5

Elif
Antiseptik solüsyonun kokusu küçük arşiv odasını sardı. Elime aldığım pamuğu hafifçe ıslatıp Demirhan’ın omzundaki yaranın etrafına dokunduğumda, adamın kasıldığını hissettim. Canı yanıyordu ama tek bir ses bile çıkarmıyordu. Dişlerini sıkmış, gözlerini karşıdaki raflara dikmişti.
"Biraz yanacak," diye mırıldandım, elimden geldiğince nazik olmaya çalışarak.
"Alışkınım," dedi Demirhan, kısık ve pürüzlü bir sesle. "Bu sokaklarda yara almayan, ayakta kalamaz."
"Burası bir kütüphane," dedim pamuğu yaranın üzerine bastırırken. "Sokaklar dışarıda kaldı. Ama sen o sokakları buraya kadar taşıdın."
Demirhan başını çevirip doğrudan gözlerimin içine baktı. O kadar yakındık ki, nefesini tenimde hissediyordum. "Sokaklar sadece dışarıda değildir, Elif," dedi adımı ilk defa bu kadar net ve yavaş söyleyerek. "Bazen insanın zihninde, bazen de kalbinin tam ortasındadır. Sen daha o sokakların ne kadar soğuk olduğunu bilmiyorsun."
Kalbim yine o tuhaf ritimle atmaya başladı. Onun bu karanlık dünyasından korkmam gerekirken, söylediği sözlerdeki o derin yalnızlık beni çekti. Cımbızı dikkatle yaraya yaklaştırdım. Kumaş parçasını ve küçük metal kırıntısını dışarı çektiğimde Demirhan derin bir nefes verdi.
Hemen ardından sargı bezini alıp omzunu dikkatlice sarmaya başladım. Parmaklarım omzunun üzerinden geçerken, onun adale yapısını ve altındaki o gergin gücü hissedebiliyordum.
"Bitti," dedim, işimi bitirip bir adım geri çekilirken. "Ama bu yaranın iyileşmesi için birkaç gün zorlamaman gerekiyor."
Demirhan ayağa kalktı, siyah gömleğini düzeltti. Yüzündeki o solgun ifade biraz olsun yerini canlılığa bırakmıştı. Masanın üzerindeki siyah tabancayı alıp ceketinin iç cebine yerleştirdi.
"Lüksümüz yok," dedi, kapıya doğru bir adım atarak. "Cihangir’in adamları burada olduğumu anladıysa, sabaha kadar bu binayı basarlar."
Demirhan
Kızın sardığı yara omzumdaki sızıyı hafifletmişti ama zihnimdeki alarm zilleri hâlâ son ses çalıyordu. Elif haklıydı; burada daha fazla kalamazdık. Cihangir, bu kütüphanenin arkasındaki ara sokakları kontrol ediyordu. Sabaha çıkmadan bu çemberi yarmalıydım.
Kapıya yöneldim ama tam o sırada dışarıdan gelen o sesle olduğum yerde dondum.
Gıcırtı...
Arka kapının menteşelerinden gelen o hafif metal sesi, binada bizden başka birilerinin de olduğunu ele veriyordu. Adımlar çok sessizdi, profesyonelce atılıyordu. Polis değildi bunlar; polis sirenlerle gelirdi. Bunlar Cihangir’in temizlik ekibiydi.
Elif de sesi duymuş olacak ki gözleri korkuyla açıldı ve bana baktı.
"Geldiler," diye fısıldadı, rengi kireç gibi solmuştu.
Elimi tekrar ceketimin içindeki silaha attım. Artık geri dönüş yoktu. Bu kütüphane ya bizim mezarımız olacaktı ya da o adamların son durakları.
"Arkama geç," dedim, sesimde emir tonundan ziyade korumacı bir sertlik vardı. "Ve ne olursa olsun ses çıkarma."