10.bölüm

Ameliyattayken yanımda bana ilik veren kişi vardı.
Gözlerim daha tam kapanmamiştı.
Ama ben daha onun kim olduğunu bile bilmiyordum. Ameliyatta benim nabzim git gide düşüyordu ve ne tuhaf bir şeyse yanındaki kişinin de aynı anda nabzı mız düşüyordu. Nasıl olurki bu . Ve o gün bulmuştum. Kalbimin kime ait olduğunu . İkimizde biliyorduk.

Ameliyattan bir gün sonra.
Annem, babam beni sürekli aramışlardı. Bakamadım çünkü o sıra canımala bedelleşiyordum. Annem gil bana ulaşamayınca Gülsüm doktoru aramışlardı. Oda cevap vermişti, ameliyata katılmıştı.

Evet kurtuldum, ikinci kez aynı şeyleri yaşamama rağmen. Hayat beni bırakmamıştı birisi sayesinde. Kim olduğunu tanımıyordum.

Beni odaya aldılar, çok yorgun ve bitkindim .
Alışmıştım sanki ameliyata girmeye. Gülsüm abla yanımda bekliyordu . Uyandığımda nasıl olduğunumu sordu, nasıl olabilirdim ki . İkinci kere aynı şeyleri yaşayan biri nasıl olursa bende öyleydim . İyim dedim.

Birisi aradı ve dışarı çıkmıştı.
Bende annemle konuşuyordum, hala hiç bir şey bilmiyorlardı telefonum yere düştü kırıldı dedim ve kapatmıştım.
Ayağı kalkmaya çalışıyordum biraz zor olmuştu ama yinede kalkmıştım . Koridorda yürüyordum Gülsüm abla beni görüp yanıma gelmişti.

Niye kalktın yatağından dedi.
İyi geldi ayağı kalkmak demiştim.

Birinin anne dediğini duydum, oda ameliyatan çıkmıştı benim gibi annesine sesleniyordu. Anne dediğinde durmuş bize bakıyordu. Ben annesi olmayacağıma göre tabiki Gülsüm ablaya diyordu. Ben tanımıştım . Bu Mert di.
Ama nasıl olurdu.

Gülsüm doktorun oğlu Mertmiydi.
Mert ilk kanser olduğumda burnum sokakta kaynamışti bana peçete uzatan kişiydi.

Mert senin annen Gülsüm ablamı demiştim, birşeyden supeleniyordum ve galiba oydu bana ilik veren kişi. İkimizde şaşkın şaşkın bakıyorduk gerçi o biliyordu bir tek bilmeyen bendim. Gülsüm abla anlatıcağıni söyledi telefonu çalmıştı, telefona bakmak üzere gitmişti.

Kafamda bir sürü sorular vardı acaba gerçekten olmuydu diye. Kapının önünde kala kalmıştı, yanına gittim ve dümdüz sordum.

Bana ilik veren senmisin demiştim Merte .
Büyük bir pot kırmıştı . Birşey demeden odasına girmişti, bende kendi odama gitmiştim.
Gülsüm abla gelip herşeyi anlatmıştı, Mert'in onun oğlu olduğunu, bana ilik verenin o olduğunu.

Bir gün sonra tamamen ayaklanmistim eve yarın gidicektim .koridorda geziyordum Mertle karşılaşmıştım. Oda ayaklanmıştı , birlikte yürüyorduk koridorda, ona nasıl teşekkür edeceğim bilmiyordum, nasıl teşekkür edilirki böyle bir şey için .

- Teşekkür ederim hayatımı sana borçluyum . dedim
Çok kibar biriydi kendisi zaten.
- Önemli değil, sen de olsaydın aynısını yapardın demişti.
-Bana yaptığın bu iyiliği ömrüm boyunca unutmayacağım demiştim.
-Oda gülmüştü ve alt tarafı birazcık ilik bu kadar büyütme.
- Neden bana söylemedin. Dediğimde

- Her şey çok ani gelişti. Annem sana ilik arıyordu, bizim kan grubumuz ayni olduğunu gördüm, anneme demeden bir test yaptım, ve testler paziifti ,uyumuştu . Seni o durumda bırakamazdım.

- dediğinde gözlerim sulanmıştı resmen ağlayacaktim .

-Noldu yine gözlerinmi sulandı demişti gülerek .

-Hem ağlamış hem de gülmüştüm.

-Neyse tamam ağlama artık geçti demişti.

Artık en iyi arkadaşım olmuştu Mert. Kimin böyle bir arkadaşı vardı ki, benim vardı.

R...,@

Yazarın okura notu (!).

"Hayatta hiç bir şey tesadüf değildir, önemli olan o tesadüfü nasıl kullandığındır ."