Sanırım Aşk Başlıyor

Evet ellerim resmen Baran'ın ellerinin arasındaydı. Birazcık yaklaştı ve

"Küçükken de aynıydın hem utanacağın şeyler söyler hemde hemen kizariverirdin"

"Ya ben gerçekten çok özü-" cumleme devam etmeme izin vermedi ve kalbimi daha da hızlandıracak bir şey söyledi

" Beni yakışıklı bulduğunu bilmek hoşuma gitti" Bu cümlesiyle birlikte kalpten gidecek olmama ramak kalmıştı ki arkadan bir ses duyuldu. Bu sanırım Baran'ın yanında yeni çalışmaya başlayan stajyer hemşireydi. Barana doğru seslendi ve Baran da bana doğru dönüp "Sonra görüşürüz güzelim" dedi. Evettttt yanlış duymadınız Baran bana GÜZELİM dedi. Ben hala neler yaşadığımı algılamaya çalışırken bir anda yanıma hızla Hazal geldi ve bağırarak konuşmaya başladı

" Ohaaa, kızım yoksa artık benimde bir eniştem mı var ? "

"Allah'ım çok şükür arkadaşımın mürüvetini görebileceğim. Kız yemin ediyorum var ya gözüm açık gitmeyeceğim öbür dünyaya senin sayende.

" Hazal saçmalamayı keser misin? Sadece oturduk iki arkadaş gibi sohbet ettik. Bunda abartılacak ne var?" Dilim böyle soylesede kalbim kesinlikle böyle söylemiyordu. Bu işte bir gariplik vardı aslında. Ben bu yaşıma kadar kimseyi sevmemiş, kimse için kalbim böylesine hızla çarpmamıştı. Şimdi onu daha doğru düzgün bile tanimazken niye ona karşı böyle hissediyordum....... Yoksa....Yoksa.......Yoksa ben AŞIK MI OLUYORDUM.........???