GİRİŞ

Sene 2028

Yoğun bakımın önünde bekleyen onca insan varken nasıl ölüm haberi verilirdi ki? Bir taraf ölürken bir taraf yaşamıştı ölüm ve yaşam… İki çizgide gelip giderdi insan bende o çizgide kalmışım. Annem bana hamileyken çok riskli bir süreç geçirmiş defalarca annemin karnında kalbim durmuş ama bir şekilde hayata dönmüşüm o kadar güçlü bir kızmışım tıpkı annem gibi. Annemle babam birbirlerini çok seviyorlarmış çok aşıklarmış öyle anlatırdı büyükannem, aylar sonra annem bana hamile kaldığını öğrenmiş çok mutlu olmuş çünkü ilk çocuğu ben olacakmışım. Babamla romantik bir akşam yemeğinde öğrenmiş benim varlığımı o da çok sevinmiş, büyükannem çok kızmış hatta ona tokat atmış, bana bunları anlatırken bile benim yanağım acımıştı ama o da kendince haklıydı çünkü annem bana hamileyken babamla evli bile değilmiş babam hiç ona evlenme teklifi etmemiş. O zamanlar da büyükanneme çok kızmıştım çünkü iki insan birbirlerini seviyorsa illa bunu devlete kanıtlamasına gerek yoktu çok saçma buluyordum hala öyle. Benim annem Türk’müş babamsa İspanyol, ikisinin de bambaşka hayatları varmış. Annem İzmir’in en meşhur şeflerinden biriymiş babam da İspanya’nın örgütlerinden biriymiş ikisi bu kadar alakasız olmalarına rağmen birbirlerini tamamlamalarını mucize gibi görüyordum. Bende o dillere destan denilen aşkın meyvesiydim ama eksik bir şey vardı Annem…

Beni doğururken ölmüş, babam o gün 20 yıl yaşlanmış annemi kaybetmek ona ağır bir darbe olmuştu ve bunun sebebi benim doğumum olduğunu söylemiş, büyük annem öyle söylemişti. Yani babam bana annemin katili olduğumu söylüyordu ama benim doğmaktan başka bir günahım yoktu, günah mıydım ki ben? Yıllar geçti ne babamı biliyordum ne annemi ikisiydi ölüydü benim için. Hayat bana acımasızca yaklaşıyordu en sevdiğimi aldı benden, sevgimi, sesimi, kalbimi, canımı, neşemi aldı benden hani derler ya ‘hayat ışığını kaybetmek’ işte ben 3 yıl önce kaybettim ışığımı; anneannemi, ben ona hep büyükanne derdim bir kere bile anneanne diyemedim ölmeden son kez anneanne diye ağlamıştım…
Büyükannem vefat etmeden önce annemin günlüğünü ve albümünü bana vermişti son 3 yıldır onlara tutunarak yaşıyordum, ne zaman kendimi yalnız hissetsem annemin albümüne bakıyor onunla konuşuyordum ama ondan hiç ses gelmedi işin en can alıcı kısmı da buydu. Ona ağladım ona güldüm ona sevindim, annem ve anneannem birliktelerdir diye mutlu oldum beni görüyorlardır diye mutlu oldum. Onlar için mutlu oldum çünkü anneannem ‘sakın üzülme dayanamam’ derdi o yüzden artık ağlarken bile gülüyordum…