Giriş

Kalbi hızla çarpıyor, nefesi kesik kesikti, teni buz kesmişti. Henüz yaşadığı korkunun etkisinden kurtulmaya çalışırken, uzaktan bir ses duydu.

Onu buraya, efendisinin emriyle hapsettiklerinden beri, okyanusun karanlıkları evi olmuştu. Artık tamamen yalnızdı; gücü ve tehlikesi kendisini aşan yaratıklarla baş başa. Buranın adını daha önce de duymuştu, ama hiç bu kadar acımasız bir şekilde değil. Bundan sonra, okyanusun derinliklerinde hüküm süren güçleri asla hafife almayacaktı. Bir daha asla geçmişte yaptığı gibi hatalara düşmeyecekti. İşte o hatalar yüzünden yargılanmış ve en korkunç cezaya çarptırılmıştı: Okyanusun cehennemine hapsedilmek.

Bu hapishanede ne zincirlere ne de zindanlara ihtiyaç vardı; derinlerin yaratıkları, aşılması imkânsız bir bekçi ordusuydu.

Arkasındaki suyun hareketlenmesi, yaklaşan bir avcının habercisiydi. Kanı damarlarında fırtına gibi akarken, gözyaşları suda kaybolup gidiyordu. Çığlık atmak istedi ama bu, yerini belli ederdi. Genç denizkızı, bıçak gibi keskin dişlere sahip canavarlardan saklanabileceği umudunu hâlâ taşıyordu.

Daha fazla düşünmeden kaçtı. Güçlü kuyruğu suda hızla kıvrılarak şimdiye kadar hiç ulaşamadığı bir sürate erişmesini sağladı. Ancak gözünün önündeki karanlık, nereye gideceğini görmesine engel oluyordu.

Hızı yeterli olmadı. Panik ve çaresizlik içinde, canavarın yaklaştığını hissediyordu. Çok geçmeden, yılan balığı ona yetişti. Uzun kuyruğuna acımasızca dişlerini geçirdi ve denizkızı çığlık attı. Canavarın çenesi onu bıraktığı anda, acı damarlarında hızla yayıldı. Sonra, aniden uzaklaştı.

Yine, bu cehennemin engin karanlığında yapayalnız kalan denizkızı, hareket edemeyecek halde, kendini bıraktı. Acının asla tamamen dinmeyeceğini biliyordu. Biraz iyileşir iyileşmez, canavar onu tekrar avlayıp işkence etmek için geri dönecekti. Bir an bile rahat etmeyecek, hayatı karanlık ve acıyla dolacaktı çünkü buna kimse son veremezdi. Kendisi bile.

Bu cehennemde çekmek için daha yirmi yılı vardı.