BOMBA

-CHAPTER 4-
Sonunda, sonunda eve yaklaşmıştım çok şükür, çok çok şükür. Eve yaklaştığımda oranın da geldiğim yerlerden farklı olmadığını gördüm. Evin yakınındaki polis karakolu yanıyordu. Binalara girip o ucubelerden kaçmaya çalışan insanlar, dumanlar, insanları o şeylerden korumaya çalışan tomaların sokakları talan edişi, insansız hava araçlarının, helikopterlerin üzerimizden uçuşu. Kaos ortamı bu gerçek bir kıyametti.
Motorla ilerleyip hızla evin olduğu sokağa girdim.
Sokağımız ah! İç geçirdim önceden böyle miydi buralar? Yoksa koşuşturan çocuklar kapıda oturup dedikodu yapan teyzeler evimizin yakınındaki kahvede sabah akşam batak atan emekli amcalar...
Bunlar biz insanların en büyük anıları ve en büyük nimetleri miydi gerçekten?
Evin önüne geldiğimde hemen motordan inip kaskı çıkarttım. Annemi aramalıydım. Üzerime doğru koşan insanlar, bağırışlar dikkatim her yerdeydi şuan korku ve adrenalin ile hemen telefonumu elime alırken bir yandan belimdeki silaha uzandım hızla evin dış kapısına giderken birinin bana çarpmasıyla telefonumu düşürdüm. O sırada ses ile arkama baktım biri motoru götürmeye çalışıyordu anahtar? Oh hayır, hayır bunu hiç planlamadım gelmeden önce nasıl bunu düşünemedim ki hayır, hayır!
Anahtarı motorun üzerinde bırakmıştım anında yerden kalkıp, motorun yanına doğru koşmamda fayda etmedi. Adam motoru çalıştırıp ilerletmeye başlamıştı bile motoru.
"Hayır hayır! AHAYIRRRR" Diyebildim arkasından bağırarak lanet olsun adam motoru aldı. Arkama baktım lanet olsun geliyorlar hemde hızla. Bir saniye... o şey köprüde gördüğüm gibi ama sırtından çıkan kolları yoktu, bu sefer yürüyordu olduğum yere doğru hemen geriye adım atıp yerdeki telefonumu aldım ve diğer insanların arasına karışıp tersi yöne doğru koşmaya başladım. Hiç bir yere ve hiç bir şeye odaklanmadan sadece önüme bakarak koştum var gücümle. Ama sırtımdaki çanta işimi zorlaştırıyordu. Hızlı bir hamle ile sırtımdaki çantayı çıkarıp geriye doğru attım. Koşmaya devam ettim.
Az önce önünden geçtiğim polis karakolunun önüne doğru yaklaştığımda üç şeritli yolda biraz ilerimdeydi, tam karşımdaki yolunda onlarla dolu olduğunu gördüm.
"Lanet olsun!" dedim bir polis memuru yanıma gelip ateş etmeye devam ederken, elimdeki silaha bakıp "POLİS MİSİNN?" dedi bağırarak hiç bir şey diyemeden bakakaldım yamyamlara ateş etmeye devam etti. " BURDAN ÇIKMALIYIZ, YOL AÇMALIYIZ!!" dedi. Haklıydı kendimize kaçmak için alan yaratmalıydık. Bende hemen onunla aynı yöne üç şeritli yola giden yöne doğru ateş etmeye başladım, bir iki atışta isabetlerim kolları veya karınları gibi yerler olunca derin bir nefes aldım, aklıma plajda kafasına vurduğum yamyam geldi. Kafalarına aldıkları darbede yerden kalkamıyorlar. Mermisini boşa harcayan polise doğru "KAFALARINI HEDEF AL!" diye bağırdım. Bende beklemeden bir tanesinin kafasını hedef alarak bir atış attım ve beni görüp yerden kalkmadıklarını fark edince o da öyle yapmaya başladı.
Lanet olsun, poligonda hedef vurmak gibi değil bunlar hareketli çok hareketli ve hızlılar sabit durmuyorlar.
Bir yandan ileri doğru koşup bir yandan onlara ateş ederken yerdekilerden biri beni ayakkabımdan tuttu ve yere çekti. O etkiyle yere yapışmam anlık olarak gerçekleşti. "YAPMAAA!" Diyebildim sadece bağırarak. Ayaklarımla suratını tekmelerken bir yandan da "YARDIM EDİNN!" Diyebildim. Beni kendine çekmeye çalışıyordu. Derin bir nefes aldım kafasına bir el ateş ettim. Tam ayağımı ölü elinden kurtarıp ayağa kalkarken polisin mücadelesini gördüm ve o sırada kırmızı ok gibi sivri uzun bir şeyin arkadan polisin sırtından girip göğüs kafesini delip çıktığını gördüm.
Ağzından kanlar akan polis can çekişiyordu. Bir anda okun geri sırtından çıktığını gördüm ve takip ettim. Okun geldiği taraf doğru baktım ok değil bu lanet olsun! O şey sırtından kolları çıkan o şey polisi öldürmüştü. "HASSİKTİRR!" diyebildim. Beni fark etti mi bilmiyorum, ama yine aynı ses ile "ALFAAA!" Diye bağırdı. Bunun üzerine ona doğru ateş ettim. 4 el kafası dahil ama etki etmedi ve zarar vermediği gibi dikkatini de çekmiş bulundum.
Sanırım buraya kadar diye düşünürken ölen polisten ayağımın dibine doğru gelen el bombasını gördüm ve son umut olarak pimi çekip onlara doğru attım.
Arabanın yanında yere yatıp kulaklarımı tıkadım ve gözlerimi kapattım. Güm sesi ve titreşimle bombanın patladığını anladım. Kulaklarım tıkanmıştı duymuyordum ve ortalık toz duman olmuştu kaçmalıydım, kurtulmalıydım buradan.
Var gücümle ayağa kalkıp üç yol ağzına doğru koşmaya başladım. Son kalan mermilerimle 3 el daha ileriye ateş edip tam üç yol ağzına gelince ikinci yoldan bir ses duydum "BURAYA GELL!" onlar askerlerdi...