Bölüm 4

Madde 4-04, Denizkızları İtaat Yasası: "Referans Morgane, bir denizkızının Denizlerin Efendisi'ne ya da kendi otoritesine hakaret etmesi durumunda, onu fiziksel olarak cezalandırma hakkını elinde bulundurur."

𖦹⚚𖦹

William, geminin pruvasından limana doğru uzaklaşan o silueti izliyordu. Sophia'nın varlığı sayesinde yıllardır yaşamadığı kadar huzurlu bir akşam geçirmişti. Tabii ki o ani baş dönmesi olmasaydı, her şey çok daha farklı bitebilirdi.

Annesinin ölümünden beri bir kadının acı çektiğini görmek, onu her seferinde derinden yaralıyordu. Şimdi de aynı çaresizliği hissediyordu. Sophia'nın ıstırabını dindirememişti belki, ama en azından ona verdiği sözü tutabilirdi.

Hızla güverteye indi, tayfalardan birini kenara çekti ve alçak bir sesle talimatlarını verdi.

"Hanse'yi gören oldu mu?"

"Hayır kaptan," diye cevapladı tayfa, boynu bükük. "Ama meyhaneye indiğini duydum."

"Meyhane mi?" Kaptanın yüzü asıklaştı. Mürettebatının denize açılmadan önce kadınlara takılmasından hiç hoşlanmazdı—sorun çıkarmaktan başka işe yaramazdı bu. Üstelik bir ikinci kaptan, mürettebatının yanında durmalıydı.

Tayfa başını sallayıp eğlencesine dönerken, William gemiyden aşağı atladı. Kızıl saçlı güzelin kaçtığı limana doğru karanlıkta bir göz attı. Onu nasıl bulabileceğini düşünüyordu—eğer mümkünse, onu bir daha görmeden asla ayrılmayacaktı buradan.

Fort-Villaroy Meyhanesi'ne çabucak ulaştı. Daha kapıdan girmeden, içerideki sert likör ve ağır parfüm kokusu burnuna geldi. Ama ikinci kaptanını bulmalıydı. Mürettebatını terk edip habersizce böyle kaybolması kabul edilemezdi.

Meyhanenin kapısını iterek içeri girdi, gözlerini hızla mekanda gezdirip Hanse'yi buldu. Sandalyede yarı yatmış, kucağında bir kadınla oturuyor, karşısında da iki tayfası vardı. Öfkeden gözleri parlayan kaptan yaklaştı.

Alkolden kızarmış kulağına eğilip,sesini yükseltmeden ama bıçak gibi keskin bir tonda fısıldadı:

"Hanse, bir dakika içinde arkamda ayakta durmazsan, bu gece şapkanı teslim edersin."

İkinci kaptanın yutkunduğunu ve beceriksizce kadını kucağından kaldırdığını görünce içi rahat etti. Kadın, gururu incinmiş bir edayla çekip gitti.

"Güzel," diye mırıldandı William. "Benimle gel, yardımına ihtiyacım var. Siz diğerleri gemiye dönün. Eğlence bitti. Yarın yola çıkarken hepinizin aklı başında olmasını istiyorum—aklı şaraptan kıt kalmış sersemler değil!"

Boynu bükük ikinci kaptan, tek kelime etmeden kaptanının peşine takıldı. Fort-Villaroy Kütüphanesi'ne doğru ilerlerken, diğer tayfalar gemideki eğlencelerine dönmüştü. William normalde mürettebatına bu kadar sert davranmazdı, ama Hanse hatasının farkındaydı. Şimdi telafi etme zamanıydı.

Kütüphanenin ağır ahşap kapısı önünde İmparatorluk Muhafızı nöbet tutuyordu.

"İyi akşamlar," diye kibarca seslendi William. "Kayıt odasına girmek istiyoruz. Halledilmesi gereken işlerimiz var." Amacı bu gece gizliliği korumaktı.

Muhafız, William'ı aşağılayan bir bakışla süzdü:
"İşleriniz yarın da hallolur, beyefendi. Kütüphane bir saattir kapalı."

Kaptan iç çekti,sabırla ekledi:
"Emin misiniz? Belki de şanslı gününüzdesiniz, kim bilir?"

Asker ona tekrar kuşkuyla baktı. Kaptan ise cebinden küçük bir kese çıkarıp, ağzının kenarında hafif bir sırıtmayla onu kılıcının kabzasına taktı. Muhafız merakla keseye baktı, sonra gözleri önünde yavaşça açtı. Birkaç saniyelik sessizliğin ardından, muhafız dudaklarını büzüp başını kaldırdı:

"Girebilirsiniz. Ama çabuk olun ve hiçbir şey çalmayın. Sizi izliyor olacağım."

William tatmin olmuş bir gülümsemeyle başını salladı ve içeri girdi. Kaptan ile ikinci kaptan, kütüphanenin devasa ana salonuna adım attıklarında, upuzun raflarda dizili kitaplarla karşılaştılar. Eskilerin üzerindeki işlemeler daha gösterişli, yenilerin yazıları ise daha okunaklıydı. Elindeki küçük meşaleyle, salonun arkasındaki bir kapıya yöneldi.

"Burada ne yapıyoruz kaptan? Okumayı öğrendiniz mi?" diye sordu Hanse, merakla.

"Annem bana çocukken biraz ders vermişti. Bu gece ihtiyacımız olan tek şey bu," diye yanıtladı kaptan, kapıya yaklaşırken.

Kitaplara meşalesini değdirmemeye özen göstererek kapıyı tuttu. Üzerinde yazıyordu.

"Neyi arıyoruz William?" diye tekrar sordu ikinci kaptan.

Odaya girdiklerinde, William raflardaki yazıları çözmeye çalıştı.

"Aradığımız şey... Ah! Şehir sakinlerinin kayıt defteri!" diye heyecanla seslendi, ardından şaşkın ve meraklı Hanse'ye meşalesini uzattı.

"İzin verirseniz kaptan, buna neden ihtiyacınız var?"

William derin bir nefes aldı.

"Bir dakika susabilir misin? Okumaya çalışıyorum."

Sayfaları hızla çeviriyor, göz gezdiriyor, bir isim arıyordu: Marcliff. Tam yazılışını bilmiyordu ama eğer bu Anne kasabada yaşıyorsa, mutlaka bu kayıtlarda bir yerlerde olmalıydı. William, genç Sophia'ya verdiği sözü tutmaya kararlıydı.

"M" harfleri arasında Anne Marcliff ismini görünce, şaşkınlıkla hafif bir ses çıkardı. Bu, uyuşuk ikinci kaptanı uyandırdı:

"Aradığınızı buldunuz mu?"

"Evet," diye gülümsedi.

Belki de bu, o güzel genç kadını yeniden bulması için bir fırsattı. Akşamını tuhaf derecede sevimli ve eğlenceli tavırlarıyla aydınlatan o kadını... Hanse'ye işaret etti ve ikisi kütüphaneden ayrılıp Flyting Heil'e doğru yola koyuldu. Kaptan, ünlü Anne'yi görmek için sabahı bekleyecekti. Bu saatte onu korkutmak istemiyordu. Sonuçta tek ipucu buydu.

...

Fort-Villaroy limanının en derinlerinde, yüzlerce metre soğuk suyun altında, on kadar denizkızı, küçük ama çarpıcı güzellikteki bir kadının etrafında toplanmıştı. Bir Morgane. Kayıpların ardından yoklama yapmak için oradaydı. Dagon'un ihtiyaçlarının karşılandığından emin olmalıydı—Kuzey Denizi Kralı'nın iradesine rağmen. Çünkü Dagon her şeye gücü yetendi.

Neyse ki Sophia suya zamanında dönmüştü.Morgane'nin uzun süreli yokluğunu fark etmesine ramak kalmıştı. O gece, ertesi günkü büyük av operasyonuna hazırlanmak için serbestti—kalabalık bir av partisi düzenlenecek, sonraki gün de keşif yapılacaktı. İşte bu yüzden Sophia, kızına sakın sahile yaklaşmaması gerektiğini bildirmek istemişti. Eğer kızı oraya giderse, tüm bu yılların mücadelesi boşa gidecekti.

Morgane yoklamayı bitirdiğinde, Sophia'ya yaklaştı. Denizkızı aniden karnının kasıldığını hissetti.Acaba kaçamak gezisinden haberi mi vardı?Hayır, imkânsızdı bu.

Ta ki kalbinin öyle şiddetli sıkıştığını hissedene kadar—yüzgeçlerine kan pompalanmıyordu artık.İşte o zaman anladı:Evet, mümkündü bu. Çok mümkündü.