1.Bölüm göz yaşları

Neden hayat bu kadar zor ki anlamıyorum .
Sinaniyorum gibiydi , bu kadar olmasını sebebi belki buydu .o gün çok öksürüyordum nedenini bilmediğim bir şekilde.

Ailemden gizli randevu aldım hastaneye gitmek için.
Öksürüyordum istemsiz bir şekilde hızlanmaya başlamıştı öksürmelerim . Bir an önce hastaneye gitmek istiyordum.

Hastaneye gitmeden bir gün önce burnum aniden kanamaya başlamıştı sanki şelaleyi miş gibi bir türlü duruyordu. Başımı öne eğdim ve elimle burnumu sıktım eyer geriye doğru kafamı kaldırsaydim beyin kanaması geçirebilirdim.hastaneye gidermeden tahtaliyi boylardim.

Burnumu sıkarak bekledim ve durmuştu kanama . Sabah erkenden hastanenin yolunu tuttum sıram geldiğinde içeri girdim. Doktor gerekli testler yapıyordu çok fazla kan almıştı kolumu hissetmiyordum. Test sonucu bir saat sonra çıkar diyerek dışarı çıktım.

Ben aslında ne olduğunu biliyordum ama belli etmezdim. Bunun nedeni çok fazla tıp kitaplari okumamdi. Her okuduğum kitapta dahada sevmeye başlamıştım doktor olmanın hayalini.
Keşke okumasaydım hiç değilse bir hafta rahat uyuyabilirdim.

Doktor kadın sanki acıyarak bakıyordu bana anlamıştım o an bana birşeyler olacağını.
Doktor gözlerime bakarken sanki ağlayacak miş gibi bakıyordu bana.

-o söylemeden ben söyledim
-ben kanserim deyilmi dedigimde doktorun gözünden bir damla yaş gelmişti. Anladığım dan haberin yoktu, nereden bilsin ki her gün tıp kitabı okuduğumu.

Başını salladıginda yutkundum,derin bir nefes aldım.
Doktor tekrar ağladı. Ve kaçıncı evresinden olduğunu sordum.

Gözlerimdeki yaşların musluğu açılmış gibi akıyordu. Hiç bir şansım yok mu dediğimde.
Yok derecesine gözlerinden yaşlar geliyordu.
O an burnum kanıyordu ben burdayım derecesine,işin bitti gibi kanıyordu. Bana peçete uzaktı sağolun dedim ve dışarı çıktım.

Gözlerindeki yaşlar dinliyordum dışarı çıktım ve
-Neden, neden, neden diye bağırdım ağlayarak
Ağlayarak eve gidiyordum otobüse bindim burnum kanaması bitmişti
Eve gitmeden yüzüm gözümü yıkadım eve gittim
Aileme soyleyemezdim, söyleyemezdim . Derin bir nefes aldım ve eve girdim gözlerim kızarmış bitik bir haldeydim yapamıyordum , hiç bir şey olmamış bir şekilde duramiyordum.
Ne zaman öleceğimi sormayı unutmuştum doktorda söylememişti.
Öleceğimi duymak çok ağır geliyordu .
Ve evet ben lösemiydim bunu biliyordum .
Neden daha önce kendini belli etmedi hiç anlamıyordum, Sinsi Sinsi içime girmişti nalet olası hastalık . Hep bir yerlerim ağrıyordu ama bu kadar ağır olacağını hiç tahmin edememiştim

R...,@

Yazarın sözleri

Hayatı hiç bir zaman es geçmeyin