Bölümler 7Şu an: 5.
- 1 1.173 kelime
- 2 2.476 kelime
- 3 3.1.328 kelime
- 4 3,5279 kelime
- 5 4.191 kelime
- 6 5.921 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 6.792 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bilincim yavaş yavaş, sanki derin bir suyun altından yüzeye çıkıyormuşum gibi yerine geliyordu... Göz kapaklarım hâlâ ağırdı ama zihnim açılmaya başlamıştı.
Bu sefer... evet, bu sefer uykumda gördüğüm şeyi hatırlıyordum. Öncekinde gördüğüm ve uyandığım an zihnimden kayıp giden o şeyi...
Evet, bu defa onu da tüm netliğiyle hatırlıyordum.
Belki ilk bakışta anlamsızdı ama rüyamda kendi sesimle bir kehanet söylemiştim.
Hatırladığım kadarıyla kelimesi kelimesine aklımdaydı.
Zihnimden uçup gitmeden, tek bir kelimesini bile unutmadan hemen bir yerlere yazmam gerek.
Gözümün önüne rüyamdaki o sahne geldi; kızıl saçlı bir kız vardı. Yüz hatları ve etrafındaki ışık biraz bulanıktı ama orada olduğunu hatırlayabiliyorum.
Ve o görüntünün üzerine yankılanan sözler...
"Ateşle çizilen çemberin içinde tüm iyiler ve kötüler birleştiğinde, ortaya çıkan sır ile kan bağı olanlar birbirine acımayacak. Yıldızı, bir Aether'in yaşam enerjisini sildiğinde yerine bir Noctos'unki gelecek."
Sözler zihnimde tekrar tekrar dönüp duruyordu. Evet, kehanet tam olarak bu olmalıydı. Unutmadan yazmam gerekiyor.
Düşüncelerimden sıyrılıp olduğum yerden doğrulmaya çalıştım ancak başıma aniden giren keskin ve şiddetli ağrı ile olduğum yerde durmak zorunda kaldım. Elimi istemsizce şakağıma götürdüm, sızlıyordu.
Ne olmuştu bana? Neredeydim ben?
Gözlerimi kırpıştırıp hafızamı yokladım. Parçalar yavaş yavaş birleşiyordu. Veronica'nın beklenmedik dönüşü, o karanlık bodrumda yaşanılanlar, Freya isimli bir kıza büyü yapmıştım. Tabii, Dante de beni sertçe duvara çarpınca başımı vurmuş olmalıyım.
Yere düşünce de bacağımı kırmıştım. Şafak Yoldaşlığı zamanında yetişip gelince kaçmışlardı ve en sonunda... karanlığa yenik düşüp bayılmıştım.
Etrafıma şöyle bir bakındım; beyaz çarşaflar, temiz ama soğuk bir oda... Şimdi de hastanede olmalıyım.
"Hey, kalkmaya çalışma! Dinlenmen gerek. Üzerinde havalandırma büyüsü kullanılmış, üstelik sol bacağında iki tane kırık vardı. Neyse ki onları iyileştirdim, şimdi sadece dinlenmen gerekiyor. Birazdan sorgu için bakanlıktan gelecekler."
Hemen yanı başımda konuşan bu kişi hemşire olmalıydı. Ben de haliyle hastanede güvendeydim.
Hemşireyi dinleyip daha fazla zorlamadım ve başımı arkadaki yastığa yasladım. Ama aklım hemen dağılmıştı, içime bir huzursuzluk çöktü. Annem ve kardeşlerim neredeydi? Onlara bir şey olmuş muydu?
"Ailem... onlar nasıl-"
Boğazım kuruduğu için kelimeler ağzımdan zor çıktı. Biraz öksürdükten sonra sesimi toparlayıp devam ettim.
"İyiler mi?"
"Evet, iyiler ve şu an sorgudalar. Birazdan senin de gitmen gerekecek."
İçim bir nebze rahatlamıştı ama aklımda hâlâ bir sürü soru vardı. Tam bir şey daha söyleyecektim ki hemşire sözümü kesip yeniden konuşmaya başladı.
"Bu kadar soru yeterli. Şimdi sana vereceğim şu şeyi iç, bu şekilde hiçbir şeyin kalmayacak."
Hemşirenin elinde küçük bir şişede, koyu mor bir sıvı vardı. Şişeyi elime verdiğinde tereddütle yaklaştırıp kokladım ancak hiçbir kokusu yoktu. Tuhaf görünüyordu ama mecburdum.
Nefesimi tuttum, gözlerimi kapattım ve tek nefeste bitirdim. Boğazımdan geçerken hafif acı, garip bir tadı vardı.
Ardından uzattığı sudan biraz içtim. Kendimi bir anda daha dinç hissetmeye başlamıştım.
Yatağa oturup sırtımı dikleştirdim ve az önceki rüyayı tekrar düşünmek için gözlerimi kapattım.
Rüyamda gördüğüm kehanette Aether ve Noctos'tan bahsediyordu.
Bunlar tüm okullarda girilen ve öğrencilerin kişiliğine, ruhuna göre belirlenen kulelerdi.
Bu seçimlerde en ünlü ve köklü olan akademi ise Valenwood Akademisi'ydi. Neredeyse tüm soylu ailelerin çocukları o okula gidiyordu.
Hatırlıyordum da ben de küçükken oraya gitmeyi çok istemiştim ama annem beni göndermemişti. Sebebini hiç tam olarak anlamamıştım.
Dört tane kule vardı: Solis, Noctos, Aether ve Silva.
Kehanette geçenler ise özellikle Noctos ve Aether'di. Kuleler ve anlamları hakkında pek bir bilgim yoktu ama buradan çıkar çıkmaz ilk işim bunları araştırmak olacaktı.
Bu rüyanın yaşadığım şoktan dolayı tamamen hayal ürünü olma ihtimali vardı ama... nedense içimde bir yerlerde, bunun çok gerçekmiş gibi olduğunu hissediyordum.
Düşüncelerim kapının sertçe açılmasıyla bölündü.
"Bayan Ashford, sorgu için bekleniyorsunuz."
Aniden odaya dalan adamın söylediği şey ile irkilip hızla yerimden doğruldum. İlk başta ayağa kalktığım için biraz başım dönse de birkaç saniye sonra kendimi toparlamıştım, dengem yerine gelmişti.
Odadan çıktığımda karşımda epey uzun, sessiz bir koridor vardı. Adımlarımı hızlandırıp düz bir şekilde yürümeye başladım ama beni çağıran adamın hemen yandaki odaya girdiğini görünce duraksayıp onu takip ettim.
Kapıdan içeri girdiğimde nefesim kesildi; annem ve kardeşlerim içerideydi. Burası sorgu odası gibi resmi bir yerdi; karşı karşıya duran iki sandalye ve ortada sade bir masa vardı.
Anneme baktığımda içim sızladı. Gözleri şişmişti, günlerdir hiç uyumamış gibi yorgun ve bitkin duruyordu.
İyi de o saldırıdan sonra kaç gün geçmişti ki? Ben ne kadar süre baygın kalmıştım?
Küçük kardeşim Elena ise hiçbir şeyden habersiz, annemin kucağında uyuyordu.
Onları sağ salim görünce içimdeki özlem ve endişe taştı, hemen yanlarına doğru koşmaya başladım ama adam ani bir hareketle beni kolumdan tutup durdurmuştu.
Olduğum yerde kalakaldım. Sinirle adama döndüm ve "beni neden tuttun" dercesine ters ters bakmaya başladım.
"Bir süre, sorgu bitene kadar-ki bu günlerce sürebilir-ailenizle görüşmeniz yasak Bayan Ashford. Lütfen sorun çıkarmadan yerinize geçin."
Sözleri soğuk ve kesin bir emir gibiydi. Ardından bakışlarını bana çevirmeden anneme doğru bakarak devam etti.
"Ve siz de dışarı çıkabilirsiniz. Görevliler sizi yönlendirecektir."
Bir an duraksadım. Sanki... sanki adamın sesi bir anlığına değişmişti. O soğuk tonun altında başka bir tını vardı.
Lucian'ın sesine benziyor diye düşündüm, kalbim hızlandı ama hemen kendime kızdım; hayır, kesinlikle yanlış duymuş olmalıyım. İmkânsızdı bu.
Annem bana endişeli bir bakış attıktan sonra kucağındaki Elena'yı uyandırmamaya çalışarak dikkatlice ayağa kalktı. Ablam Victoria da sessizce peşinden kalktı ve bana son kez bakıp odadan çıktılar. Kapı arkalarından kapandığında odada sadece ikimiz kalmıştık.
Ben de adamın el hareketiyle yönlendirmesi üzerine, az önce Victoria'nın oturduğu sandalyeye geçip oturdum. Ellerimi masanın altına sakladım.
Niye buraya gelmiştik ki? Bize ne soracaklardı?
Karşımdaki sandalyeye de adam oturdu.
Ortam bir anda fazlasıyla gerilmişti. Adamın bir an önce konuşmasını ve sorularını sormasını bekledim ancak o hiçbir şey söylemeden sessizce durunca, ben de içimdeki huzursuzlukla beklemeye başladım. Saniyeler geçmek bilmiyordu.
Sonunda sessizliği bozdu. Başını hafifçe kaldırıp bana baktı.
"Oradaki cesaretinden eser kalmamış küçük kız."
Kanım dondu. O ses... O bakış...
Lucian... O, burada nasıl olabilirdi?
Bölüm etkileşimi
