Bölümler 7Şu an: 6.
- 1 1.173 kelime
- 2 2.476 kelime
- 3 3.1.328 kelime
- 4 3,5279 kelime
- 5 4.191 kelime
- 6 5.921 kelime
- 7 6.792 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Sen, sen burada ne arıyorsun?"
Sesim titremişti ama bozuntuya vermemeye çalıştım.
Hızlıca geri çekilip kaçmaya yeltendim ancak ayağım arkamdaki sandalyeye takılınca dengemi kaybedip yere kapaklandım.
"Ahh!"
Düşmenin verdiği acıyla yüzümü buruşturdum. Tam yerden destek alıp doğrulmaya çalışıyordum ki adam sinirle söylenmeye başladı.
"Kapa çeneni, yakalanacağız ve inan, bunun sonuçları senin için hiç iyi olmaz!
Veronica gibi birinin, senin gibi sakar bir kızı neden istediğini bilsem keşke!"
Ne bileyim beni neden istediğini?
Ben de sanki buraya çok meraklıymışım gibi konuşuyordu. Yavaşça doğrulup üstümü silkeledim ve ona döndüm.
"Sensin sakar! Senin gibi korkunç bir yaratığı gördüğüm için korkmam gayet normal, bana kızacağına git, insanlarla nasıl iletişim kurulur ona bak! Senden daha yetenekli olduğum kesin, yoksa Veronica benim yerime seni seçerdi, değil mi?"
Bu söylediklerim onu iyice çileden çıkardı. Sinirle üstüme doğru yürümeye başladı ve hırlarcasına konuştu.
"Onun adını ağzına alma ve benimle nasıl konuştuğuna dikkat et!"
Geri adım atmak yerine çenemi dikleştirdim, ona aynı tonda karşılık verdim.
"Veronica! Veronica! Veronica! Bak, söyledim ne oldu ha? Seninle de istediğim gibi konuşurum, ne yapabilirsin ki!"
"Sen-"
Lucian öfkeyle elini kaldırıp tam bana bir büyü gönderecekti ki, bakışları arkama kaydığı an olduğu yerde donup kaldı.
Az önceki o öfkeli halinden eser kalmamıştı. Birkaç saniye sonra dizlerinin üstüne çöktü ve titrek bir sesle konuştu.
"K-kraliçem..."
Tüm vücudumun buz tuttuğunu hissettim. Olduğum yerde çakılı kaldım, arkama bakmaya cesaretim yoktu.
Veronica...
O, buraya mı gelmişti? Gerçekten tam arkamda mıydı?
Kesinlikle, tam şu anda buradan yok olmam lazım.
Ama ayaklarım sanki yere yapışmıştı, tek bir adım bile atamıyordum.
"Sen... sana güvenmekle hata ettim White. Beni hayal kırıklığına uğrattın. Ona... nasıl büyü göndermeye cüret edersin!"
Sesi hem çok sakin hem de ürkütücüydü.
Hala arkamı dönük bir şekilde bekliyordum. İçimden durmadan dua ediyordum.
Lütfen gitsin... lütfen gitsin.
"Kraliçem, o saygısız-"
"Açıklamanı sonraya sakla Lucian!"
Sözü kesilince odada derin bir sessizlik oldu.
Bu başbakanlığın amacı neydi?
Neden kimse gelip beni buradan kurtarmıyor?
Dışarıda o kadar adamları varken hiçbirinin mi buradan haberi yoktu?
"Güzel kızım, arkanı dön ve yüzüme bak."
Bunu bana söylemediğini umsam ve hiçbir şey yapmazsam ne olabilir ki?
Muhtemelen kafam uçabilir.
Belki bana demiyordur diye düşünmek istedim ama odada benden başka kız yoktu.
Arkaya dönmek için kendimde cesaret bulamıyordum. Vücudum kaskatı kesilmişti.
"Çekinmene gerek yok, hadi, dön bana."
Nasıl çekinmeme gerek yok, arkamda büyücülük tarihinin en tehlikeli kadını duruyorken...
Derin bir nefes aldım ve kendimi zorlayarak yavaşça olduğum yerde döndüm. Başımı yerden kaldırmam biraz zaman aldı.
Bu... gerçekten Veronica'ydı. O, geri dönmüştü.
Bir ölü, dirilebilir miydi?
Kan kırmızısı saçları bir yılanınki gibi dalgalanıyordu, üzerinde simsiyah, yere sürünen bir elbise vardı. Koyu yeşil gözleri vardı ancak bakmaya korkuyordum...
Veronica Vance, tam karşımdaydı.
Bir insan ölmüş ve dirilmiş olsa bile, böyle kalamazdı.
Ölen birinin geri hayata dönmesi için, başka bir yaşam enerjisini kullanması gerekirdi. Önceden bu mümkün değildi ama bu büyüyü bulan... zaten Veronica Vance idi ve şöhretinin, gücünün sebebi bulduğu bu büyüydü.
Büyünün ismi Sanguis Nihil'di.
Uygulanan kişinin tüm büyüsünü ve yaşam enerjisini çekerek onu taşa çevirirdi.
Nasıl yapıldığını sadece Veronica Vance ve Kızıl Mühür üyeleri biliyordu.
Başka kimsenin bu büyüden haberi bile yoktu.
Alınan başka bir yaşam enerjisi ile ölü biri diriltilebilirdi ama eskisi gibi olmazdı, yani... insana benzemezdi.
Veronica Vance ise... onda hiçbir değişiklik yoktu. Eskisi nasılsa şimdi de birebir aynıydı. Hatta,eskisinden daha..
Veronica Vance hiç... ölmemişti.
Altı yıldır, herkes onu ararken nasıl saklanabilmişti? Kimse onun izini bile bulamamıştı.
"Neden konuşmuyorsun Cordelia? Gözlerime bak."
Bacaklarımın titremesinden yere düşmeyeyim lütfen.
Birkaç saniye sonra yeterli cesareti bulduğumda kendimi dikleştirdim ve bakışlarımı kaldırıp yüzüne bakmaya başladım.
Cesaretli olmak zorundaydım, ben bu kadar korkak biri değildim.
En azından ona bunu belli etmemeliydim.
Veronica'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Süzülür gibi yanıma geldi, tam başımda durdu.
"İşte böyle, her zaman dik dur."
Hiç kimseye acımayan Veronica, bana neden böyle davranıyordu? Ne yapmaya çalışıyordu bir türlü anlamıyordum.
Veronica Vance, tam bir şeyler daha söyleyecekti ki, girişteki kapının büyük bir gürültüyle patlaması ile hızla arkasına döndü.
Patlamanın verdiği etki ile birkaç adım geriye sendelesem de, çabuk toparlanabilmiştim.
Tuttuğum nefesi verdim, sonunda bakanlık gelmeyi akıl etmişti. Tam zamanında yetişmişlerdi.
Lucian'ın olduğu yere bakınca, kargaşadan faydalanıp çoktan kaçtığını gördüm.
Kapının girişine baktığımda içeriye yaklaşık on kişi girdiğini gördüm. Hepsi etrafı kontrol ederek içeri ilerliyordu.
En önlerinde duran bir adam vardı.
Veronica sakince karşılarında duruyor, umursamaz bir şekilde bekliyordu.
Hiç korkmuş gibi bir hali yoktu.
Ne olacak diye beklerken, öndeki adam hızla Veronica'ya doğru atıldı ve bir büyü gönderdi.
"Ignis Aeternus!"
Bu... üç yasaklı büyü arasındaydı ve lanetli bir ateş başlatırdı.
Bu ateşin söndürülmesi için birinin ölmesi gerekiyordu, bu, büyüyü yapan kişi bile olabilirdi.
Başka türlü sönmesi mümkün değildi.
Bugün buradan birimiz sağ çıkamayacaktı.
Veronica, üstüne doğru ilerleyen büyü karşısında hiçbir tepki vermedi.
Yerinden bile kıpırdamadı.
Ateş yavaşça üzerine ilerledi, Veronica'ya çarptı, onu geçti ve arkadaki masaya çarptı.
Masa bir anda alev almaya başladı.
Veronica Vance, o, lanetli ateşten... etkilenmemişti.
***
Bölüm etkileşimi
