9.bölüm." Yıldızımın göz kırpışı"

Son bir gün kaldı artık evimde değildim. İstanbuldaydim hastanede ki pencereye bakıyordum son günümü pencereden dışarı bakarak geçirdim.

Hava karardığında dışarı çıkıp yildizlara ve yıldızıma bakıyordum sanki eskisinden daha fazla parlıyordu. Ya bu bir işaretti ya da bir tür vedaydı bana göz kırpışı.. içeriye geçmem gerekiyordu.

Bu ilki gibi değildi çünkü " ölüm son bir adım " kalmıştı ne kadar istemesemde.

Gülsüm ablamla vedalaşmiştım bu sefer ameliyata girmesini istemedim. Bana bakarken gözlerinin içi gülüyor du. Bana yaptığı her şey için ona minnettardim. Oda benimle gelmişti. Son bir vedalaşmak için gittim yanına. Gözlerinden yaşlar geliyordu sarıldığımda , gözlerinin yaşını sildim ve arkam bakmadan yürüdüm , gözlerimden akan yaşlar hiç bu kadar canımı acitmamisti , gözlerimi sildim ve ameliyat masasına doğru gittim . Gülsüm ablamlam beni dinlememisti, ameliyattaydi . Gözlerimi kapatmış hayatın bana sunduğu hayatı seçtim .

Bu hayatta hiç bir zaman tek olmadığını biliyordum. Belki benim gibi acılar çekmiyor olsada . Yakınlarını kaybedenler beni anlamıştı. İşte bu yüzden anlatmamıştım. Annemin 3. Kere bu acıyı yaşamasına katlanamazdım.

Evet ben ilk değildim benim ablam ve küçük kız kardeşimi de küçük yaşta kaybetmiştik.

Annem bu acıyı kaldıramazdi.
Söylememek en iyisiydi. Hem belki geri gelecektim kesin değildi .
Kalbimin ne istediğini daha bilmiyorum . İlkinde de ikincisinde beni bırakmamıştı umarım şimdide bırakmazdı beni, umarım, umarım...

Annem beni aradı uzun uzun konuşmuştuk. Belki de son konusmamdi. Gözlerim dolmuştu, ağlmalarına izin veremem , eyer akarsalar durduramam olduğum yerde durmadan ağlardım.

Bu kadar zor olacağını tahmin bile edemezdim.
Hastaneye girdim ve kulaklıkla şarkı dinledim. -
-Çok yazık
- seni o gökyüzüne ben koydum.
-Garezimi var .

Gibi şarkılar dinledim bide kendime bir şaka patlattım. Yıkılmadım ayaktayım dertlerimle baş basayım diyerek gülmüştüm. Sonra uyudum yarın yorucu bir gün olacaktı benim için.

Biz 5 kardeşiz ben ikinciyim, bir abim var benden sonra üç kardeşim daha var.
Yani iki erkek, üç kızdik. Kalabalık aile olmanın avantajları olduğu kadar zorlukları da vardı . Ama yinede çok iyi bir ailem vardı. Annem arada bağırsa bile .

Gözümü açtığımda güneş doğmamış ti sabah namazımı kıldım artık hazırım sonu ne olursa olsun. Ameliyatta girmek için doktor geldi yanıma. Ameliyatta Gülsüm ablamda girmişti ben ne kadar istemesemde tekrar aynı acıyı yaşamasını istemiyordum. Beni tabi ki dinlememisti. Oda beni bayiltiktan sonra gelmişti.

7 saat süren bir ameliyattaydim. Bütün hayatım 7 saate bağlıydı. Elimden geldiğince direndim, kendim için değilse bile aileme bunu borcluydum.

Ameliyat girdim bayiltillar. Hiç haberim yoktu, bana ilik verenin kim olduğunu . Gülsüm abla bana söylememişti.

Ameliyata girmeden bir şey öğrenmiştim . Gülsüm doktorun bir oğlunun olduğunu. Duyduğumda çok şaşırmıştım bunca zaman nasıl olurda bana söylememişti ki. Ben de hiç sormadım..

R...,@

Yazarın okura notu (!)

"Hayat ne kadar zor olsabile imkansız değildir."