Bölüm 28

Nora
Akşam saatleriydi
Ev hala kalabalıktı ama herkes kendi sohbetine dalmıştı
Mila Liora ve Darianın yanında oturuyor diğerleri salonda konuşuyordu
Ben ise koltuğun köşesinde sessizce oturuyordum
Yolcu yanıma geldi
İyi misin
İyiyim
Bana baktı
Başın mı ağrıyor
Biraz
Niye söylemedin
Geçer diye
Yanıma oturdu
Bir süre konuşmadık
Sonra ona baktım
Sen hiç gerçekten korktun mu
Yüzündeki ifade değişti
Evet
Neden
Birini kaybetmekten
Kaybettin mi
Hayır
Gözlerini bana çevirdi
Ama kaybetme ihtimali bile yetiyor
Nedense bu cümle içime dokundu
Ben de yalnız kalmaktan korkuyorum
Artık yalnız değilsin
Bir süre sustum
Sonra farkında olmadan başımı onun omzuna yasladım
Yolcu hareket etmedi
Bir süre sonra elini kaldırıp saçlarımın üzerinden nazikçe geçirdi
Kalbim hızlandı
Başımı kaldırdım
Göz göze geldik
Aramızdaki mesafe çok azdı
Bir an nefes almayı bile unuttum
Ne yapıyordum ben?
Geri çekilmek istedim
Ama çekilemedim
Tam o sırada—
Nolaaaaa
Milanın sesiyle irkildim
Hemen doğruldum
Geliyorum
Sesimin normal çıkmasına çalıştım
Kimse bir şey fark etmemişti
En azından ben öyle umuyordum
Ayağa kalktım
Ellerimi birbirine kenetledim
Kalbim hala deli gibi atıyordu
Sakin ol
Sanki hiçbir şey olmamış gibi milanın yanına yürüdüm
Efendim
Mila birşeyler anlatmaya başladı
Onu dinliyormuş gibi başımı salladım
Ama aklım hala birkaç saniye öncedeydi
Yolcunun gri gözlerinde
Elinin saçlarımda oluşunda
Ve aramızda kalan o küçücük mesafe de
Arkamı dönüp ona baktım
Beni izliyordu
Gülümsedi
Hemen önüme döndüm
Kimseye belli etmemeliydim
Çünkü ne olduğunu ben bile tam olarak anlayamıyordum
Ama birşeyi çok iyi biliyordum
Biraz daha yaklaşsaydı
Kendimi durduramayabilirdim