8. Bölüm

Şaşkınlıkla babamın yüzüne bakakaldım. Söylediklerinden anladığım kadarıyla tahta geçmemi istemiyordu ancak zorunda kalmış gibi duruyordu. Çünkü isteseydi "Benden sonra tahta sen geçeceksin" derdi direkt.
"Yani senden sonra tahta geçip geçmemek benim elimde mi ?" dedim anladıklarımı tespit etmek için.
Başını salladı " İstemezsen geçmeyeceksin ve bencede bu-"
"İstiyorum" dedim direkt düşünmeden.
Donup kaldı. Duygusuzca bana bakmaya devam etti.
Öylesine söylememiştim bunu. O taht bana babamın değil ablamın mirasıydı.
Kaşlarını çattı. Yavaş yavaş gerçek yüzü ortaya çıkıyordu.
"Bu iş oyun değil Myna. Taht hakkında hiçbir şey bilmiyorsun."
"Ögrettinmi ki!" dedim. Gözlerim dolmuştu lanet olsun ki. Ağlama be Myna!
"Ne ablanlara ne sana öğrenmeniz için zorlanmadım. Onlar öğrenmek istedi sen istemedin..."
"İstemedim mi?" gerçekten ağlayacaktım. "İstemem diye bir şey demedim ben hiçbir zaman! Sen beni hep onlardan uzak tuttun!"
Artık susmuştu. Ama benim susmaya hiç niyetim yoktu.
"Tahta geçeceğim. Ablamın görevini layığıyla yapacağım. Ve ne seni ne de o Myean'ı umursayacağım!"
"Myean'da senin ablan" konuyu hep buraya getiriyordu.
"Myean benim saçımda ki toka bile olamaz! Tokamla bile daha yakınım ben!"
Sinirle odadan kapıyı çarparak çıktım. Adam ' hayır tahtı istemiyorum' demem için gözüme bakıyordu ya!.
Böyle sinirle odaya girdim, sinirle kapıyı açtım ve yine çarpıp kapattım, sinirle yatağıma attım kendimi ve bağırdım. Öyle sinirlenmiştim ki yatakta ki örtüyü elime dolayıp sıktım.
Birkaç dakika sonra kapı açıldı ve odama biri girdi.
"Myna? Ne oldu iyi misin?"
Kafamı kaldırdım ve ona çevirdim. Dişlerimi sıkarak gülümsedim. "Evet çok iyiyim!"
Ama o gülümsemedi. Ciddi kalmaya devam etti. Yaklaşıp yanıma oturdu. "İyi değilsin."
İç çektim "Çok mu belli oluyor?"
Başını salladı "Seni tanıyorum Myna..."
Ne bekliyordum ki... Haklıydı. Beraber büyümüştük biz.
Derin bir nefes aldım. "Ben... " dedim ve anlatamaya başladım. "Ne yapacağımı bilmiyorum. Babam az önce tahtı istemememi istiyordu ya! Tahta ben geçeceğim amacı yapamayacağımı düşünüyor. Bana inanmıyor..."
Yüzümü tutup yüzüne çevirdi. Gözlerime baktı.
"Ben sana inanıyorum.... Yetmez mi?" kafasını yana yatırarak gülümsedi. Gözlerim dolmaya başladı.
"Şu sarayda bir sen yanımdasın zaten..." gözlerimi kaçırdım. "Birde Menoly'di..." dedim pencereden güneşe bakarak.
"O hep senin yanında." dedi benimle birlikte güneşe bakarak.
🌓