MAKYEVALİST kitap kapağı

2. bölüm / 2

2. BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 2. BÖLÜM

Sultanbeyli'den çıkıp Kadıköy Bahariye Caddesi'ne gitmem, salı günleri bir ya da bir buçuk saatimi alıyordu. Leyla Hanım'ın saat konusunda pek titiz olduğu söylenemezdi. Zaten gittiğim çoğu sabah, bana verdiği anahtarla kapıyı açıp içeri giriyordum. O sırada ya yatağında uyuyor ya da salon kapısının önündeki kanepede sızıp kalmış oluyordu.
Yine de onu uyandırmaktan çekinircesine usulca anahtarı kilide yerleştirdim. Kapıyı, çıkardığı hafif gıcırtıyla araladım.
Küçük ama güzel, modern bir dairesi vardı. Az eşya severdi, objelerden hoşlanmazdı. Mutfağını neredeyse hiç kullanmaz, kıyafetleri bile sayılı olurdu. Üstelik hepsinin rengi birbirine yakındı. Genellikle kahverengi, gri, beyaz ya da siyah tonlarını tercih ederdi. Onu renkli bir şeyler giyerken pek gördüğümü hatırlamıyordum.
Leyla Hanım benim yaşlarımdaydı. Belki yaşıtımdı, belki de benden birkaç yaş küçüktü. Sormaya hiç cesaret edememiştim. Hani kadınların yaşı sorulmaz derler ya. Oysa bana sorduklarında hiç çekinmeden söyleyiverirdim. Ya da benden birkaç yaş büyüktü. Ancak ikimizi yan yana koyup baktığında benden daha genç görünüyordu. Buna karşılık gözlerinde, sanki bendekünden çok daha fazla yorgunluk ve acı taşıyordu.
İçeri adım attığımda koridorun ışığının hâlâ yandığını fark ettim. Demek ki Leyla Hanım yine geceyi geç saatlere kadar dışarıda geçirmiş, eve döndüğünde biraz çakırkeyif olmuştu. Hatta belki de o geceyi yalnız geçirmemişti. Çünkü kimi sabahlar eve geldiğimde onu tek başına bulamazdım. Yanında bir erkek olurdu. Geceden kalma bir misafir olduğu, salonun ya da odaların hâline bakıldığında kolayca anlaşılırdı. Etrafa gelişigüzel bırakılmış kıyafetler, sehpanın üzerinde unutulmuş boş içki şişeleri, yarım kalmış kadehler... Bazen de karşılaşmak istemediğim, görmezden gelmek için gözlerimi hemen başka yöne çevirdiğim mahrem görüntüler...
İlk zamanlarda böyle manzaralarla karşılaştığımda ne yapacağımı bilemezdim. Kapıları açmadan önce birkaç kez seslenir, içeriden bir karşılık gelmesini beklerdim. Ardından, istemeden de olsa bakışlarımın takılacağı bir şeyle karşılaşmamak için dikkatle hareket ederdim. Yine de ne kadar özen göstersem de bazen gördüklerim karşısında yüzüm kızarır, ne tarafa bakacağımı şaşırırdım. Kendi evimde karşılaşmaya alışık olmadığım bu görüntüler, bana yabancı bir hayatın kapısından içeri bakıyormuşum hissi verirdi.
Zaman geçtikçe bu şaşkınlığımın yerini başka bir duygu aldı. Belki alışmak demek daha doğruydu. Başlangıçta beni rahatsız eden, hatta mahcup hissettiren şeyler giderek sıradanlaşmaya başladı. İnsan, her gün aynı manzarayla karşılaştığında bir süre sonra ilk günkü tepkisini vermemeyi öğreniyordu. Ben de öyle yaptım. Kapıları daha rahat açmaya, gördüklerimi büyütmemeye, karşılaştığım insanlara hiçbir şey olmamış gibi davranmaya başladım. Üstelik bunu yaparken kendimi onların yaşam biçimini benimsemek zorunda da hissetmiyordum. Yalnızca herkesin kendi hayatını kendi tercihleri doğrultusunda yaşadığını, benim değerlerimin başkalarının hayatını ölçmek için bir kıstas olamayacağını kabulleniyordum.
Yine de içimdeki bazı sınırların değişmediğini biliyordum. Benim büyüdüğüm evde, ailemden öğrendiğim terbiyede ve içinde yetiştiğim kültürde mahremiyetin, ilişkinin ve aile hayatının bambaşka bir yeri vardı. Onların dünyasında doğal karşılanan pek çok şey, benim alıştığım hayatın oldukça dışındaydı. Aramızdaki farkı her sabah biraz daha iyi anlıyor, fakat bu farkın beni rahatsız etmesine izin vermemeyi öğreniyordum. Zamanla yalnızca sorgulamaktan değil, kendi kendime açıklama yapma ihtiyacı duymaktan da vazgeçtim. Çünkü orada bulunma sebebim, onların hayatını anlamak ya da kendi doğrularımı onlara kabul ettirmek değildi.
Ben onların çalışanıydım, onlar da benim işverenimdi. Aramızdaki ilişkinin sınırları belliydi. Ben işimi yapmak için oradaydım; evlerini temizlemek, dağılan eşyaları toplamak, eksikleri tamamlamak ve bana verilen sorumlulukları yerine getirmek için. Özel hayatlarında ne yaşadıkları, gecelerini kiminle geçirdikleri ya da sabahları nasıl bir manzarayla karşılaştığım benim sorumluluğum değildi. Elbette her gördüğümü kendi içimde bir yere koyuyor, bazen şaşırıyor, bazen de sessizce yadırgıyordum. Ama bunların hiçbirini dışarıya yansıtmamayı öğrenmiştim. İşimi yapar, bana düşeni tamamlar, karşılığında aldığım ücretle kendi hayatıma dönerdim. Sonuçta orası onların dünyasıydı; benimse o dünyanın içinde yalnızca işimi yaptığım kadar yerim vardı.
Eşyalarımı vestiyere bırakıp önce yatak odasına yöneldim. Yatağı boş bulunca adımlarımı salona çevirdim. Onu tam da tahmin ettiğim yerde buldum.
Yalnızdı. Kanepenin üzerine yüzüstü uzanmıştı. Siyah, kısa saçları yüzünün her yanına dağılmış, başı hafifçe kanepeden aşağı sarkmıştı. Bir eli halının üzerindeydi. Dün gece giydiği kot pantolon ve kazağı hâlâ üzerindeydi. Öylece sızıp kalmıştı.
Bu manzara başka pek çok kişiyi telaşlandırıp şaşırtabilirdi ama ben durumu bilen biri olarak yanına yaklaştım. Eğilip usulca omzuna dokundum.
"Leyla Hanım... Leyla Hanım, uyanın. Günaydın, ben geldim."
Önce anlaşılmaz birkaç mırıltı çıkardı. Ardından başını yavaşça kaldırıp sol gözünü araladı.
"Gülseren, sen misin?" diye sordu. Sesi boğuk ve pürüzlüydü.
"Ben geldim, Leyla Hanım. Hadi kalkın da yatağınıza geçin. Orada daha rahat edersiniz. Ben de evin bu kısmından başlayayım, arka tarafta sizi rahatsız etmemiş olurum."
Zorlukla doğrulup toparlandı ve kanepenin üzerine oturdu.
"Saat kaç oldu, Gülseren? Başım çatlayacak gibi ağrıyor," diyerek söylendi ve ellerini şakaklarına götürdü.
"Ona geliyor, Leyla Hanım."
"Kusura bakma, bugün ben de geç kaldım. Hemen sana bir ağrı kesici getireyim" diyerek yerimden kalktım.
Mutfak çekmecelerinden birisinde aradığımı buldum bir bardak su doldurup leyla hanımın yanına geldim. Suyu ve ilacı ona uzattım. İtiraz bile etmeden aldı. Önce ilacı içti sonra suyu.
Bardağı tekrar bana uzattı ve elini boş verircesine havada salladı, ardından derin bir nefes alıp bıraktı. Yorgun ve rahatsız görünüyordu.
"Saat daha on, Gülseren. Sabahın köründe ne geç kalması Allah aşkına?" diye söylendi.
Sözlerim ona mantıklı gelmiş olacak ki usulca doğruldu ve yorgun adımlarla yatak odasına doğru yöneldi.
"Ben birkaç saat daha uyuyacağım. Bu hafta yatak odasına dokunmasan da olur. Zaten orada doğru düzgün uyumadım. Acıkırsan dolabın üzerindeki restoran numaraları var. İstediğini ara, bir şeyler söyle. Benim adımı yazdır. Görüşürüz."
Yarım kalan uykusuna devam etmek üzere odasına gitti.
Bu kez derin bir nefes alarak bakışlarımı salona çevirdim. İnsan, kendi yaşam alışkanlıklarından ve değer yargılarından farklı bir dünyaya ait olduğunda, en sıradan meselelerde bile kendisini yabancı hissedebiliyordu. Aynı ortamı, hatta aynı zaman dilimini paylaşıyor olsanız da hayata baktığınız yer birbirinden çok farklıysa, ölçüleriniz de ister istemez değişiyordu. Benim için günün ilerleyen saatleri olarak kabul edilen bir zaman, başkası için sabahın körü bir vakit olabiliyordu. Leyla Hanım da tam olarak böyle bir dünyanın insanıydı. Benim yetiştiğim çevreden, alışkanlıklarımdan ve ahlak anlayışımdan oldukça uzakta, farklı değerlerin ve farklı önceliklerin şekillendirdiği bir hayatın içindeydi. Bunu yargılamak için söylemiyordum elbette. Yalnızca onun dünyasını anlamaya çalışırken kendi bildiklerimin ne kadar sınırlı kaldığını fark ediyordum.
Leyla Hanım'ın evine temizliğe geleli neredeyse dört yıl olmuştu. Salı günlerini onun için ayırmıştım. Onunla çalışmaya başlamam da Neslihan Hanım sayesinde olmuştu. Beni Leyla Hanım'a Cevahir Hanım'ın Neslihan önermiş, böylece iş birliğimiz başlamıştı.
Leyla Hanım, tüm Türkiye'nin tanıdığı, çağdaş edebiyatın en başarılı kadın yazarlarından biriydi. Leyla Uyar. Kitapçılara her girdiğimde vitrinlerde kitaplarına, raflarda ismine rastlamak mümkündü. Yeni bir kitabı çıktığında tanıtımları günler öncesinden başlar, büyük billboardlarda fotoğrafları ve kitaplarının afişleri boy gösterirdi. Kütüphanelerde kendisine ayrılmış özel bölümler bulunur, televizyon programları onu konuk etmek için sıraya girerdi. Üstelik yalnızca çok okunan bir yazar değildi; zekâsı, güçlü kalemi ve kendine özgü anlatımıyla edebiyat dünyasında saygın bir yer edinmişti. Söyleşilerini izlediğimde bunu daha iyi anlardım. Sorulara verdiği cevaplar son derece yerinde, düşünceleri keskin, kelimeleri özenle seçilmişti. Ne söyleyeceğini bilen, düşüncelerini kimsenin onayına ihtiyaç duymadan savunabilen bir kadındı. Başarısının ardında yalnızca yeteneği değil, yıllarını verdiği disiplinli çalışması ve ne istediğini bilen hırslı karakteri de vardı.
Ancak kamuoyunun tanıdığı Leyla Uyar ile aynı çatı altında çalıştığım Leyla Hanım arasında belirgin bir tezat bulunuyordu. Edebiyat dünyasında böylesine güçlü, ölçülü ve kendinden emin bir duruş sergileyen bu kadın, özel hayatında bütün kalıpların dışında yaşamayı tercih ediyordu. Bağlanmaktan hoşlanmıyor, kimseye hesap vermeyi kabul etmiyor, hayatına müdahale edilmesine en küçük bir tahammül göstermiyordu. Evlilik, aile düzeni, geleneksel ilişkiler ya da toplumun kadınlara biçtiği roller onun için hiçbir zaman anlamlı olmamıştı. Kendi doğrularıyla yaşıyor, başkalarının ne düşüneceğini önemsemiyordu. Özgürlüğünü her şeyin üzerinde tutuyor, bu uğurda yalnız kalmayı bile göze alıyordu.
Evli değildi hatta bildiğim kadarıyla hiç evlenmemişti. İlişkileri de bu yaşam anlayışından nasibini alıyordu. Hayatına giren erkeklerle uzun süreli bağlar kurmak yerine, çoğu zaman gelip geçici yakınlıklar yaşamayı tercih ediyordu. Bir sabah yanında gördüğüm birini birkaç hafta sonra bir daha hiç görmeyebiliyordum. Kimi zaman aynı kişinin yüzünü yeniden görsem de bunun bir ilişkiyi sürdürmekten çok, yolların yeniden kesişmesinden ibaret olduğunu düşünürdüm. Duygusal sorumluluklardan uzak duruyor, kimseyi hayatının merkezine yerleştirmiyordu. Üstelik bütün bunları gizlemek için özel bir çaba da göstermiyordu. Sanki kendi hayatına dair hiçbir şeyi açıklamak ya da savunmak zorunda değilmiş gibi davranıyordu.
Bununla birlikte, Leyla Hanım'ın bu aykırı yaşam biçimi onu insanlardan uzaklaştırmış gibiydi. Çok konuşmaz, özel hayatından söz etmez, kendisiyle ilgili sorulara da genellikle kısa cevaplar verirdi. Evde karşılaştığımız zamanlar oldukça sınırlıydı. Ben geldiğimde çoğu zaman uyuyor olur, bazı günlerse evde olup olmadığını bile anlayamazdım. Gecelerini nasıl geçirdiğini, günlerini nelerle doldurduğunu ancak evin içinde bıraktığı izlerden tahmin edebilirdim.
Dışarıdan bakıldığında başarı, şöhret ve özgürlükle çevrili kusursuz bir hayatı varmış gibi görünüyordu. Oysa ben, aynı evin içinde birbirinden bağımsız iki hayatın sürdüğünü hissediyordum. Bir tarafta kitaplarıyla binlerce insana ulaşan, düşünceleri merak edilen, güçlü ve başarılı bir kadın; diğer tarafta ise kimseye ait olmak istemeyen, kendi yalnızlığını bile özgürlüğünün bir parçası sayan Leyla vardı. Onu tam anlamıyla tanıdığımı söyleyemezdim. Belki de zaten kimsenin onu bütünüyle tanımasına izin vermiyordu.
Evi, Kadıköy'ün Bahariye Caddesi'ne açılan sokaklarından birinde bulunan, eski İstanbul apartmanlarının karakterini taşıyan, küçük ama son derece zarif bir daireydi. Dışarıdan bakıldığında gösterişli bir malikâneye benzemese de içeri girdiğinizde her ayrıntının özenle seçildiğini hemen fark ederdiniz. Yüksek tavanları, geniş pencereleri, açık renk duvarları ve gün ışığını içeri davet eden ferah odaları vardı. Salonun bir köşesinde kadife döşemeli bir koltuk, karşısında modern çizgilere sahip birkaç berjer, duvarlarda ise çoğu çağdaş sanatçılara ait tablolar bulunurdu. Kitaplar evin neredeyse her köşesine dağılmıştı. Bazıları tavana kadar uzanan kitaplıklarda, bazıları sehpalarda, bazılarıysa gelişigüzel bırakılmış gibi görünen küçük yığınlar hâlinde dururdu. Bütün bu ayrıntılara rağmen ev kalabalık ya da dağınık görünmezdi. Pahalı eşyalarla doldurulmuş gösterişli bir dekorasyondan ziyade, iyi bir zevkin ve maddi imkânların sessizce kendini belli ettiği, sade ama seçkin bir havası vardı.
Açıkçası evi temizlemek beni yoracak kadar fazla eşyası da yoktu. Üstelik yaptığım işe karışmaz, temizlik sırasında her ayrıntıyı kontrol etmez, bulduğum bir eksiklik için beni sıkıştırmazdı. Ancak bir konuda oldukça hassastı. Salonun ortasına yakın, geniş yemek masasının üzerinde eski model, siyah bir daktilosu dururdu. Evin modern ve zarif dekorasyonunun içinde geçmişten kalmış bir parça gibi görünse de bulunduğu yere öylesine yakışırdı ki sanki salonun en değerli eşyası oydu. Leyla Hanım, o daktilonun yerinden oynatılmasını kesinlikle istemezdi. Tozunu alırken bile dikkatli olmamı, mümkünse ona hiç dokunmamamı tembihlemişti. Bir milimetre dahi yerinden kaymış olsa fark ederdi. Bazen bir sonraki hafta geldiğimde masanın başında durup daktilonun yerini kontrol eder, ardından beni uyarırdı. İlk başlarda bu titizliğine anlam verememiştim. Fakat zamanla, onun için daktilonun sıradan bir eşya olmadığını anladım. Belki yıllardır yazdığı kitapların, kurduğu cümlelerin ve kendi dünyasının sessiz bir tanığıydı. Neyse ki bu konuda ne kadar hassas olduğunu öğrendikten sonra ben de ona gereken özeni gösteriyordum.
Onu çalışırken yalnızca birkaç kez görmüştüm. Üstelik bu karşılaşmalar, genellikle sabahın erken saatlerine denk gelmişti. Geceleri eğlenceden dönmüş, bazen sarhoşluğun verdiği ağırlıkla koltuğunda uyuyakalmış hâlinden eser kalmazdı üzerinde. Gözlüğünü takmış, sigarasını yakmış, geniş salon masasının başına yerleşmiş olurdu. Önünde daktilosu, yanında kahvesi ve kül tablası... Parmakları tuşların üzerinde öylesine hızlı ve ustalıkla gezinirdi ki çıkan sesler bir süre sonra odanın bütün sessizliğini ele geçirirdi. Tuşlara her basışında sanki zihninde çoktan kurulmuş bir dünyanın kapısını aralıyor, kelimeleri hiç duraksamadan kâğıda döküyordu. Bazen bir anlığına duruyor, gözlerini karşısındaki boşluğa dikiyor, sonra yeniden yazmaya başlıyordu. O anlarda yalnızca düşünmüyor, sanki yazdığı hikâyenin içinde dolaşıyordu.
Yanına yaklaşıp birkaç kelime etmeye çalıştığımda beni işitmemişti bile. Seslenmiş, varlığımı belli etmeye çalışmıştım ama başını kaldırıp bakmak bir yana, parmaklarının hareketini bile yavaşlatmamıştı. Temizlik boyunca odanın içinde dolaşmış, eşyaların tozunu almış, yerleri silmiş, zaman zaman aynı odadan birkaç kez geçmiştim. Buna rağmen bir kere olsun dikkatini benden yana çevirmedi. Sanki o evde yalnızca kendisi ve daktilosu vardı. Benim bulunduğum dünya ile onun içinde yaşadığı dünya arasında aşılması mümkün olmayan bir mesafe oluşmuştu.
İlk başlarda bu kadar dalgın oluşuna şaşırmıştım. Sonra onu izledikçe şaşkınlığımın yerini hayranlık almaya başladı. Mesleğini böylesine tutkuyla yapan, kendisini bir işe bu kadar bütünüyle verebilen bir insanla daha önce karşılaşmamıştım. Leyla Hanım'ın yazmakla kurduğu ilişki, sıradan bir çalışma disiplininin çok ötesindeydi. Sanki yazmak onun için yalnızca bir meslek, kitaplarıysa elde edilmesi gereken bir başarı değildi. Kelimelerle nefes alıyor, zihninde yarattığı karakterlerle yaşıyor, henüz kimsenin bilmediği hayatlara kendi elleriyle can veriyordu.
O gün neredeyse bütün mesaimi onu izleyerek geçirmiştim. Bir yandan işlerimi yapıyor, diğer yandan daktilonun başındaki kadını göz ucuyla takip ediyordum. Saatler birbirini kovalarken o hiç yorulmadan yazmaya devam etmişti. Bazen dudaklarının arasında belli belirsiz kelimeler mırıldanıyor, bazen yazdığı satırları yeniden okuyup kaşlarını çatıyor, ardından birkaç tuşa sertçe basarak cümlelerini değiştiriyordu. Kimi zaman yüzüne küçük bir tebessüm yerleşiyor, kimi zaman da yazdığı bir şeyin ağırlığıyla bakışları uzaklaşıyordu. Sanki kâğıdın üzerinde yalnızca kelimeler değil, bir insanın sevinci, öfkesi, kederi ve bütün bir hayatı şekilleniyordu. Bir karakteri öldürüyor, diğerine yeni bir hayat veriyor, hiç yaşanmamış bir aşkı yaşanmış kadar gerçek kılıyordu. Üstelik bütün bunları yaparken çevresindeki dünyadan tamamen kopuyordu.
Onu seyrederken kendi kendime, insanın yaptığı işle bu kadar bütünleşmesinin nasıl bir duygu olduğunu düşünmüştüm. Bu, bir görevi yerine getirmekten ya da başarıya ulaşmak için çalışmaktan çok daha fazlasıydı. Neredeyse bir ibadeti andıran, insanın bütün varlığını adadığı bir uğraştı. Leyla Hanım daktilosunun başında yalnızca yazmıyor, kendisini yeniden yaratıyordu. Zihninin sınırlarını aşarak başka hayatlara giriyor, hiç tanımadığı insanların duygularını kendi içinde duyuyor, sonra bütün bunları kelimelere dönüştürüyordu. Belki de onu böylesine büyük bir yazar yapan şey tam olarak buydu: Başkalarının yalnızca hayal edebildiği dünyalarda gerçekten yaşayabilmesi.
Onu hiç bu kadar hayata bağlı, bu kadar tutkulu ve bu kadar ciddi görmemiştim. Gecelerini dolduran eğlencelerden, gelip geçici ilişkilerinden, insanlarla arasına koyduğu mesafeden eser yoktu. O anlarda ne şöhretinin ne güzelliğinin ne de özgürlüğüne düşkünlüğünün bir önemi vardı. Bütün dikkati önündeki kâğıda, zihninden taşan hikâyelere ve parmaklarının ucunda hayat bulan kelimelere aitti. Sanki dünyadaki bütün arzularını, bütün merakını ve bütün enerjisini yazmaya saklamıştı.
O gün onu izlerken ilk kez şu düşünceye kapılmıştım: Belki de Leyla Uyar'ın gerçek hayatı, bizim yaşadığımız hayat değildi. Belki onun asıl dünyası, geceleri kimlerle vakit geçirdiği ya da sabahları ne şekilde uyandığı değil; daktilosunun başında kurduğu, karakterlerine can verdiği ve her satırında biraz daha büyüttüğü o sınırsız evrendi. Dışarıdan bakıldığında ne kadar özgür, umursamaz ve başına buyruk görünürse görünsün, yazarken kendisine ait bambaşka bir düzeni, disiplini ve vazgeçilmezleri vardı.
O kısacık zaman diliminde, ilk kez Leyla Hanım'ı değil, Leyla Uyar'ı görmüştüm. Bunca zamandır karşılaştığımız diğer bütün anlar, ayaküstü konuşmalarımız, evin içinde birbirimize rastladığımız o kısa dakikalar, şimdi gözümde yalnızca silik birer görüntüden ibaret kalmıştı. Çünkü o gün, daktilosunun başında oturan kadının, bütün o görüntülerin ardında saklanan gerçek kişiliğine ilk kez tanıklık ettiğimi hissetmiştim. Ve itiraf etmeliyim ki karşımdaki kadını o hâliyle tanımak, şimdiye kadar onun hakkında edindiğim bütün izlenimlerden çok daha etkileyiciydi.
Birkaç ay sonra Leyla Hanım'ın yeni kitabı yayımlanmıştı. Kaybolmuşluğun Hiçliğinde.
Aradan geçen haftalarda onu daktilosunun başında gördüğüm o sabahı zaman zaman hatırlamıştım. Saatler boyunca kendisini nasıl yazmaya kaptırdığını, kelimelerin arasında kaybolurken yüzüne yerleşen ifadeleri, bir cümleyi tamamladığında duyduğu o belli belirsiz memnuniyeti unutmamıştım. Şimdi bütün o anların sonunda ortaya bir kitap çıkmıştı. Üstelik kitapçılarda, vitrinlerde, gazetelerin kültür sanat sayfalarında onun adı yeniden boy göstermeye başlamıştı.
O hafta evine temizliğe gittiğimde Leyla Hanım'ı alışık olmadığım kadar neşeli buldum. Yüzünde günlerdir taşıdığı yorgunluktan eser yoktu. Her zamanki mesafeli tavrının yerini daha canlı, daha konuşkan bir hâl almıştı. Hatta beni görünce gülümsedi. Bir süre sonra yeni çıkan kitabını eline alıp yanıma geldi ve hiç beklemediğim bir şekilde bana uzattı.
"Bilmiyorum Gülseren, sen okur musun ama bir tane de sana vermek istiyorum," dedi.
Ellerimdeki köpükleri önlüğüme silerek kitabı aldım. Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim. Mutlu mu olmalıydım, yoksa söylediği sözün altında gizlenen anlamı mı düşünmeliydim, karar veremedim. Elbette mutlu olmalıydım. Birkaç ay önce daktilosunun başında saatlerce nasıl çalıştığına tanıklık ettiğim, uğruna kendisini dünyadan soyutladığı o büyük emeğin sonucundan bana da bir parça vermek istemişti. Bu, sıradan bir hediye gibi gelmemişti. Sanki kendi dünyasının kapısını aralamış, o dünyanın içinden bana küçük bir hatıra uzatmıştı.
Ama söylediği o tek cümle zihnime takılmıştı.
Sen okur musun?
Bunu kötü niyetle söylediğini düşünmüyordum. Belki yalnızca beni yeterince tanımadığı için böyle bir soru sormuştu. Yine de sesindeki tereddüt, kitabı uzatırken yüzünde beliren o kısa kararsızlık beni düşündürmüştü. Sanki okumak, edebiyatla ilgilenmek, bir kitabın satırları arasında kaybolmak benim hayatımın dışında kalan şeylermiş gibi... Belki de elime verdiği kitabın üzerimde biraz eğreti duracağını düşünmüştü. Hatta okuma alışkanlığım olup olmadığından bile emin değildi.
O an bir şey söylemedim. Kitabı teşekkür ederek aldım. Fakat içimde, kendimi açıklama ihtiyacıyla karışık küçük bir kırgınlık kalmıştı.
O hafta kitabını okumaya başladım. İlk sayfalarda yalnızca merak ediyordum. Ancak kısa süre içinde kendimi öyle bir akışın içinde buldum ki zamanın nasıl geçtiğini fark etmedim. Leyla Uyar'ın cümleleri, insanın içine işleyen tuhaf bir gerçeklik taşıyordu. Bazen bir karakterin suskunluğunda kendimi buluyor, bazen hiç tanımadığım insanların acılarını kendi içimde duyuyordum. Kimi satırlarda durup yeniden okuyor, kimi cümlelerin ardından kitabı bir kenara bırakarak uzun uzun düşünüyordum. Sanki yazdıkları yalnızca kâğıda dökülmüş hikâyeler değil, insanın içinde sakladığı ve çoğu zaman kendisine bile itiraf edemediği duyguların birer yansımasıydı.
Okudukça zihnimde Leyla Hanım'a dair oluşmuş bütün görüntüler birbirine karışmaya başladı. Bir zamanlar evinde gördüğüm yabancı erkekler, gecenin ilerleyen saatlerinde etrafa dağılan içki kadehleri, sabahları koltukta uyuyakalmış hâli... Bir de daktilosunun başında saatlerce çalışan, yazdığı her kelimeye özen gösteren o kadın vardı. Şimdi ise sayfaların arasında karşıma çıkan, insan ruhunun en kuytu köşelerine kadar inebilen bir yazarla tanışıyordum. İnsan ilişkilerinde bu kadar mesafeli olan birinin, kelimeleriyle böylesine derin bağlar kurabilmesi beni şaşırtmıştı. Gerçek hayatta kimseye açmadığı kapıları kitaplarında ardına kadar aralıyor, belki de başkalarından sakladığı ne varsa karakterlerine emanet ediyordu. Söyleyemediklerini onların ağzından anlatıyor, kendi içinde taşıdığı duyguları bambaşka hayatların hikâyesine dönüştürüyordu.
Dört yıldır aynı evin içinde bulunduğum, alışkanlıklarını ezberlediğimi sandığım bu kadını meğer ilk kez kitabının sayfalarında tanıyordum. Onu daktilosunun başında izlediğim o sabahı şimdi çok daha iyi anlıyordum. Saatlerce kendinden geçercesine yazmasının, çevresindeki dünyayı unutmasının sebebi yalnızca mesleğine duyduğu bağlılık değildi. O, kelimelerin içinde kendisine ait bir hayat kuruyor, belki de gerçek dünyada kimseye göstermediği en derin yanlarını o satırlara bırakıyordu. Daktilosunun başında gördüğüm o tutkulu kadının sırrı, şimdi önümde duran kitabın her sayfasında biraz daha belirginleşiyordu.
Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir boşluk oluştu. Bir süre kapağını kapatıp öylece elimde tuttum. Zihnim hâlâ okuduğum satırlarda, tanıdığım karakterlerde ve içime dokunan cümlelerde dolaşıyordu. Acaba kitabı okuyan diğer insanlar da benim hissettiklerimi hissetmiş miydi? Onlar da bazı satırlarda duraksamış, bazı karakterlere kızmış, kimi cümlelerde kendilerinden bir parça bulmuşlar mıydı? Leyla Hanım'ın kelimelerinin bende uyandırdığı duygular, başka insanların hayatlarına da aynı şekilde dokunabilmiş miydi?
O an, dört yıldır tanıdığımı sandığım bu kadın hakkında aslında ne kadar az şey bildiğimi fark ettim. Onu aynı evin içinde defalarca görmüş, yaşam biçimine tanıklık etmiş, davranışlarından ve alışkanlıklarından hareketle kendimce bir yargıya varmıştım. Oysa gördüklerim, onun yalnızca dışarıya gösterdiği yüzünden ibaretti. Kitabını okudukça, insanlarla arasına mesafe koyan, bağlanmaktan kaçınan, gecelerini kendi tercihleri doğrultusunda yaşayan o kadının ardında çok daha karmaşık bir dünya bulunduğunu anlıyordum. Duyguları böylesine incelikle anlatabilen, insan ruhunun en saklı köşelerine dokunabilen biriydi. Belki de onu bütünüyle anlamak hiçbir zaman mümkün olmayacaktı. Fakat artık Leyla Uyar'ı yalnızca alışılmışın dışında yaşayan, özgürlüğüne düşkün, ünlü bir yazar olarak görmüyordum.
Belki de insanları tanıdığımızı sanırken yaptığımız en büyük hata, bize gösterdikleriyle yetinmekti. Ben dört yıl boyunca Leyla Hanım'ın hayatına dışarıdan bakmış, gördüklerimi onun bütün kişiliği sanmıştım. Oysa bir kitabın sayfaları, aynı evin içinde geçen dört yıldan çok daha fazlasını anlatmıştı bana. Ve ilk kez, karşımda duran kadının yalnızca nasıl yaşadığını değil, nasıl hissettiğini de merak etmeye başlamıştım.
Leyla Hanım'ın odasına çekilmesinin ardından temizlik malzemelerimi alarak, tıpkı söylediğim gibi evin ön tarafından işe koyuldum. Konsolları, boş masaları, rafları ve sehpaları acele etmeden, özenle sildim. Etrafı güzelce süpürüp toparladıktan sonra mutfağa geçtim.
Bugün işimi her zamankinden biraz daha erken bitirecek gibiydim. Evdeki malzemelere göz gezdirince ona birkaç kâse çorba hazırlayıp bırakabileceğimi düşündüm. Nasıl olsa çıkış saatime kadar vaktim vardı. Üstelik mutfakta biraz oyalanmak, yalnızca temizlik yapmaktan daha keyifli geliyordu.
Leyla Hanım, çalıştığım süre boyunca ücretimi hiçbir zaman aksatmamıştı. Her hafta, benim evden ayrıldığım günün akşamında, hak edişimi düzenli olarak hesabıma yatırırdı. Maddi açıdan herhangi bir sıkıntısı olmadığını biliyordum. Türkiye'nin en tanınmış kadın yazarlarından biriydi; kitapları çok satanlar listelerinden eksik olmuyor, söyleşileri ve yeni eserleriyle sürekli gündemde kalıyordu. Elbette bütün bunların karşılığında hatırı sayılır paralar kazanıyor olmalıydı.
Ben de bana gösterdiği bu düzenli ve özenli yaklaşımın karşılığını yalnızca temizlik yaparak vermek istemiyordum. İşimi eksiksiz yerine getirmenin yanı sıra, zamanım kaldığında birkaç tas çorba ya da evde bulabildiğim eksik gedik malzemelerle güzel bir sebze yemeği hazırlayıp bırakıyordum. Bunlar benden beklenen şeyler değildi elbette. Fakat birinin evinden ayrılırken arkasında yalnızca temizlenmiş odalar değil, kendisi için düşünülmüş küçük bir iyilik de bırakmak hoşuma gidiyordu. Hem böylece çıkış saatime kadar boş oturmamış, aldığım paranın karşılığını emeğimle vermiş oluyordum. İçim de ancak o zaman rahat ediyordu.
Mutfakta bulduğum mercimek, soğan, patates ve biraz yağla güzel bir çorba hazırladım. Limon aradım ama bulamadım. Zaten buzdolabı yine neredeyse bomboştu. Elimdeki malzemelerle yapabileceğimin en iyisini yapmıştım. Aman canım, limonsuz da içiversin, diye geçirip içimden ocağın altını kapattım.
Tam mutfaktan çıkmaya hazırlanırken banyodan su sesi geldi. Leyla Hanım uyanmış, duşa girmiş olmalıydı. Belki de uyanalı epey olmuş, biraz yatakta oyalanıp telefonuyla vakit geçirmişti. Neredeyse dört beş saattir ortalıkta görünmüyordu. Belki de evin bu tarafına geçmek için benim sessizce çıkmamı bekliyordu. Onunla karşılaşmadan işimi bitirip gitmek, ikimiz için de daha alışıldık bir durumdu zaten.
Vestiyere yönelip çantamı ve eşarbımı aldım. Tam kapıyı çekip çıkacağım sırada ayakkabılığın alt kısmına sıkışmış bir kart dikkatimi çekti. Eğilip yerden aldım. Bir kartvizite benziyordu. Kaybolmasın diye vestiyerin üzerine bırakmayı düşünürken gözüm üzerindeki isme takıldı.
Avukat Onur Buldu.
Bir an elimdeki kartvizite bakakaldım. Bu, yaklaşık bir buçuk yıldır evine düzenli olarak temizliğe gittiğim Zerrin Hanım'ın eşi Onur Bey değil miydi?
Şaşırmıştım. Bildiğim kadarıyla Leyla Hanım ile Onur Bey arasında herhangi bir tanışıklık ya da bağlantı yoktu. Elbette müşterilerim aracılığıyla birbirlerini tanıyan, birbirlerine iş ya da insan tavsiye eden pek çok kişi vardı. Ancak Leyla Hanım'ın evine gelmemi sağlayan kişi Neslihan Hanım'dı. Onur Bey'in ya da Zerrin Hanım'ın onunla bir ilişkisi olduğunu hiç duymamıştım.
Yine de bunun üzerinde fazla durmamaya çalıştım. Sonuçta Onur Bey bir avukattı ve herkesin hayatının bir döneminde hukuki bir mesele nedeniyle bir avukata ihtiyacı olabilirdi. Belki Leyla Hanım kendisine danışmış, belki de ortak bir tanıdık aracılığıyla yolları kesişmişti. Hatta belki de yalnızca bir isim benzerliğiydi. Koca İstanbul'da Onur Buldu adını taşıyan tek avukatın o olması gerekmiyordu ya. Üstelik aralarında bir bağlantı olduğunu düşünmemi gerektirecek hiçbir şey de bilmiyordum.
Kartviziti yeniden ayakkabılığın üzerine bıraktım. Aklımda beliren küçük soru işaretlerini daha fazla kurcalamadan kapıyı usulca çekip evden çıktım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…