Okul

Elif
Namlunun ucundaki titremeyi durdurmaya çalıştım ama başaramadım. Demirhan’ın gözlerindeki o sakin, meydan okuyan ifade beni daha da geriyordu. Karşımda bir katil duruyordu; bunu biliyordum. Ama o an hissettiğim şey korkudan ziyade, hayatımda ilk defa kendi kararlarımı veriyor olmanın verdiği o tehlikeli uyuşukluktu.
"Hayatımda her şeyi zaten çoktan geride bıraktım," dedim, sesim şimdi daha net çıkıyordu. "Gece gündüz bu kütüphanede geleceğimi kurmaya çalışırken, sizin gibi adamların gelip her şeyi mahvetmesine izin vermeyeceğim."
Demirhan bir an duraksadı. Beklemediği bu cümle, zihninde kısa bir yankı bulmuş gibi bakışları derinleşti.
Demirhan
Kızın kelimeleri üzerimde kurşun etkisi yarattı. Hayatı boyunca belki de tek derdi sınavları, dersleri olan bir öğrenciydi ama gözlerinde, bu şehrin en karanlık sokaklarında bile pek az adamda gördüğüm o dik duruş vardı.
Yaralı omzumdaki sızıyı unuttum. "Geleceğini kurmak istiyorsan," dedim, ona bir adım daha yaklaşarak, namlunun soğukluğunu neredeyse göğsümde hissederken, "yanlış adamı hedef alıyorsun. Beni öldürmek seni kurtarmaz... Sadece benim dünyama kilitler."
Elif’in parmakları tetiğin üzerinde hafifçe kasıldı. Aramızdaki o ince çizgi, verilecek tek bir kararla kopmak üzereydi.