"HARFLERİN İZİNDE BİR ÖMÜR"

Bazı insanlar vardır; konuşarak değil, yazarak nefes alırlar. Ben onlardan biriyim. Kelimeler, dudaklarımdan dökülmektense parmak uçlarımdan kâğıda süzülmeyi tercih eder. Bu tercih, yıllar içinde bir alışkanlıktan öteye geçip bir varoluş biçimine dönüştü. Yazmak, benim için dünyayı anlamlandırmanın, kaosun içinde bir düzen kurmanın, sessizliğe bir ses vermenin yegâne yoludur. Çocukken, evimizin arka bahçesinde tek başıma oturur, gökyüzüne bakar ve bulutlara isimler verirdim. O isimleri bir deftere yazardım. "Salkım Bulut", "Kırık Kanat", "Kayıp Gemi"... O zamanlar farkında değildim ama meğer edebiyatın ilk adımlarını atıyormuşum. Bulutlara isim vermek, aslında hayata isim vermekmiş. Yazmak, görünenin ardındaki görünmeyeni yakalamakmış. Zaman geçtikçe o defterler çoğaldı. Geceleri yastığımın altına koyduğum bir not defterim olurdu hep. Uyumadan önce aklıma gelen cümleleri, gördüğüm rüyaları, bazen sadece bir kelimeyi yazardım. Sabah kalktığımda o satırlara bakar, kendi zihnimin karanlık koridorlarında dolaşırdım. İnsan, kendi yazdıklarını okuyarak kendini tanır. Ben de öyle yaptım. Her satır, bana kim olduğumu fısıldadı. Yazmak bazen ağır bir yüktür. Kelimeler gelmez, cümleler kurulmaz, sayfa boş boş size bakar. O anlarda pes etmek en kolayıdır. Ama ben pes etmedim. Çünkü biliyordum ki yazmak, sadece ilhamla değil, disiplinle de ilgilidir. Her gün bir şeyler yazmak, kaslarımızı çalıştırmak gibidir. Bugün yazamazsan yarın da yazamazsın. O yüzden her gün, iyi kötü demeden, bir şeyler karaladım. Şimdi burada, "Mecmua-i Hayal"in sayfalarında sizlerle buluşuyorum. Bu dergiyi kurma fikri, uzun zamandır içimde taşıdığım bir hayalin meyvesidir. Kendi sesimizi duyuracağımız, başka seslere kulak vereceğimiz, kelimelerin iyileştirici gücüne inanan herkesi bir araya toplayacağımız bir çatı... İşte bu mecmua, tam da burasıdır. Umarım siz de bu satırlarda kendinizden bir şeyler bulur, belki de kendi defterinizi açıp bir şeyler yazmak için ilham alırsınız.
Ömer Muhammed
Deneme