4

Elif
Zaman, o devasa kütüphanenin duvarındaki dijital saatte sessizce akıp gidiyordu. Saat neredeyse sabahın üçüne gelmişti. Önümde açık duran anatomi kitabının sayfaları, üzerlerine dökülen loş lamba ışığıyla sararmış gibi görünüyordu. Hayatım boyunca tek bir amaca hizmet etmiştim: Okulunu bitirmek, dürüst bir hayat yaşamak ve annemin o yorgun ellerini üzerimden almak.
Şimdi ise karşımda duran, kanlar içindeki bu tehlikeli adam, tek bir cümleyle bütün o kuralları paramparça ediyordu.
"Sıradan bir öğrenci olarak ömrümü tüketmek..." dedim, sesim kendi kulaklarıma bile yabancı geliyordu. Başımı kaldırdım, gözlerimi Demirhan’ın kararlı bakışlarına diktim. "Ya seninle gelirsem ne olacak? Hayatımın geri kalanında bir kaçak mı olacağım?"
Demirhan, masanın kenarından hafifçe uzaklaşırken derin bir nefes aldı. "Kaçmayacağız," dedi, sesindeki o demir sertliği odayı doldurdu. "Onlar kaçacak. Ben sadece hesabı kapatmaya gidiyorum."
İçimde kopan fırtınayı durdurmaya çalıştım. Mantığım bana kütüphanenin arka kapısından çıkıp polise gitmem gerektiğini haykırıyordu. Ama biliyordum ki polis buraya gelene kadar o adamlar çoktan izimi bulur, beni bu sırrın tek şahidi olarak ortadan kaldırırlardı. Demirhan’ın teklifi bir kurtuluş biletinden ziyade, uçurumun kenarında dans etmek gibiydi.
Elimi istem dışı olarak önümdeki anatomi kitabının kapağına götürdüm. Parmaklarım sert cilde dokundu.
"Yaralısın," dedim, konuyu aniden değiştirerek. Gözlerim onun omzundaki kan lekesine takılmıştı. "O kurşun içeride durduğu sürece sabaha çıkamazsın. Önce bu kanamayı durdurmamız gerekiyor."
Demirhan, beklemediği bu tepki karşısında şaşkınlığını gizleyemedi. Yeraltı dünyasında herkes ondan korkar ya da yarasından faydalanmaya çalışırdı; ilk defa biri, düşmanına doktorluk taslıyordu.
Demirhan
Kızın söyledikleri karşısında istemsizce tebessüm ettim ama bu tebessüm yaramın sızısıyla hemen silindi. Omzumdaki kurşun derinlerde değildi, sıyırıp geçmişti ama kan kaybı beni yavaşlatıyordu. Şehrin sokaklarında düşmanlarım beni avlamak için turlarken, buraya sığınmak hataydı; ama kütüphanedeki bu kızın eline düşmek... Kaderin garip bir oyunu olmalıydı.
"Sağlık ocağına ya da hastaneye gidemem," dedim, ceketimin düğmelerini yavaşça çözerken. "Oradakiler anında polise ve Cihangir'in adamlarına haber verir."
"Hastaneye gideceğiz demedim zaten," dedi Elif, kararlı adımlarla kütüphanenin alt katındaki ilk yardım dolabına yönelirken. Sesinde, demin o korkudan eser kalmamış, tamamen işine odaklanmış bir stajyer hemşire ciddiyeti vardı. "Burada, kütüphanenin arşiv odasında malzemeler var. Kafe çalışırken ilk yardım eğitimi almam gerekiyordu, yarayı nasıl saracağımı biliyorum."
Elif elinde bir kutu sargı bezi, antiseptik solüsyon ve bir cımbızla geri döndü. Masanın yanındaki sandalyeyi gösterdi.
"Otur," dedi, emir verir gibi.
Yıllardır bu şehrin kralı denen, kimsenin karşısında göz kırpamadığı Demirhan, masum bir üniversite öğrencisinin komutuyla gidip sandalyeye oturdu. Ceketimi çıkardığımda gömleğimin omz kısmı tamamen kana bulanmıştı.
Elif yanıma yaklaştı. Gözlerinde ne bir korku ne de tereddüt vardı. Parmakları yara izine yaklaşırken, tenimdeki o soğuk temas kalbimin atış hızını değiştirdi. Bu kız, sıradan bir öğrenci değildi. Ve ben, bu gece hayatımın en büyük hatasını mı yapıyordum, yoksa en büyük kazancımı mı elde ediyordum, henüz bilmiyordum.