2. Bölüm

Güneş ışıklarının gözüme çarpmasıyla uyandım. Ah... Her yerim ağrıyordu! Dün gece ablam gittikten sonra uyuyamamış, biraz kitap okumaya karar vermiştim. Kitap okurken uyku bastırmış ve burada pufların üzerinde uyuyakalmıştım. Doğrulup bedenimi esnettip ayağa kalktım. Hızlıca üstümü değiştirdim ve odadan dışarı çıktım. Annemin yanına gidecektim. Sonra kahvaltı yapmak için tekrar odama dönecektim. Uzun zamandır yemeklerimi odamda yiyordum bunu babam istemişti. Sebebi ise bana öğretmediği sözde sofra kurallarıydı. Masada prenses gibi davranmadığımı söylüyordu. Olabildiğince düzgün olmaya çalışıyorum ama yine de gözüne giremiyordum. Menoly bana bu konuda yardımcı olmaya çalışmıştı. Ona eğitim veren öğretmeni bana da yardım etmeye çalışmış, kadın en sonunda dayanamayıp şunları söylemişti

" Bunu öğrenmemeyi nasıl başarıyorsun? Köylü bir kız bile senden daha kibar yer!"

Çokta umrumdaydı ya zaten...

Her neyse... Benlik bir sıkıntı yoktu zaten. Onunla birlikte yemek yemeye istekli değildim. O masaya ne zaman otursam zaten Myean benden iğrenir gibi bakıyordu. Sadece babam bana laf attığında veya azarladığında yüzü gülüyordu. Bu durumu Menoly her zaman fark eder ve onunla kavga ederdi. Odamda yemeye başladığımdan beri aşağıdan, yemek odasından sesler, kahkahalar geliyordu. Özellikle Myean'dan dı ben yoktum ya. Mutluluktan ölürdü!

Yemekten sonra Menoly gelir ve bana masadan gizlice getirdiği yiyecekleri verirdi. Masada daha çok çeşit olurdu ve bana o yemek çeşitlerinden bazılarını vermezlerdi

Eh. Bende ona yemek kaçırdım tabii. Ablamların tatlı yemesi yasaktı. Babam kilo alıp çirkinleşeceklerini ve kimsenin onlarla evlenmeyeceğini düşünürdü. O tatlılardan gizlice alır ve getirirdim. Sadece Menoly'ye ama. Myean'a günahımı bile vermezdim. Onun da benim için aynı şeyi düşündüğüne emindim

Annemin yanına geldiğimde hemen yanında diz çöktüm ve başımı kucağına koydum. Annem saçlarımı okşadı. Yüzüne dikkatle baktım. Birşey düşünüyor gibiydi. Dayanamayıp sordum.

" anne?"

Gözlerini camdan ayırdı ve bana baktı

"efendim canım?"

" Bir sorun mu var?

"Hayır. Sadece..."

"sadece ne?"

"içimde kötü bir his var..."

İşte! Yine o kötü hisler. Ablamın anneme çektiğini biliyordum işte.

Onu rahat bırakmak için izin isteyerek odadan çıktım. Pek birşey düşünmedim. Annemin hep böyle melankolik hissederdi zaten.

Odama geri döndüm. Tüm yaptıklarım bu kadardı gün içinde. Şimdi boş boş tavana bakma saatim gelmişti

🌓