Bölüm 1;Yasın Kanlı Tacı

Nefesim, soğuk havada küçük buhar bulutları oluşturup anında kayboluyordu; tıpkı bu krallığın umutları gibi. Ayaklarımın altındaki karın gıcırtısı, bu uçsuz bucaksız sessizlikteki tek gerçek sesti. Karşımda yükselen o devasa, sivri kuleli kale, karanlık bir el gibi gökyüzünü pençeliyordu.

Pelerinimi omuzlarımda biraz daha sıktım. Rüzgâr, buzdan iğneler gibi yüzüme çarpıyordu ama içimdeki o kör edici kararlılığın yanında bu soğuk hiçbir şeydi. Elimi kılıcımın kabzasına attım; soğuk çelik, avucumun içini sızlattı. Bu sızı bana hala hayatta olduğumu hatırlatan tek şeydi.

"Yapma, Lena," dedi zihnimin derinliklerinden gelen o tanıdık, huzursuz ses. "O eşiği geçersen, geri dönecek bir 'sen' kalmayacak."

Duraksamadım. Gözlerimi kalenin en tepesine, o lanetli parıltının hayaline diktim. Oradaydı. Ailemin kanıyla yıkanmış, yüzyıllardır süren bu bitmek bilmeyen yasın kaynağı: Yasın Kanlı Tacı.

"Zaten neyim kaldı ki?" diye fısıldadım kendi kendime. Sesim rüzgârda dağıldı. "Ruhum çoktan bu karlar gibi dondu. Eğer halkımın damarlarındaki bu donmuş kederi çözecek olan o taca giden yol kanlıysa, varsın olsun. O kanı ben dökeceğim, o tacı ben takacağım."

Kalenin kapıları, devasa bir canavarın ağzı gibi gıcırdayarak açıldı. İçeriden gelen küf ve eski büyü kokusu ciğerlerime doldu. Karanlık, beni içeri davet ediyordu. Kılıcımı yavaşça kınından sıyırdım. Metalin sesi kalede yankılanırken, kaderimin başladığı o karanlığa doğru ilk adımımı attım.

Geriye sadece ayak izlerim kaldı, onları da kar çoktan örtmeye başlamıştı.
🩸👑