Limon Çiçeği kitap kapağı

11. bölüm / 12

Bölüm 9🌺🍋

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Bölüm 9🌺🍋

Selaaamm 💓
Uzun süredir sizi bölümsüz bıraktığımın farkındayım. Ama akademik olarak kendime odaklanmam gereken bir senedeyim. Pek uzun olmasa da telafi amaçlı yazdım bu bölümü 🙏🏻 Fırsat bulduğum ilk an tekrar yazacağım.
Sizden isteğim bol bol yorum ve beğeni. Desteğinizin çok önemli benim için.
Şimdi bölüme dalınnn, iyi okumalaarr 🤺🤺

🌺🍋

Bu zamana kadar, değişimlerin yalnızca büyük yenilikler olduğunu düşünürdüm. Tek bir kelimenin bile geçmiş ve gelecek arasında büyük farklara yol açabileceğini anlayacak kadar olgun değildim belki de. Fakat bu fotoğraf karesi, bana değişimlerin her zaman büyük olaylar olmayabileceğini anlatmıştı.
Telefonumun ekranına sanki bir fark olacakmışcasına tekrar baktım. Aynıydı. Yanlış açıyla çekilen bir fotoğraf, yanlış anlaşılmalara yol açıyordu. Zeynep'in sesiyle kendime geldiğimde, bakışlarımı ona çevirdim.
“Gökçe, gel bahçeye oturalım, güzelim. Hep beraber konuşur hallederiz.”
Tek yaptığım sakince kafa sallayıp yavaş adımlarla bahçeye ilerlemek oldu. Oraya kadar nasıl yürüdüğümü bile anlamamıştım çünkü aklımdaki sorular beni boğuyordu. Masanın çevresindeki sandalyelere sırasıyla oturduğumuzda hemen yanımda Zeynep, karşımda Kuzey vardı.
Telefonlarımız gruba düşen mesajlarla art arda titriyordu. Herkes hunharca tepkilerini yağdırıyordu. Kimin ne yazdığını takip etmek neredeyse imkânsızdı. Birkaç saniyede onlarca mesaj gelmiş, fotoğrafın altı birbirinden farklı yorumlarla dolmuştu.
…: Şaka mı bu???
…: Yok artık, bu ikisi sevgili mi?
…: AŞIRI YAKIŞMIŞLAR
…: Hayır, gördüğüm en rezalet çift sanırım.
Umrumda değil diyemezdim, her bir yorum daha da kötü hissettiriyordu. Ama şu an asıl odağım insanların aptal yorumları değil, fotoğrafı kimin çekip paylaştığıydı. Grupta numaralar değil, instagram hesapları vardı ve görseli atan kişiyi bulmak daha da zordu.
“Ya sadece konuşuyorduk. Açıyı öyle bir ayarlamışlar ki, tamamen farklı anlaşılıyor!” derken sesim ağlamaklıydı. Aşırı gerilip sinirlenince ağlama özelliğimden nefret ediyordum.
“Gökçe, bize açıklama yapmana gerek yok.” diyen Zeynep'in sesi ılımlıydı. “Hatta kimseye açıklama yapmanıza gerek yok. Suç sizde değil, fotoğrafı çekip yayan kişide.”
“Haklı,” diyen Kuzey'di bu sefer. “Hiç kimseye açıklama yapmayacağız. Sevgiliysek de değilsek de kimseyi ilgilendirmez. Belki ben sevgilimi öpmek istemişim orada, ne hakla fotoğrafımızı çekebiliyorlar?”
Batu yerinde kıpırdanırken, “Konuştukça batıyor.” diye mırıldanmıştı. Kuzey'in, sevgili öpmek konusunu açıp ayna önündeki yakınlaşmamızı hatırlatmasının hiçbir etiği yoktu.
Başımı hafifçe salladım. Yine de Kuzey'in söyledikleri içimi bir nebze olsun rahatlatmıştı. En azından bu konuda yalnız değildim. Fotoğrafta onun da olması, insanların onun hakkında da konuşacağı anlamına geliyordu ama buna rağmen ilk düşündüğü şey kendisini savunmak değil, ikimizi de bu durumdan uzak tutmaktı.
“Yine de insanlar konuşacak.” dedim sessizce.
“Konuşsunlar.” dedi Kuzey. “Bir süre sonra başka bir şey bulurlar.”
“Ya bulamazlarsa?”
“Bulurlar, limon çiçeği.”
Sesindeki sakinlik, benim telaşımın tam tersiydi. Sanki bu kadar insanın bizim hakkımızda konuşması onu hiç etkilemiyordu.
Ben ise telefonuma her baktığımda biraz daha geriliyordum.
Zeynep elini elimin üzerine koydu. “Telefonu kapat istersen. Bir süre hiçbir şeye bakma.”
Bu sırada Melek araya girmiş, durumun pekte iyi olmadığı anlatan bir gülüşle bana bakmıştı.
“Tüm on ikinci sınıflar arasında sevgili olduğunuz haberi yayıldı. Yani, görselde sevgililerin yaptığı bir pozisyona çok yakınsınız. Yanlış açı da eklenince…”
Kuzey daha fazla dayanamadan söze girdi, “Gökçe'yi öpüyor gibi gözükmüşüm yani?”
Melek elini masaya hafifçe vurup, parmağını Kuzey'e çevirdi. “Aynen öyle.”
Kuzey kafa sallayarak tekrar bana döndü. Bu sırada sinirle ellerimi yüzüme sürdüm. “Allah'ım sabır…”
Avuçlarımı yüzümden çektiğimde birkaç saniye boyunca önümdeki masaya baktım. Akşam güneşi bahçenin duvarlarından içeri süzülüyor, masanın üzerine uzun gölgeler bırakıyordu. Birkaç saat önce aynı yerde oturup ne yiyeceğimizi, parka gidince ne yapacağımızı konuşuyor olacaktık. Şimdi ise elimdeki telefon yüzünden sanki bütün günün neşesi bir anda yok olmuştu.
Üstelik ne kadar düşünürsem düşüneyim, fotoğrafta gerçekten yanlış anlaşılabilecek bir şey olduğunu inkâr edemiyordum.
Fotoğraftaki mesafeyi düşündüm.
Aynanın önünde durduğumuz o birkaç saniyeyi düşündüm.
O an Kuzey'in bana doğru yaklaşmasını, benim ise ne yapacağımı bilemeden öylece kalışımı...Başımı iki yana sallayarak düşüncelerimi dağıtmaya çalıştım. Şu an bunları düşünmenin hiçbir faydası yoktu.
“Bence telefonu gerçekten kapat.” dedi Zeynep. “Kendini daha fazla üzüyorsun.”
“Haklısın.”
Telefonu masanın üzerine bıraktım ve ekranını aşağı çevirdim. Birkaç saniye sonra yeniden elime almamak için kendimi zor tutacağımı biliyordum ama en azından gözümün önünden kaldırmak bile iyi hissettirmişti.
Bahçede kısa bir sessizlik oluştu. Kimse ne söyleyeceğini tam olarak bilmiyordu. Ben de başımı kaldırıp arkadaşlarımın yüzlerine baktım. Hepsi yanımdaydı. Kimse bana kızmıyor, kimse olanları benim suçummuş gibi göstermiyordu.
Bu bile içimdeki düğümün biraz çözülmesine yetmişti. Sonra bakışlarım, istemsizce Kuzey'e kaydı. O da bana bakıyordu.
Göz göze geldiğimiz anda bu kez ikimiz de bakışlarımızı kaçırmadık. Birkaç saniye boyunca öylece kaldık. Bu bile göğsümde bir ağırlık hissetmeme yetti.
Fotoğraftaki hâlimizi düşünmemeye çalışıyordum ama aklıma geldikçe, o anın benim için neden bu kadar garip olduğunu daha fazla sorguluyordum.
Belki de beni rahatsız eden şey insanların bizi sevgili sanması değildi. Belki de asıl sorun, ihtimallerin beni korkutmasıydı.

Melek telefonunu masaya koyup, yanındaki Batu'ya yaslanarak bana döndü. “Amacım asla sizi rahatsız etmek değil fakat bende bir kulum. Özellikle çok meraklı bir kul. O aynanın önünde ne yapıyordunuz siz? Bu sadece açıyla alakalı değil.”
Sorusu, içimde büyük bir ağırlığa sebep olmuştu. Sanki göğsümde bir kaya taşıyordum ve o kaya tam şu anda sivri kenarını saplamaya karar vermişti. Sahi, biz orada ne yapıyorduk?
Sadece saçımı düzeltmeme yardımcı olmuştu fakat sonrasında birbirimize böyle çekilmemizin sebebi neydi? Sanki ruhlarımız bağlanmıştı ve o an bedenlerimiz bu sayede birbirine çekilmişti.
Aramızda santimler kala durmuş, belki de bir hatayı önlemiştik. Fakat yaşanan her türlü yaşanıyordu. Biz sadece ihtimalleri küçültmüştük.
“Saçını…” diye mırıldandığını duydum Kuzey'in. “Saçını düzelttim. Arkası biraz bozulmuştu.”
Bu cümleyi kurmak bile garipti. Çünkü gerçekten bilmiyordum. Bir insanın birkaç saniye içerisinde başka birine bu kadar yaklaşması normal miydi? Hele ki o kişi, her gün yanında olan en yakın arkadaşlarından biriyse?
“Öyle yani…” dedim aynı tonla. “Saçımı düzeltti.”
“Anladım, saçını düzeltti.” derken Melek'in sesinde bizi salak yerine koyduğu açık olan bir tını vardı. Haklıydı, Kuzey de ben de salak gibi bakıyorduk etrafa.
Kuzey aniden sandalyesini iterek ayaklandığında, gerici sessizliği böldüğünden tüm bakışlar ona dönmüştü.
“Eve çıkacağım, size iyi akşamlar. Limon çiçeği, istersen sende bana gel. Konuşmamız gerekiyor.”
Ani davetle gözlerim genişlerken şaşkınlığıma engel olamamıştım. Taşındığı ilk zamanlar gizemli havasından dolayı yaşadığı ortamı çok merak ediyordum. Grupta herkesin evine girmişliğim, hatta kalmışlığım vardı ama hiçbir zaman Kuzey ile bu kadar yakın olduğumuzu düşünmemiş, sınırları aşmak istememiştim. Şimdi ise kendisi davet ediyordu.
Sandalyemi geriye itip ayağa kalktığımda, “Tabii,” demiştim. Hâlâ masada oturan Batu, Zeynep ve Melek üçlüsüne gülümseyip Kuzey'i takip ettim. Apartmana girip asansöre bindikten birkaç dakika sonra onun dairesinin önündeydik. Anahtarıyla kapıyı açtı ve hemen ardından yana adımlayarak bana yol verdi.
“Evime hoş geldin, limon çiçeği.”
Tereddütlü adımlarla kapıdan içeriye girdiğimde, beni aynen beklediğim gibi bir ev karşıladı. Evinin karmaşık ama sıcak bir düzeni vardı. Çok doluydu ama dağınık ve kaybolmuş hissettirmiyordu. Etrafı inceleyerek dolaşmaya başladığımda beni küçük bir oturma odası karşıladı.
Duvarın bir tarafı tamamen kitaplara ayrılmıştı. Kenardaki küçük duvarda müzik temalı bazı tablolar yer alıyordu. Koltukları gri ve duvarları sıcak bir kahverengiydi. O, beni arkamdan takip ederken adımlarım kapısı kapalı bir odaya doğru ilerledi.
Girdiğim odanın sağ duvarına yaslı, çift kişilik bir yatak vardı. Nevresimler ve çoğu eşya da gri tonlarındaydı. Duvarlar da sayısız poster vardı ve bu posterler bordo bir duvarı kaplıyordu. Elektro olduğunu bilmediğim gitarı da köşeye yaslanmıştı. Pencere önündeki çalışma masası dağınıktı, bir sürü not ve şarkı sözleri olduğunu düşündüğüm karalamalar vardı.
İncelemem bittiğinde, arkama döndüm. Karşılaştığım manzara, bana oldukça yakın olan sıcacık bir beden ve yukarıdan beni izleyen bir çift mavi gözdü.
Bir an ne yapacağımı bilemeden olduğum yerde kaldım. Son birkaç seferdir aniden dipdibe kalma olayımız beni kalp krizine sürüklemenin eşiğindeydi. Boğazını temizleyerek geri çekildiğinde ve hemen ardından beni odasının içine yönlendirdiğinde vücudundaki gerilimi hissedebiliyordum.
“Buyur, kendi evinmiş gibi.” derken eliyle yatağı göstermişti. Bir süre orada dikilip sonrasında yatağın üstüne oturdum. O da, bana fazla yakın olmadan diğer uca oturduğunda ortamdaki gerginlik biraz daha hafiflemişti.
Bir süre ikimiz de hiçbir şey söylemeden oturduk. Odanın sessizliği, bahçedeki konuşmaların aksine fazlasıyla ağır geliyordu. Kuzey'in odasına ilk defa geliyordum ve normalde etrafımdaki her şeyi incelemeye devam ederdim ama şu an gözlerimi nereye koyacağımı bile bilmiyordum. En sonunda ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirip ona baktım.
“Fotoğraf hakkında konuşacaktın, değil mi?”
Kuzey başını iki yana salladı. Birkaç saniye boyunca yere baktıktan sonra gözlerini bana çevirdi. “Hayır,”
Öne eğilip gözlerini dikkatle incelediğimde, heyecanlı olduğunu anlamak zor değildi. Ne oluyoruz aslanım? “Kuzey? Söyle hadi.”
“Susalım, limon çiçeği. Biz bu konuyu inkar ettikçe daha fazla konuşacaklar.” dedi sakin bir sesle. “Bırakalım, bizi nasıl biliyorlarsa öyle kalsın. Bunu ancak zaman değiştirir.”

“Yani bizi sevgili olarak bilmeye devam etsinler, diyorsun.”
Kuzey'in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Başını hafifçe sallarken gözlerini benden ayırmadı.
“Evet.”
Bu kadar kolay söylemesi karşısında birkaç saniye ne diyeceğimi bilemedim. Sanki bahçede herkesin ortasında konuştuğumuz şeyle burada, sadece ikimizin arasında kalan şey aynı değildi. Orada bu durumdan kurtulmanın bir yolunu arıyorduk. Şimdi ise Kuzey, insanların bizi sevgili sanmaya devam etmesini sorun etmiyordu.
“Eğer benim sevgilim olarak bilinmekten rahatsızsan, gider düzeltirim bu durumu. Benim için zor değil.”
Benimle dalga geçiyor olmalıydı. “Madem düzeltebiliyorsun, niye sevgili bilsinler istiyorsun be adam?”
Umursamazca omuz silkerken yüzünde hâlâ o gülümsemesi vardı. “Ya azıcık eğlenmeyelim mi?”
“Kuzey, olmaz.” derken sesim artık daha ciddiydi. Benim bu tonumla, o da ciddileşmiş ve pozisyonunu düzleştirirken gülüşünü silmişti.
“Yiğit var. Beni seviyor ve ben ona bir şans verebilmek için deniyorum.” Gülüşünden artık eser yoktu. Bakışları önce yüzümde kaldı, ardından sanki söyleyecek bir şey bulamamış gibi odanın başka bir köşesine kaydı. Az önceki rahat hâlinden eser kalmamıştı. Omuzları hafifçe düşerken derin bir nefes aldı ve başını önüne eğdi.
“Biliyorum.”
Sesindeki değişiklik o kadar belirgindi ki, birkaç saniye boyunca ne diyeceğimi bilemedim.
“Biliyorsun?”
“Evet.” Başını kaldırmadan cevap verdi. “Yiğit'in seni sevdiğini biliyorum.”
Bir an sessiz kaldım. Kuzey'in bu kadar sakin karşılamasını bekliyordum ama sesindeki o küçük kırılma, sakinliğinin yalnızca dışarıdan ibaret olduğunu hissettiriyordu.
“Ben de ona haksızlık etmek istemiyorum.” dedim daha yumuşak bir sesle. “Eğer bana karşı bir şeyler hissediyorsa ve ben de bunu bildiğim hâlde seninle böyle bir şeye girersem...” Cümlemi tamamlayamadım. Kuzey sonunda gözlerime baktı. Yüzünde küçük, zoraki bir gülümseme belirdi.
“Girmen gerekmiyor zaten.”
O cümle içimde tuhaf bir ağırlık bıraktı.
“Ben sadece…” diye devam etti, sonra durdu. Sanki söyleyeceği şeyi değiştirmeye karar vermişti. “Boş ver. Unut gitsin.”
Başını hafifçe iki yana sallayıp arkasına yaslandı. Gözlerini benden kaçırırken yüzündeki hayal kırıklığını saklamaya çalıştığı o kadar belliydi ki, ilk defa onu teselli etmek isteyip istemediğimi değil, neden teselli etmek istediğimi düşünmeye başladım.
“Kuzey…” derken sesim beklediğimden daha yumuşak çıkmıştı.
“Sorun yok,” dedikten hemen sonra hafifçe gülümsemişti. “Cidden. Benimle oyun oynamadın diye oturup ağlayacak halim yok ya. Size mutluluklar.”
Sözleriyle beraber omzuna hafifçe vurmaktan çekinmedim. Vuruşumla inlemişti ama rol yaptığı çok açıktı. “Öyle deme. Yiğit'ten hâlâ emin değilim ama güvenmek istiyorum,”

Bu sefer kendini tamamen yatağa bırakmıştı. “Tamamen emin olmadan cevap verme. Hem ona umut verip üzersin, hem de ayıp etmiş olursun. Ki bu asla sana yakışan bir hareket değil.” Yanağımı iki parmağı arasına sıkıştırıp makas aldı ve sözlerine devam etti. “Ayrıca… Siz kızlar ne diyorsunuz, erkeklere güven olmaz. Dikkatli ol.”
Beni her seferinde şaşırtmaya devam ediyordu. Kesinlikle denge sorunu vardı. “Bir anda çok ciddi olup sonra nasıl cıvıyabilir bir insan? Ortan yok, cidden.” derken yüzümde hafif bir gülümseme vardı. Sözlerime o da gülmüştü. Birkaç saniye sonra, burada durmamın pek bir anlamı olmadığını anladığım o anda, doğrulup ayağa kalktım. “Ben gideyim artık.”
“Hayır!” diye haykırdığında kaşlarımı çatarak ona baktım.
“Ne?” “Gitme, kal. Vakit geçirelim biraz.”
Af buyur? Sözleriyle olduğum yerde kalmış ve ona dönmüştüm. Onunla zaten yakındık ama sanırım ilk defa sadece ikimiz vakit geçirecektik. Sorgulamadım bile, sakince kafa sallayıp kabul ettim. “Olur,”
…

Kuzey ile beraber salonundaki koltukta otururken, film izlerken asla planlamadığımız bir haldeydik. İzleyebileceğimiz tonlarca film varken biz gelenekleri bozmamış ve Titanik tercih etmiştik. Daha önce de izlediğim ve her defasında içimin burkulduğu bir filmdi.
Ağlamayacağımı düşünmüştüm ama şu an, final sahnesini izlerken burnuma dayadığım peçeteyle beraber ağlamakla meşguldüm. Jack… Canım Jack, donuyordu.
Kuzey'in garip bakışları üzerimde geziniyordu ve muhtemelen ne yapabileceğini düşünüyordu. “Limon çiçeği,” dediğinde bakışlarımı ona çevirdim. “Ne var?”
Endişeli bir halde yüzümü izliyordu. Ağlamaktan kızarmış burnumu çekerek bir peçete daha aldım. “Neden ağlıyorsun? Film bu sadece.”
“Böyle film mi olur? Elli kere izledim ellisinde de içim acıyor.”
“Gerçekte ölmüyor ki,” derken ifadesi oldukça masumdu. Eli ayağı birbirine dolanmıştı ki haklıydı, garip bir manzaraydım.
“Ama üzücü, Rose kıçını kaydırıp yer açmadı ki.”
“Ama öyle batarlardı.”
“En azından birlikte ölürlerdi! Birde evlenip çocuk yapmış.”
Birkaç saniye konuşmamıştı, sanırım diyecek söz bulamıyordu. En sonunda bedenini bana çevirmiş ve yumuşak bakışlarla ağlamaktan kızarmış yüzümü süzmüştü.
Kuzey elini yavaşça yüzüme uzatıp yanağımdan süzülen gözyaşını başparmağıyla sildi. Ardından diğer yanağımdaki yaşları da nazikçe alırken gözlerim istemsizce onunkilere kaydı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden yüzüme baktı.
“Tamam, limon çiçeği.” dedi usulca. “Ağlama artık.”
Kafamı iki yana sallayıp, yüzümdeki nazik dokunuşuna yaslandım. Asla bu kadar duygusallaşan bir insan değildim fakat bugün yaşadığımız olayın yüklediği stres buna sebep olmuştu.
“Bugün stres oldum ya, o yüzden ağlamışımdır ben. Filme ağlanır mıymış ya?” derken sesim hâlâ boğuk çıkıyordu.
“Haklısın, o yüzden ağlamış olabilirsin ve hayır, filme de ağlayabilirsin. Gözyaşlarını silmek için yanında biri olduğu sürece kendini sıkma, ağlamaktan korkma.”
Sözleri derindi. Belki de bizim yaşımızdaki biri için çok derindi. Ve haklıydı da, ağlamaktan korkmak bazen bir yenilgi sebebi olabiliyordu. Amacı bu muydu bilmiyordum ama sözleriyle çok karmaşık hissetmiştim. Sanki gözyaşlarımı silmek için o hep burada olacaktı. Ama onun yanında kimse yoktu değil mi? Gözyaşlarını kendisi silmek zorunda olduğu için böyleydi belki de.
Parmak uçlarımla yanaklarımdaki son ıslaklıkları sildim ve son kez burnumu çekerek ona baktım. O an içimden bir söz verdim, sen onlar gibi olup onu yalnız bırakma, Gökçe. Belli ki ihtiyacı var.
“Tamam ya, bir şey yok.” diyerek elimden geldiğimce onu geçiştirdim. Toparlandığımı gördüğünde derin bir nefes verdi ve aramızdaki mesafeyi artırdı.
“Biraz daha ağlarsan ben de oturup sana eşlik edecektim. Bir başlarsam susturamazdın da.” İstemeden güldüm. Burnumu çekip elimdeki peçeteyi ona fırlattım.
“Salak mısın sen?”
Peçeteyi havada yakalamaya bile çalışmadan yüzüne düşmesine izin verdi. Ardından alıp kenara bıraktı.
“Ne var? Beraber ağlasak ne olacaktı? En azından acına ortak olurdum.”
“Seninle film izlemeyeceğim bir daha.”
Omuz silkti. “İyi, ben de zaten seninle izlemek için can atıyordum.”
“E o zaman niye açtın filmi?”
“Sen açtın, limon çiçeği.”
Bir an duraksadım. Sonra gözlerimi devirerek koltuğun köşesine sindim.
“Detaylara takılma.”
Kuzey güldü. Başını koltuğun arkasına yaslayıp gözlerini ekrana çevirdi. Film çoktan bitmişti ama jenerik hâlâ akıyordu. Birkaç saniye boyunca onu izledim. Yüzünde az önceki endişeden eser yoktu. Sanki biraz önce gözyaşlarımı silen, bana ağlamaktan korkmamam gerektiğini söyleyen o değilmiş gibi rahatça oturuyordu.
Kuzey'in yüzüne baktım. Bir şey soracakmışım gibi dudaklarımı araladım ama vazgeçtim. Onun yerine koltuğun üzerindeki yastığı alıp kucağıma yerleştirdim.
“Acıktım.”
Kuzey başını bana çevirdi. “Az önce ağlamıyor muydun sen?”
“İnsan hem ağlayıp hem acıkamaz mı?”
“Seninle her şey mümkün galiba.”
Yastığı ona fırlattım. Bu kez hazırlıklıydı, yastığı yakalayıp karnına yerleştirdi.
“Tamam, ne yiyelim?”
“Bilmem. Sen ne yapacaksın?”
Birkaç saniye düşündükten sonra koltuktan kalkmış ve mutfağa yönelmişti. Göremiyor ama seslerden ne yaptığını anlayabiliyordum. Buzdolabını açıp malzeme çıkardığını anlamak zor olmamıştı. Aniden bana seslenmesiyle üzerime çöken dalgınlığımdan kurtulmuştum.
“Limon çiçeği! Tost yer misin?”
Yemeğe asla hayır diyemediğim gibi, tost gibi çabuk hazırlandığında bile aşırı lezzetli olan bir yemeğe asla hayır diyemezdim. Yüzüme yerleşen keyifli gülümsemeyle cevap verdim.
“Peynirli olsun!”
Cevap gecikmedi. “Başka emrin var mı prenses?”
Farklı odalarda olduğumuz için bağırarak konuşuyorduk ve tüm apartmanın duyduğundan emindim. Yine de aynı yüksek tonla cevap verdim. “Var, iki tarafı da iyice kızarmış olsun!”
Bu sefer cevap gelmedi ama dakikalar içinde bütün ev lezzetli bir tost kokusuyla dolmuştu. Böylece daha çok acıktığımı hissediyordum. Ben koltuğa iyice yayılmışken elinde iki tabakla yanıma geldi. Önümüzdeki sehpaya tabakları yerleştirirken, yüzünde muzip bir gülüşle bana baktı.
“Prensesime bol peynirli, çıtır çıtır bir tost! Şefin spesiyali.” derken göz kırptığında kendimi tutamamış ve kısa bir kahkahayla karşılık vermiştim.
Lüks akşam yemeklerine, pahalı anlara gerek yoktu. İzlediğimiz filme ağladıktan sonra gözyaşlarımı silip, bize tost hazırlaması ev gibi hissetmem için yeterliydi. Kuzey karşımdaki koltuğa yerleşip tostundan bir ısırık aldı. Ardından ağzı doluyken bir şeyler anlatmaya başladı. Ne söylediğini tam anlamadım; çünkü bir yandan gülüyor, bir yandan da onu izliyordum.
Belki de bazı anların kıymeti, yaşanırken anlaşılmıyordu. Belki yıllar sonra bile hatırlayacağımız şeyler, o sırada üzerine hiç düşünmediğimiz küçücük ayrıntılardı.
Ben o akşam yalnızca tost yemiştim.
Ama nedense, eve döndüğümde de yanımda götüreceğim bir şeyim varmış gibi hissediyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

105okunma 22beğeni 9yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…