LİLİTH kitap kapağı

2. bölüm / 2

KARANLIĞA AÇILAN KAPI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: KARANLIĞA AÇILAN KAPI

Mektubu üçüncü kez okuyordum.

Siyah zarfın içinden çıkan kâğıtta akademiye ulaşmam için gereken bütün bilgiler yazılıydı. Fakat tarif edilen yer, New York'un en eski ve en tenha sokaklarından biriydi.

Adresin altında tek bir cümle bulunuyordu:

Kapıyı bulduğunda üç kez vur. Ardından sana gösterilen yolu takip et...

Oldukça normal bir okul yolculuğu, değil mi?

Çantamı omzuma taktım ve evden çıktım. Yanıma yalnızca birkaç parça kıyafet, annemden kalan küçük bir kolye bu kolye omdan kalan tek eşyamdı , mektubu almıştım. Geriye dönüp bakmak istemiyordum. Zaten geride bırakacağım pek fazla şey de kalmamıştı. baba bile dıyemedıgım adamı özleyeceğimı düşünmüyorum

New York'un kalabalık sokaklarında ilerlerken mektuptaki adresi tekrar kontrol ettim. Birkaç sokak sonra kalabalık azalmaya başladı. Binalar eskiyor, dükkânların yerini kapalı kepenkler alıyordu.

Sonunda mektupta yazan sokağa ulaştım.

Burası şehrin geri kalanından tamamen farklıydı. Dar, karanlık ve neredeyse terk edilmiş bir ara sokaktı. Duvarlardaki eski yazılar silinmiş, sokak lambalarından biri yanıp sönmeye başlamıştı.

Bir süre etrafıma baktım.

"Harika. Tam da gitmek istediğim yer," diye mırıldandım.

Sokağın sonuna doğru ilerledim. Mektupta tarif edilen kapıyı bulmam uzun sürmedi. Eski bir binanın duvarına yerleştirilmiş, siyah demirden yapılmış dar bir kapıydı. Üzerinde küçük bir sembol vardı.

Sembolü daha önce görmemiştim ama ona baktığımda içimde tuhaf bir his oluştu.

Sanki beni tanıyordu.

Elimi kaldırıp kapıya üç kez vurdum.

Önce hiçbir şey olmadı. Sonra kapının üzerindeki sembol soluk bir ışıkla parladı. Demir kapı ağır ağır açıldı.

Arkasında merdivenler vardı.

Aşağıya doğru uzanan, duvarları taşla kaplı dar bir merdiven.

Bir an tereddüt ettim. Sonra çantamın askısını düzelterek aşağı inmeye başladım.

Merdivenlerin sonunda uzun bir koridor vardı. Duvarlarda küçük siyah lambalar yanıyordu. İlerledikçe hava soğuyor, etrafımdaki sessizlik daha da belirginleşiyordu.

Koridorun sonunda büyük bir taş kapı duruyordu.

Üzerinde mektuptaki sembolün aynısı vardı.

Kapıya yaklaştığımda bir ses duydum.

"Sonunda."

Olduğum yerde durdum.

Sesin nereden geldiğini anlamak için etrafıma baktım ama kimse yoktu.

"Kim var orada?" diye sordum.

Cevap gelmedi.

Kapının üzerindeki sembol yeniden parladı. Ardından taş kapı iki yana ayrıldı.

Karşımda siyah bir sisin içinden görünen başka bir dünya vardı.

Noxara.

Bir adım attım.

Geçtiğim anda arkamdaki koridor kayboldu. Artık New York'ta değildim o kalabalık ısıklarla parlayan şehir yerıne karanlık soluk bır yere varmıstım.

Gökyüzü koyu mor ve siyah tonlarındaydı. Uzaklarda yükselen kızıl ışıklar, şehrin üzerine garip bir gölge düşürüyordu. Etrafımda yüksek kuleler, eski taş yapılar ve insan dünyasında görmeye alışık olmadığım varlıklar vardı evet babam birr iblis Olabilirdi ama ben hiç bir zaman bir iblis gibi büyümedim insan olarak büyüdüm annem beni öyle yetiştirdi ve bundan hiç pişman değilim güçlerimi kullanmayı bile bilmiyorum babam bu yüzden annem hep kızardı ama biliyodum annem beni bu korkunç dünyadan korumaya calısıyordu

Birkaç kişi yanımdan geçerken bana baktı.

Önce gözlerime, sonra yüzüme...

Bakışlarında merak vardı. Bazılarında ise açıkça hoşnutsuzluk.

Onların ne düşündüğünü tahmin etmeme gerek yoktu. Zaten yeteneğim sayesinde insanların en derin korkularını ve arzularını görebiliyordum.

Yanımdan geçen genç bir iblisin zihninde kısa bir görüntü belirdi: Güçlü olmak istiyordu . Herkesin kendisinden korkmasını arzuluyordu. Bir başkasının korkusuysa çok daha farklıydı. Kaybetmekten korkuyordu...

İnsanların içindeki bu görüntüleri görmek benim için yeni değildi. Fakat burada gördüklerim daha yoğun, daha karmaşıktı.

Noxara'da kimsenin tamamen masum olduğuna inanmak zor olacaktı.

Yürümeye devam ettim.

Bir süre sonra önümde büyük bir yol belirdi. Yolun sonunda yükselen yapıyı gördüğümde adımlarım yavaşladı.

Erebos Akademisi.

Karanlık taşlardan yapılmış yüksek duvarları, gökyüzüne uzanan kuleleri ve devasa kapılarıyla karşımdaki yapı bir okuldan çok eski bir kaleyi andırıyordu. Pencerelerinden yayılan soluk ışıklar, akademinin karanlık görüntüsünü biraz olsun yumuşatıyordu.

Kapının önünde öğrenciler vardı. Bazıları kendi aralarında konuşuyor, bazıları da ellerindeki valizlerle içeri giriyordu.

Hepsinin ortak bir özelliği vardı.

Buraya aittiler.

Ben ise onların arasında

ben hiç bir yere ait değildim annem öldükten sonra hiçbir yere ait değildim

Bir kez daha üzerimdeki bakışları hissettim. Gözlerimin farklı renkleri dikkat çekiyordu. Birinin bana bakıp arkadaşına bir şeyler fısıldadığını duydum.iblislerin gözleri henelde kırmızı ve sıyah arası bşr renk olurdu ama benimkı onlardan farklıydım bu yüzden dikkatlerini çekmiştim ben bu bakışlara zaten alışkındım

Başımı çevirmedim.

Yıllardır insanların bakışlarına alışmıştım. Ama buradaki bakışlar farklıydı. Sanki yalnızca görünüşümü değil, kim olduğumu da yargılıyorlardı.

cidden ben kimdim bir İblisimi yoksa bir insan mı?

Çantamın içindeki mektubu son kez kontrol ettim. Üzerinde akademinin adı ve kabul edildiğime dair mühür vardı.

Derin bir nefes aldım.

Annemin katili bu duvarların arasında bir yerdeydi. Belki bir öğrenci, belki bir öğretmen, belki de yıllardır kimsenin şüphelenmediği biriydi.

Ama onu bulacaktım.

Erebos Akademisi'nin kapılarının önünde dururken kendime tek bir söz verdim:

Buraya ait olmak için gelmedim. Gerçeği öğrenmek için geldim.

Bazı efsanelerde Lilith, cennetten kovulan kadındı. Belki de bu yüzden karanlıktan hiç korkmadı Çünkü bazen kovulduğun yer, kim olduğunu bulduğun yerdir.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…