işle ne ilgisi olduğunu anlayamadım.

"Babamın adını mı soruyorsunuz?"

"Evet, yeğenim."

"Civan."

Yaşlı adamın eli kumaşın üzerinde durdu.

Bu defa şaşkınlığı daha belirgindi.

Kaşları hafifçe yükseldi. Dudakları aralandı ama bir şey söylemedi. Birkaç saniye boyunca gözlerini yüzümden ayırmadı.

Böyle bakmasına alışık değildim.

İnsanların çoğu ismimi öğrendikten sonra başka sorular sorardı. Nereli olduğumu, kaç yaşında olduğumu veya daha önce nerede çalıştığımı öğrenmek isterlerdi.

Bu adam ise sanki adım ve babamın adı bütün sorularını cevaplamış gibi davranıyordu.

"Bir sorun mu var?" diye sordum.

Yaşlı adam gözlerini kırpıştırdı.

Sonra başını hafifçe iki yana salladı.

"Yok."

Verdiği cevap kısa ve kesindi.

Fakat yüzündeki şaşkınlık tamamen kaybolmamıştı.

Bastonunu tekrar önüne yerleştirdi. Birkaç saniye yere baktıktan sonra derin bir nefes aldı.

"Annenin adı ne?" diye soracağını düşündüm.

Sormadı.

Bunun yerine oturduğu yerden doğruldu.

"Terzilik bilmiyorsun, öyle mi?"

"Hayır."

"Öğrenmek ister misin?"

"İşin şartları uygunsa neden olmasın?"

Yaşlı adam başını salladı.

"Pekâlâ."

Bir süre daha yüzüme baktı.

Sonra beklemediğim bir şey söyledi.

"Bu iş senin."

Kaşlarımı çattım.

"Nasıl yani?"

"İşe alındın."

"Az önce deneyimim olmadığını söyledim."

"Duydum."

"Herhangi bir şey yapmamı istemeyecek misiniz?"

"Öğrenirsin."

"Bu kadar mı?"

Yaşlı adamın dudaklarının kenarında yeniden hafif bir gülümseme belirdi.

"Ne bekliyordun?"

"En azından birkaç soru daha."

"Sordum ya."

Adımı ve babamın adını sormuştu.

Bunların terzilikle nasıl bir ilişkisi olduğunu bilmiyordum.

Adam ayağa kalktı.

Bastonunu eline aldı.

"Yarın sabah gel," dedi. "İlk iş günün olacak."

Bir süre ona baktım.

"Dokuzda mı?"

"Dokuzda."

"Ücret?"

"İlanda yazdığı gibi."

"Çalışma saatleri?"

"Yarın konuşuruz."

Bu cevaptan pek hoşlanmadım.

Ama şimdilik başka bir iş teklifim de bulunmuyordu.

Üstelik adam beni terzilik konusunda hiçbir bilgim olmamasına rağmen işe almıştı.

Bunun iyi mi yoksa kötü mü bir şey olduğuna henüz karar veremiyordum.

Ayağa kalktım.

"Tamam," dedim. "Yarın gelirim."

Yaşlı adam başını salladı.

"Geç kalma."

Bir an ona baktım.

Kendisi yaklaşık yarım saat geç gelmişti.

Bunu hatırlatmayı düşündüm.

Sonra vazgeçtim.

Henüz başlamadığım bir işte ilk tartışmamı dakiklik üzerine yapmak istemiyordum.

Kapıya yöneldim.

Tam çıkacakken durdum.

Yaşlı adama döndüm.

"Babamı tanıyor musunuz?"

Soru ağzımdan çıktığında adamın yüzünü dikkatle izledim.

Bir an duraksadı.

Ardından bastonunu tezgâha yasladı.

"Yarın erken gel," dedi.

Soruma cevap vermemişti.

Bir süre bekledim.

Başka bir şey söylemedi.

Anlaşılan konuşmamız bitmişti.

Kapıyı açtım.

Dışarı çıktım.

Arkamdan kapının kapandığını duydum.

---

Sokağa çıktığımda güneş yükselmişti.

Bir süre dükkânın önünde durdum.

Az önce yaşanan görüşmenin beklediğimden daha kısa sürdüğünü düşünüyordum.

Yaşlı adam tuhaftı.

Bunu kabul etmek gerekiyordu.

Önce yarım saat geç gelmiş, ardından iş hakkında neredeyse hiçbir bilgi vermeden beni işe almıştı.

Üstelik ismimi duyduğunda şaşırmıştı.

Babamın adını söylediğimde ise daha da şaşırmış görünüyordu.

Birbirlerini tanıyor olabilirlerdi.

Belki babam daha önce burada yaşamıştı.

Belki de Orion'a taşınmak istemesinin sebebi, şehirde tanıdığı insanların bulunmasıydı.

Bunların hepsi mümkündü.

Ama yaşlı adamın tepkisini tamamen açıklamıyordu.

Bir insan, uzun zamandır görmediği bir tanıdığının oğluyla karşılaştığında şaşırabilirdi.

Yine de bu şaşkınlığın hemen ardından onu işe alması ilginçti.

Üstelik tek bir becerisini bile görmeden.

Bir süre dükkânın kapısına baktım.

Sonra yürümeye başladım.

Yarın yeniden gelecektim.

Sorularımı sormak için başka fırsatlarım olacaktı.

Çıkmaz sokağın sonuna yaklaştığımda başımın içinde hafif bir ağrı hissettim.

Önce önemsemedim.

Sabah erken kalkmış, terk edilmiş bir evi araştırmış ve doğru düzgün yemek yememiştim.

Başımın ağrıması şaşırtıcı değildi.

Birkaç adım daha attım.

Ağrı şiddetlendi.

Şakaklarımın iki yanından başlayıp alnımın ortasına doğru yayılan keskin bir baskı hissettim.

Yürümeyi yavaşlattım.

Bir süre sonra baskı yerini zonklamaya bıraktı.

Sanki kafatasımın içinde küçük, sert bir şey sürekli aynı noktaya çarpıyordu.

Elimi alnıma götürdüm.

Parmaklarımla hafifçe bastırdım.

İşe yaramadı.

Aksine ağrı daha da arttı.

Nefesimi yavaşlatmaya çalıştım.

Bir süre olduğum yerde durdum.

Yakınımdan geçen iki kişi bana kısa bir bakış attı.

Onlara aldırmadım.

Şu anda ilgilenmem gereken daha önemli bir mesele vardı.

Başımın içinde ne oluyordu?

Ağrı birkaç saniye içinde dayanılması güç bir hâle geldi.

Görüşüm bulanıklaşmaya başladı.

Sokağın sonundaki binaların kenarları birbirine karışıyor, önümdeki kaldırım sanki hafifçe dalgalanıyordu.

Bir duvara yaslandım.

Gözlerimi kapattım.

Bu defa burnumdan aşağıya doğru sıcak bir şeyin aktığını hissettim.

Elimi yüzüme götürdüm.

Parmaklarıma baktım.

Kan.

Burnum kanıyordu.

Oldukça kötü bir zamandı.

Üstelik nedenini bilmiyordum.

Başımı hafifçe geriye kaldırdım. Ardından bunun kanın boğazıma akmasına neden olabileceğini düşünüp öne eğildim.

Cebimden bir mendil aradım.

Bulamadım.

Ağrı yeniden şiddetlendi.

Bu defa dizlerimin titrediğini hissettim.

Ayakta durmak giderek zorlaşıyordu.

Duvara biraz daha yaslandım.

Etrafımdaki sesler değişmeye başladı.

Az önce duyduğum insan konuşmaları uzaklaşıyor gibiydi. Bir aracın motor sesi önce boğuklaştı, sonra tamamen kayboldu.

Gözlerimi açmaya çalıştım.

Görüşümün kenarlarında koyu lekeler oluşmuştu.

Lekeler büyüyordu.

Binalar.

Kaldırım.

Gökyüzü.

Her şey birbirine karıştı.

Sonra karanlık, gördüğüm bütün renkleri yuttu.

---

Soğuk.

İlk hissettiğim şey buydu.

Yüzüme değen hava, az önce bulunduğum sokağın sıcaklığına hiç benzemiyordu.

Gözlerimi açtım.

Karşımda ağaçlar vardı.

Uzun, ince gövdeli ağaçlar.

Dalları birbirine karışmış, gökyüzünün büyük bölümünü kapatmıştı.

Bir süre olduğum yerde kaldım.

Sonra başımı kaldırdım.

Geceydi.

Bundan emindim.

Ağaçların arasından görünen gökyüzü kapkaranlıktı. Ayın solgun ışığı bazı dalların arasından geçiyor, zeminde düzensiz gölgeler oluşturuyordu.

Bir ormandaydım.

Birkaç saniye önce Orion'da yürüyordum.

Şimdi ise nerede olduğunu bilmediğim karanlık bir ormanın ortasındaydım.

Bu durumun açıklanması gerekiyordu.

Yavaşça ayağa kalktım.

Ayaklarımın altında kuru yapraklar ezildi.

Etrafıma baktım.

Her yönde ağaçlar uzanıyordu.

Ne bir yol görebiliyordum ne de bir bina.

Hava nemliydi.

Topraktan ağır bir koku yükseliyordu. Islak yaprakların ve çürümüş dalların kokusu, soğuk havayla birlikte burnuma doluyordu.

Ellerime baktım.

Biraz önce parmaklarıma bulaşan kan hâlâ oradaydı.

Demek ki Orion'da yaşadığım şeylerin en azından bir kısmı buraya taşınmıştı.

Ya da zihnim onları da beraberinde getirmişti.

Bunu ayırt etmek kolay değildi.

Telefonumu çıkarmak istedim.

Cebime uzandım.

Telefonum yerindeydi.

Ekranı açmayı denedim.

Tam o sırada uzaklardan bir ses duyuldu.

Kuru bir dalın kırılmasına benziyordu.

Elimi cebimden çektim.

Sesin geldiği yöne döndüm.

Ağaçların arasında herhangi bir hareket göremiyordum.

Birkaç saniye bekledim.

Sonra başka bir ses yükseldi.

Bu defa daha yakından.

Bir ayak sesi.

Ardından bir tane daha.

Biri bana doğru geliyordu.

Ya da bir şey.

Geri çekildim.

Ayaklarımın altında yapraklar hışırdadı.

Ağaçların arasındaki karanlıkta uzun bir siluet belirdi.

Önce yüzünü seçemedim.

Sonra bir adım daha attı.

Ay ışığı yüzüne vurdu.

Beyaz gözler.

Olduğum yerde durdum.

Gördüğüm adam, evimizde karşılaştığım yaratığa benziyordu.

Uzun boyluydu.

Yüzü solgundu.

Gözlerinin olması gereken yerde iki beyaz boşluk bulunuyordu.

Ancak bu defa yalnız değildi.

Arkasından iki kişi daha çıktı.

Onların da gözleri aynı şekilde beyazdı.

Üçü yan yana durdu.

Bir süre beni izlediler.

En azından yüzleri bana dönüktü.

Gözlerinin nereye baktığını anlamak mümkün değildi.

İlk adam bir adım ileri çıktı.

Diğerleri hareket etmedi.

Adamların arkasındaki karanlıkta başka bir şeyin bulunduğunu fark ettim.

Önce yalnızca üç soluk nokta gördüm.

Ardından noktaların göz olduğunu anladım.

Üç göz.

Dün karşı evin penceresinde gördüğüm düzenin aynısı.

İki göz yan yana.

Üçüncüsü biraz daha yukarıda.

Karanlığın içinde duran varlığın yüzünü tam olarak seçemiyordum.

Ancak gözlerin çevresindeki gölgeler, insan yüzüne benzemeyen bir biçim oluşturuyordu.

Başı normalden daha geniş görünüyordu. Omuzlarının nerede başladığını anlayamıyordum. Bedeninin büyük bölümü ağaçların arasında kalan karanlığa karışmıştı.

Bana doğru hareket etmedi.

Yalnızca orada durdu.

Üç beyaz gözlü adamın arkasında.

Bu manzarayı bir süre inceledim.

Ormanda karşılaştığım şeylerin dostça görünmediği ortadaydı.

Üstelik ilk karşılaştığım beyaz gözlü yaratığın evimizde neler yaptığını hatırlıyordum.

Burada kalmak istemiyordum.

Arkamı dönüp koşmaya karar verdim.

Ancak hareket edemedim.

İlk anda ayaklarımın yere takıldığını düşündüm.

Aşağı baktım.

Herhangi bir şey yoktu.

Yeniden adım atmayı denedim.

Olmadı.

Bacaklarım hareket etmiyordu.

Sanki görünmeyen bir şey bedenimi bulunduğum yere sabitlemişti.

Kollarımı kaldırmaya çalıştım.

Onlar da hareket etmedi.

Başımı çevirmek istedim.

Boynumdaki kaslar gerildi ama başım yerinden oynamadı.

Bu hoş değildi.

Özellikle de karşımda üç beyaz gözlü adam ve ne olduğunu bilmediğim başka bir yaratık dururken.

Kalbim hızlandı.

Nefes alıp vermem değişti.

Omuzlarımın çevresinde istemsiz kasılmalar hissediyordum.

Bedenim kaçmaya çalışıyordu.

Ama kaçamıyordu.

Bir süre bütün gücümle hareket etmeyi denedim.

Sonuç değişmedi.

Görünmeyen baskı altında tutuluyordum.

Bu baskının nereden geldiğini bilmiyordum.

Beni tutan bir el yoktu.

Üzerimde herhangi bir ip veya zincir de bulunmuyordu.

Yine de hareket edemiyordum.

Beyaz gözlü adamlardan biri yürümeye başladı.

Doğrudan bana doğru geliyordu.

Adımları yavaştı.

Ayaklarının altında yapraklar eziliyordu.

Yüzüne daha dikkatli baktım.

Derisi neredeyse tamamen renksizdi. Göz çevresindeki koyu çizgiler, beyazlığı daha da belirginleştiriyordu. Dudaklarının kenarlarında ince çatlaklar bulunuyordu.

Ağzı kapalıydı.

Yüzünde hiçbir ifade yoktu.

Birkaç adım sonra önümde durdu.

Aramızda neredeyse hiç mesafe kalmamıştı.

Adam başını hafifçe eğdi.

Bana bakıyordu.

Ya da en azından öyle görünüyordu.

Nefesinin yüzüme değmesini bekledim.

Hiçbir şey hissetmedim.

Bir süre birbirimize baktık.

Ardından adam biraz daha yaklaştı.

Başını kulağıma doğru eğdi.

O anda ormanın bütün sesleri kesildi.

Rüzgâr yoktu.

Yapraklar kıpırdamıyordu.

Uzaklardan gelen hiçbir ses duyulmuyordu.

Yalnızca adamın bana yaklaşırken çıkardığı hafif sürtünmeyi işitiyordum.

Sonra konuştu.

"Sıra sana da gelecek, hepinize!"

Sesi insan sesine benzemiyordu.

Sanki iki büyük taş birbirine sürtülüyor, aralarından derin ve boğuk bir uğultu yükseliyordu.

Sözleri kulağımın hemen yanında duyduğum hâlde bütün ormana yayılıyormuş gibi hissettim.

Başımın içindeki ağrı yeniden başladı.

Dişlerimi sıktım.

Adam geri çekildi.

Yüzünü yeniden görebiliyordum.

Bembeyaz gözleri hâlâ açıktı.

Ne söylemek istediğini anlamamıştım.

Sıra bana gelecekti.

Peki neyin sırası?

Ve neden hepimize?

Karşımdaki adama bir şey sormak istedim.

Ağzımı açmaya çalıştım.

Ses çıkaramadım.

Dudaklarım bile hareket etmiyordu.

Ardından adamın görüntüsü değişmeye başladı.

Önce yüzünün kenarları bulanıklaştı.

Sonra bedeni karanlığın içine karıştı.

Arkasındaki diğer iki adam da aynı şekilde kayboluyordu.

Üç gözlü varlığa baktım.

Gözleri hâlâ oradaydı.

Birkaç saniye daha.

Sonra onlar da karanlıkta silindi.

Bir anda ormanda yalnız kaldım.

Bedenimi tutan baskı ortadan kalktı.

Dizlerimin bağı çözüldü.

Yere düştüm.

Avuçlarım ıslak toprağa çarptı.

Başımı kaldırmaya çalıştım.

Görüşüm yeniden kararmaya başladı.

Ağrı artık dayanılmaz hâle gelmişti.

Nefes almakta zorlanıyordum.

Son gördüğüm şey, üzerime doğru uzanan siyah ağaç dalları oldu.

Ardından gözlerim kapandı.

---

"İyi misin?"

Ses uzaktan geliyordu.

Bir süre ne söylendiğini anlayamadım.

Sonra başka bir ses duydum.

"Biraz geri çekilin."

Gözlerimi açtım.

Karşımda bir insan yüzü vardı.

Orta yaşlı bir adam.

Bana doğru eğilmişti.

Bir şeyler söylüyordu ama kelimeleri tam olarak seçemiyordum.

Başımı hafifçe çevirdim.

Gökyüzü aydınlıktı.

Güneş binaların arasından sokağa vuruyordu.

Artık ormanda değildim.

Orion'daydım.

Az önce yürüdüğüm sokağın ortasında, yerde yatıyordum.

Çevremde birkaç insan toplanmıştı.

Bazıları merakla bakıyor, bazıları birbirleriyle konuşuyordu.

Doğrulmaya çalıştım.

Başımın içinde keskin bir ağrı hissettim.

İstemeden yeniden yere yaslandım.

"Yavaş ol," dedi biri. "Bir anda kalkma."

Elimi alnıma götürdüm.

Sonra burnuma dokundum.

Parmaklarıma kan bulaştı.

Burnum hâlâ kanıyordu.

Bir süre parmaklarıma baktım.

Ormandayken de kan vardı.

Fakat bunun herhangi bir şeyi kanıtladığından emin değildim.

Oraya gitmeden önce burnum kanamaya başlamıştı.

Şimdi de devam ediyordu.

Gördüğüm şeyler, bilincimi kaybettiğim sırada zihnimin oluşturduğu görüntüler olabilir miydi?

Mümkündü.

Ama o ormanın soğuğunu hâlâ hatırlıyordum.

Toprağın kokusunu.

Ayaklarımın altında ezilen yaprakları.

Beyaz gözlü adamın kulağıma yaklaşmasını.

Hepsi fazlasıyla gerçek görünmüştü.

"Su ister misin?"

Başımı kaldırdım.

Genç bir adam elinde küçük bir şişe tutuyordu.

Bana uzattı.

"Al, biraz iç."

Şişeye baktım.

Sonra başımı iki yana salladım.

"İstemiyorum, teşekkürler."

Adam ısrar etmedi.

Bir başkası hastaneye gitmem gerektiğini söylüyordu.

Bir kadın, güneşin altında daha fazla kalmamamı önerdi.

Herkesin bir fikri vardı.

Çoğu birbirinden farklıydı.

Yavaşça doğruldum.

Bu defa başım dönse de oturmayı başardım.

Bacaklarımı hareket ettirdim.

Sorun yoktu.

Kollarımı kontrol ettim.

Onları da rahatlıkla kullanabiliyordum.

Ormandaki hareketsizlikten eser kalmamıştı.

"Birden yere düştün," dedi yanımdaki adam. "Ne olduğunu anlayamadık."

"Ne kadar süre geçti?"

"Birkaç dakika herhâlde."

Birkaç dakika.

O kadar kısa mıydı?

Ormanda geçirdiğim sürenin ne kadar olduğunu kestiremiyordum.

Belki gerçekten birkaç dakikaydı.

Belki daha fazla.

Ayağa kalkmak için ellerimi yere koydum.

Yanımdaki adam kolumdan tutmak istedi.

"Yapabilirim," dedim.

Yavaşça doğruldum.

Birkaç saniye dengemi korumaya çalıştım.

Sonra çevreme baktım.

Kalabalığın biraz gerisinde yaşlı terzi duruyordu.

Bastonuna dayanmıştı.

Yüzünde az önce dükkânda gördüğüm şaşkınlıktan farklı bir ifade vardı.

Kaşları hafifçe çatılmıştı.

Beni izliyordu.

Göz göze geldik.

Bir süre bakışlarını ayırmadı.

Sonra bastonunu yeniden yere yerleştirdi.

Yanıma yaklaşmadı.

Ben de ona doğru gitmedim.

Şu anda konuşmak için uygun durumda olduğumu düşünmüyordum.

Üstelik söyleyeceğim şeyleri ben bile tam olarak anlamamıştım.

Yaşlı adamın adını henüz öğrenmediğimi fark ettim.

Bu kadar kısa bir görüşmede beni işe almış, ardından bayılmamdan sonra kalabalığın arasında belirmişti.

Ama ismini bilmiyordum.

Yarın öğrenebilirdim.

Başımın içindeki ağrı hafifçe azalmaya başlamıştı.

Burnumdaki kanamayı durdurmak için bir süre öne eğildim. Sonra cebimde bulduğum temiz bir mendille burnuma baskı uyguladım.

Yanımdaki adamlardan biri yeniden konuştu.

"İyi misin gerçekten?"

"Şimdilik."

"Hastaneye gitmelisin."

Baş ağrısının ve bayılmanın nedenini öğrenmem gerektiğini biliyordum. Yeniden olursa bir yerde tek başıma kalmak tehlikeli olabilirdi.

Fakat o anda daha fazla ayakta durmak istemiyordum.

"Teşekkür ederim," dedim.

Sonra kalabalığın arasından ayrıldım.

Arkamdan hâlâ konuşuyorlardı.

Birkaç kişinin bakışlarını üzerimde hissediyordum.

Dönüp bakmadım.

---

Eve doğru yürürken adımlarımı yavaş tutuyordum.

Baş ağrım tamamen geçmemişti. Özellikle ani hareket ettiğimde şakaklarımda hafif bir zonklama hissediyordum.

Birkaç kez durup dinlendim.

Orion'un sokakları sabah gördüğüm hâliyle duruyordu.

Dükkânlar açıktı.

İnsanlar yürüyordu.

Hayat devam ediyordu.

Fakat ben birkaç dakika önce kendimi karanlık bir ormanda bulmuştum.

Bu durumu açıklamaya çalıştım.

Bayılmış olabilirdim.

Bilinç kaybı sırasında bir rüya görmüş olabilirdim.

Şiddetli baş ağrısı ve burun kanaması da yaşadığım şeylerin birbiriyle ilişkili olduğunu düşündürüyordu.

Ancak görüntülerin neden özellikle o varlıklarla ilgili olduğunu bilmiyordum.

Beyaz gözlü adamlar.

Üç gözlü yaratık.

Ve tehdit.

"Sıra sana da gelecek, hepinize!"

Sözleri zihnimde yeniden duydum.

İlk kısmı yeterince açıktı.

Bir şey olacaktı.

Ve sıra bana gelecekti.

Ama ikinci kısmı daha ilginçti.

Hepinize.

Kimden bahsediyordu?

Benden ve ailemden mi?

Yoksa tanımadığım başka insanlardan mı?

Belki de bu sözlerin belirli bir anlamı yoktu.

Sonuçta gördüklerim bir rüyaysa, zihnimin oluşturduğu bir tehdidi anlamlandırmaya çalışıyor olabilirdim.

Yine de kelimeler aklımdan çıkmıyordu.

Bir süre sonra yolun ilerisindeki eski bir ibadet merkezini hatırladım.

Dün Orion'u gezerken binanın önünden geçmiş olabilirdim. Orada insanlarla ilgilenen bir hoca bulunup bulunmadığını bilmiyordum.

Belki böyle birine gördüklerimi anlatabilirdim.

Bu tür olaylar hakkında farklı açıklamalar duyabileceğimi tahmin ediyordum.

Ama anlatacağım şeylere inanır mıydı?

Bilmiyordum.

Üstelik kendim bile yaşadıklarımın gerçek olduğundan emin değildim.

Şimdilik bu düşünceyi erteledim.

Önce dinlenmem gerekiyordu.

Evin bulunduğu sokağa yaklaştığımda adımlarımı biraz yavaşlattım.

Karşıdaki eski bina görünüyordu.

Sabah içine girdiğim ev.

Üç gözlü yaratığı ilk gördüğüm yer.

Başımı kaldırıp üst kattaki pencereye baktım.

Boştu.

Camların arkasında hiçbir hareket görünmüyordu.

Birkaç saat önce bütün odaları araştırmış, bir kediden başka canlıyla karşılaşmamıştım.

Şimdi ise aynı üç gözü karanlık bir ormanda görmüştüm.

Bunun tesadüf olması mümkündü.

Ama iki karşılaşmanın birbirine benzediği ortadaydı.

Pencereye bir süre daha baktım.

Hiçbir şey değişmedi.

Sonra kendi evime yöneldim.

---

Kapıyı açıp içeri girdiğimde bütün bedenimin ağırlaştığını hissettim.

Ayakkabılarımı çıkardım.

Anahtarları cebime koydum.

Sonra giriş bölümündeki duvara yaslandım.

Sabah erkenden kalkmıştım.

Terk edilmiş evi araştırmıştım.

Terziyle görüşmüştüm.

Ardından şiddetli bir baş ağrısı ve burun kanaması yaşamış, bilincimi kaybetmiştim.

Gördüğüm ormanın ne olduğunu ise hâlâ bilmiyordum.

Henüz öğle saatleriydi.

Ama bedenim çok daha uzun bir gün geçirmiş gibi hissediyordu.

Mutfağa gidip biraz su içtim.

Ardından küçük odaya çıktım.

Yere serdiğim kıyafetler bıraktığım yerde duruyordu.

Üzerlerine uzandım.

Ahşap zemin yine sertti.

Bu defa pek umursamadım.

Başımın altına katlanmış bir kıyafet yerleştirdim.

Tavana baktım.

Yarın terzide işe başlayacaktım.

En azından yaşlı adam öyle söylemişti.

Adımı duyunca neden şaşırdığını hâlâ bilmiyordum.

Babamı tanıyıp tanımadığını da.

Belki yarın öğrenirdim.

Belki de öğrenemezdim.

Gözlerim ağırlaşmaya başladı.

Bir süre daha tavana baktım.

Ormandaki adamın yüzü yeniden zihnimde belirdi.

Beyaz gözleri.

Solgun teni.

Kulağıma doğru eğilen başı.

Ve o ses.

"Sıra sana da gelecek, hepinize!"

Gözlerimi kapattım.

Sıramın ne zaman geleceğini bilmiyordum.

Daha önemlisi, ne için sırada olduğumu da.

Ama o anda bunları düşünmeye devam edemeyecek kadar yorgundum.

Kısa bir süre sonra uykuya daldım.