5. BÖLÜM: Aynı Şarkıda Buluşmak

Ertesi sabah Nur, servise binerken kalbinin atışlarını dışarıdan duyulacak sanıyordu. Merdivenleri çıkarken Buğra’nın o meşhur koltukta, dünkü gibi pencereye daldığını gördü. Nur, sessizce kendi yerine, Buğra’nın hemen önüne oturdu. Çantasını yanına bıraktığında, ensesinde hafif bir sıcaklık hissetti. Buğra, koltuğun üzerinden öne doğru eğilmişti.
"Günaydın," dedi Buğra. Sesi, dünkünden daha yakındı, neredeyse kulağının dibindeydi. Nur, buğday tenine yayılan o tatlı kızıllığı gizlemek için başını hafifçe öne eğdi. "Günaydın," diye fısıldadı.
Servis hareket ederken Buğra, cebinden ince, pastel yeşil kablolu bir kulaklık çıkardı. Kulaklığın bir ucunu kendi kulağına takarken, diğer ucunu yavaşça Nur’un omuzuna bıraktı. Nur, şaşkınlıkla ona döndü. Ela gözleri, Buğra’nın dikkatli bakışlarıyla buluştu.
"Dün gece bahsettiğim şarkıyı dinlemek ister misin?" dedi Buğra, gözlerinin içi gülerek. "Belki senin fantastik kurgu dünyana da hitap eder."
Nur, kulaklığın ucunu yavaşça aldı ve kulağına taktı. Şarkı başladığında, servisin motor gürültüsü ve diğer öğrencilerin sesleri anında kesildi. Piyanonun yumuşak melodisi ve kadife sesli solistin sözleri, onları dış dünyadan soyutlayan, ikisine özel bir evren yarattı.
Şarkı ilerledikçe, kulaklık kablosunun kısalığı nedeniyle başlarını birbirine daha çok yaklaştırmak zorunda kaldılar. Nur, Buğra’nın saçlarının kokusunu, hafif nefes alış verişini duyabiliyordu. Bu, aralarındaki fiziksel mesafenin ilk kez bu kadar masumca, bu kadar müzik dolu bir şekilde kapandığı andı.
Zeynep, birkaç sıra öteden Nur’a kaşlarını kaldırıp "Gördün mü?" dercesine gülümsüyordu. Cemil ise pencereden dışarı bakarken hafifçe sırıtmıştı; o, bu anın sessiz gözlemcisiydi.
Şarkı bittiğinde, kulaklıkları çıkarıp birbirlerine baktılar. "Çok güzeldi," dedi Nur, sesi heyecanla titreyerek. "Gerçekten..."
"Zıtlıklar her zaman ilginçtir," dedi Buğra, dünkü sözünü hatırlatarak. "Ama bazen, aynı melodide buluşmak daha da güzel."
Servis, okul kapısına yaklaştığında Nur, o sabahın sadece bir yolculuk değil, bir melodinin başlangıcı olduğunu biliyordu. Aynı şarkıda buluşmak, kelimelerin bittiği yerde başlayan, ikisine özel bir bağın ilk notasıydı.