"AY IŞIĞINDA SOLAN GÜLLER"

Geceleri ay ışığı vurduğunda solan bir gül türü varmış, öyle derdi büyükannem. Çocukken bu sözlere inanmaz, güler geçerdim. Ama şimdi, otuzuma yaklaşırken, büyükannemin ne demek istediğini anlıyorum. Bazı insanlar da öyledir; en güzel oldukları anda, tam da ışık üzerlerine vurduğunda, içten içe solmaya başlarlar.
Feride de öyleydi. Mahallemizin en güzel kızıydı. Saçları gece rengi, gözleri çakmak çakmak... Herkes onu sever, herkes onunla konuşmak isterdi. Ama Feride'nin içinde kimsenin bilmediği bir karanlık vardı. Geceleri odasında tek başına oturur, saatlerce gökyüzünü seyrederdi. Annesi bir gün bana, "Feride ay ışığını çok sever, ama o ışık onu üzer," demişti.
Bir yaz gecesi, Feride kayboldu. Bütün mahalle ayağa kalktı. Dere kenarlarını, ormanı, eski değirmeni aradılar. Bulamadılar. Tam ümit kesilmişken, sabaha karşı, evlerinin arkasındaki gül bahçesinde bulduk onu. Ellerini gökyüzüne açmış, gözleri kapalı, öylece yatıyordu. Yanı başında bir demet beyaz gül vardı. Hepsi de ay ışığında solmuş gibiydi; yaprakları sararmış, boyunları bükülmüş...
Doktorlar, kalbinin durduğunu söyledi. Ama ben biliyordum ki Feride'nin kalbi durmamıştı; sadece o güller gibi, ay ışığında solmuştu. Büyükannemin sözleri aklıma geldi o an. Bazı ruhlar, fazla ışığa dayanamazdı. Onlar, karanlıkta açan çiçeklerdi. Ay ışığı onları aydınlatır ama aynı zamanda soldururdu.
Feride'nin ölümünden sonra gül bahçesine kimse giremez oldu. Komşular, orada tuhaf şeyler olduğunu söylüyordu. Kimi geceler hafif bir ışık yükseliyor, kimi geceler uzaktan bir kız sesi duyuluyordu. Ben bir gece, merakıma yenik düşüp bahçeye gittim. Ay ışığı, ortalığı gündüz gibi aydınlatıyordu. Güllerin arasında oturdum ve bekledim.
Ne bir ışık gördüm, ne bir ses duydum. Sadece rüzgâr, gül yapraklarını usulca okşuyordu. Ama o an anladım ki Feride hâlâ oradaydı. O, artık bir insan değil, bir histi. Ay ışığında solan güllerin hüznü, rüzgârın fısıltısı, gecenin serinliği... hepsi Feride'ydi. Bazı insanlar ölmez; sadece şekil değiştirir, bir manzaraya, bir mevsime, bir duyguya dönüşür.
Şimdi her ay ışığı gördüğümde, Feride'yi hatırlarım. Büyükannemin sözlerini hatırlarım. Ve anlarım ki güzellik, aslında kırılganlıktır. En güzel şeyler, en çabuk solanlardır. Ama onların hatırası, ay ışığı gibi, sonsuza kadar kalır.
ELİF SU YILMAZ
Öykü