LİLİTH kitap kapağı

1. bölüm / 2

LİLİTH

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: LİLİTH

New York’ta herkesin bir hikâyesi vardı. Kimi mutlu bir hayat sürüyor, kimi geçmişini unutmaya çalışıyor, kimi de her sabah yeni bir başlangıç yapabileceğine inanıyordu.
Benimse yeni bir başlangıçla pek işim yoktu.
Çünkü benim geçmişim, peşimi bırakmaya hiç niyetli değildi.
Adım Lilith. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir insan olduğumu düşünebilirsiniz. En azından çoğu insan öyle düşünüyor. Uzun siyah saçlarım, soluk tenim ve birbirinden farklı iki gözüm var. Biri pembe, diğeri mavi. İnsanların ilk dikkatini çeken şey de genellikle gözlerim oluyor. Bazen uzun uzun bakıyorlar, bazen de soru sormamak için kendilerini zor tutuyorlar.
Alıştım.
İnsanların garip bulduğu şeylere alışmak zorunda kalıyorsunuz.
Ama bilmedikleri bir şey var. Ben sıradan bir insan değilim. Annem Elara bir insandı. Babam Malachar ise bir iblis. Bu yüzden ben ikisinin arasında kalmış biriyim. Ne tamamen insanım ne de tamamen iblis.
Annem hayattayken bunun pek önemi yoktu.
Onun yanındayken kendimi eksik hissetmezdim. Beni olduğum gibi kabul eden tek kişi oydu. Gözlerimin farklı olması, bazen kontrol edemediğim güçlerim ya da içimde taşıdığım o tuhaf karanlık... Hiçbiri onu rahatsız etmezdi.
Sonra onu kaybettim.
Annem, sırf bir insanla bir iblisin birlikte olmasını kabul edemeyenler yüzünden öldürüldü. iblisler tarafından Onların gözünde annem büyük bir hataydı. Ben de o hatanın geride kalan parçasıydım.
O günden sonra hayatım eskisi gibi olmadı.
Babam Malachar hâlâ hayatta. Fakat hayatta olması, benim için bir şey ifade etmiyor. Annemin ölümünden sonra benden uzaklaştı. Ne beni görmek istedi ne de benimle konuşmak. Aynı dünyada yaşadığımız hâlde birbirimize yabancı iki insan gibiydik.
Bazen onun da annemi özleyip özlemediğini merak ediyorum. Sonra bu düşünceden vazgeçiyorum. Çünkü cevabı bilmediğim bir soruya takılıp kalmak istemiyorum.
Benim istediğim tek şey var: Annemin ölümünden sorumlu olanları bulmak.
Ve bunun için ne gerekiyorsa yapmaya hazırım.
İnsanlar beni genellikle sakin biri olarak tanır. Gereksiz konuşmam, herkese kendimi açıklamaya çalışmam, sakin olmam, her şeyi görmezden geldiğim anlamına gelmez. Bana kötülük yapan birini kolay kolay affetmem. Sevdiklerime zarar verenleri ise hiç.
Yine de herkese aynı şekilde davranmam. İyi niyetli birine karşı acımasız olmak gibi bir derdim yok. Hatta bazen kendimden bile sakladığım bir koruma içgüdüm var. Ama karşımdaki kişi kötülük yapmayı seçmişse, ona ikinci bir şans vermek zorunda olduğumu düşünmüyorum.
Son zamanlarda kendimde yeni bir şey keşfettim.
İnsanların yüzlerine baktığımda yalnızca söylediklerini değil, içlerinde sakladıkları şeyleri de görebiliyordum. En derin korkularını... Kimseye anlatmadıkları arzularını...
İlk başta bunun yalnızca bir his olduğunu düşündüm. Fakat yanıldığımı anlamam uzun sürmedi. Bir insanın gözlerine birkaç saniye baktığımda, onun saklamaya çalıştığı şeyler zihnimde belirmeye başlıyordu.
Bu gücü henüz tam olarak kontrol edemiyorum. Bazen istemediğim şeyleri görüyorum. Bazen de gördüklerim günlerce aklımdan çıkmıyor.
Ama belki de bu, aradığım fırsattı.
Annemin katilini bulmak için insanların benden sakladığı şeyleri öğrenebilirdim. Kim yalan söylüyor, kim bir şey biliyor, kim korkuyor... Hepsi birer ipucu olabilirdi.
O akşam odama çekilmiş, masamın başında oturuyordum. Dışarıda yağmur yağıyordu. Pencereye vuran damlaları izlerken sırtımda hafif bir yanma hissettim.
Kanatlarım.
Bazen ortaya çıkıyorlardı. Her zaman değil. Siyah, büyük ve saklaması hiç de kolay olmayan kanatlar. Onları kontrol etmeyi öğrenmiştim ama ne zaman ortaya çıkacaklarını hâlâ kestiremiyordum. Boynuzlarım da aynı şekilde, gücümle birlikte belirginleşebiliyordu. onları tam olarak kontrol edemiyordum
Tam o sırada kapım çalındı.
Başımı çevirdim.
Babamı kapımda görmeyi beklemiyordum. Zaten onu en son ne zaman gördüğümü hatırlamak bile istemiyordum.
"Konuşmamız gerekiyor," dedi.
Sandalyemde geriye yaslandım.
"Şimdi mi aklına geldi?"
Sözlerimden rahatsız olmuş gibi görünmedi. Zaten Malachar'ın yüzünden ne hissettiğini anlamak neredeyse imkânsızdı.
"Annenin ölümüyle ilgili bir şey öğrendim."
Bu cümleyle birlikte odadaki her şey anlamını yitirdi. Yağmurun sesi bile bir anda uzaklaştı.
"Ne öğrendin?"
Babam birkaç saniye sustu.
"Onu öldüren kişinin kim olduğunu bilmiyorum. Ama nerede olduğunu biliyorum."
Ayağa kalktım.
"Nerede?"
"Bir akademide."
Kaşlarımı çattım. Babamın bana yıllardır söylemediği bir şeyi şimdi, hiçbir açıklama yapmadan anlatmasını beklemiyordum.
"Nasıl bir akademi?"
"Oraya gitmen gerekiyor, Lilith. Aradığın kişiyi orada bulacaksın."
Gözlerimi ondan ayırmadım.
"Bunu nereden biliyorsun?"
Bu kez cevap vermedi.
Elbette. Yine aynı şey. Bir şeyler biliyor ama anlatmıyordu. Benden bir şey istiyor, fakat nedenini açıklamaya yanaşmıyordu.
"Yıllarca benimle konuşmadın," dedim. "Şimdi karşıma çıkıp annemin katilini bulabileceğimi söylüyorsun. Sence neden sana güveneyim?"
"Çünkü başka seçeneğin yok."
Bu sözleri duyduğumda içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. Ona güvenmiyordum. Hatta ona karşı içimde annemin ölümünden sonra büyüyen bir öfke vardı. Ama söylediği şey doğruysa, bu fırsatı görmezden gelemezdim.
"o akademiye gideceğim," dedim. "Ama bunu senin için değil, annem için yapıyorum."
Babam başını hafifçe salladı. Sanki zaten böyle bir cevap vereceğimi biliyordu.
Ertesi gün başvuru işlemlerini tamamladım. Açıkçası kabul edilmeyi beklemiyordum. Hakkımda ne kadar bilgi istediklerini, başvurumu kimin değerlendireceğini bile bilmiyordum. Yine de gerekli belgeleri gönderdim ve beklemeye başladım.
Günler geçti.
Her sabah posta kutusuna bakıyor, sonra hiçbir şey yokmuş gibi odama dönüyordum. Kendime fazla umut vermek istemiyordum. Çünkü hayal kırıklığına uğramaktan nefret ederdim.
Ta ki o sabaha kadar.
Kapının altından içeri bırakılmış siyah bir zarf vardı. Üzerinde adım yazıyordu.
Lilith.
Zarfı elime aldım. Üzerindeki mühür daha önce gördüğüm hiçbir şeye benzemiyordu. Bir süre öylece baktıktan sonra açtım.
İçinden tek bir mektup çıktı.
Satırları okumaya başladığımda kalbimin biraz daha hızlı attığını fark ettim.
Başvurum kabul edilmişti.
Bir kez daha okudum. Sonra tekrar.
Yanlış görmüyordum.
Beni kabul etmişlerdi.
Mektubu masanın üzerine bıraktım ve pencereye doğru yürüdüm. Dışarıda şehir her zamanki gibi hareketliydi. İnsanlar işe yetişiyor, arabalar korna çalıyor, hayat kaldığı yerden devam ediyordu.
Ama benim için hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktı.
Annemin katilini bulmak için ilk adımı atmıştım.
Ve bu kez geri dönmeye hiç niyetim yoktu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

18okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…