~ ♡ Bölüm 8

Sabaha doğru uyandığımda yurdun odasında ışıklar sönmüştü, sadece telefonumun ekranından yayılan o soluk mavi ışık yüzümü aydınlatıyordu. Oda arkadaşlarımın düzenli nefes alışları arasında, Tuğberk’le kurduğumuz bu gizli evrende her şey o kadar netti ki... İsmimi söylemiştim. O kilitli kapının anahtarını ona uzatmıştım. Şimdi ise o kapıdan içeri girmesini, sadece ismimi değil, ismimin altındaki o yaralı kızı da görmesini istiyordum.
Kelimeler bu gece her zamankinden daha cesurdu.
Bilinmeyen Numara: Bir isim her şeyi değiştirir mi Avukat Bey? Artık ben senin için sadece "bir numara" değilsem, bu sessizliği bir adım öteye taşıyabilir miyiz?
Avukat Bey: Bir isim kapıyı açar Eslem. Ama içeri girip girmemek, içeride ne bulacağımıza bağlıdır. Sen bu gece o kapıda durup beni içeri mi davet ediyorsun?
Bilinmeyen Numara: Belki de... Bir oyun oynayalım mı? Kimsenin bilmediği, kimseye anlatmadığın bir sırrını ver bana. Karşılığında ben de sana kendimden bir parça vereceğim. Ruhlarımızın takası olsun bu.
(05:15)
Avukat Bey: Sırlar tehlikelidir Eslem. Hukukta sırlar, genellikle suçların ya da ihmallerin üzerini örter. Ama madem bu gece "gerçek dünya" dışındayız... Pekala. İlk adımı ben atayım.
Avukat Bey: Herkes beni bu sarsılmaz, soğuk ve umursamaz adam sanıyor. Başarılı bir avukat, her davayı kazanan bir zeka... Ama sırrım şu: Bazen, sadece bazen, o adliye binasının merdivenlerinden inerken her şeyi bırakıp gitmek istiyorum. Bir sahil kasabasında, hiçbir sorumluluğum yokmuş gibi, sadece denizi izleyerek yaşlanmak... İçimde, kanunların gri sayfalarına hapsolmuş küçük bir çocuk var ve o çocuk, adaleti değil, sadece huzuru arıyor. Kimse benim yorulduğuma inanmıyor Eslem. Yorulmak, benim gibi bir adam için "delil yetersizliği" gibi bir şey.
(05:22)
Gözlerim doldu. O güçlü adamın omuzlarındaki yükü, ekranın arkasından hissettim. Sıra bendeydi. En büyük korkumu, en derin yaramı ona açacaktım.
Bilinmeyen Numara: Benim sırrım ise... Görünmezlik. Ben sadece senin için gizemli olduğumdan "bilinmeyen numara" değilim Avukat Bey. Ben gerçek hayatta da öyleyim. Aynalara baktığımda gördüğüm kızı sevmiyorum. O kadar sıradan, o kadar yetersiz hissediyorum ki... Bu yüzden sana yüzümü gösteremiyorum. Eğer beni görürsen, zihnindeki o büyülü Eslem’in yıkılmasından korkuyorum. Benim tek sığınağım kelimelerim; çünkü onlar benim yüzümden daha güzel. Ben sadece yazarken "parlıyorum", onun dışında sönük bir gölgeyim.
(05:30)
Avukat Bey: (Yazıyor...)
Avukat Bey: Eslem... İnsanlar aynalarda sadece hatalarını ararlar. Ama kelimelerin bana o kadar parlak bir ışık gönderiyor ki, gölgede kaldığını söylemen imkansız.
Avukat Bey: Senin sırrın benim sırrımı aydınlattı. Yorulan bir adamla, saklanan bir kızın bu gece bu ekranda buluşması... Belki de en büyük adalet budur.
Telefonu kapatıp yastığımın altına koyduğumda, kalbimdeki o ağır yükün hafiflediğini hissettim. Tuğberk’in o "sahil kasabası" hayalini düşündüm. Saat 09.40'da ki dersime kadar daha çok zaman vardı. Uyumak için tekrardan başımı yastığa koydum. O güçlü zırhın altında, kaçmak isteyen bir ruhun olduğunu bilmek, onu benim için daha ulaşılabilir kılmıştı. Rüyamda, ismini bilmediğim bir sahil kasabasında, elini tutmuş olduğum sevdiğim adamla birlikte yürüyordum. Ve o rüyada, yüzümden utanmıyordum. Çünkü biliyordum ki; o bana gözleriyle değil, bu gece paylaştığımız derin sessizlikle bakıyordu.