5. Bölüm

Hâlâ çatıdaydık. Hâlâ duvara yaslanmıştım.
Cankok, gizemli ve acı dolu bakışlarını uzaklara dikti.
“Ben çok tehlikeliyim, Dürdühane.”
Bunu kaçıncı kez söylediğini bilmiyorum ama Wattpad erkekleri ısrarcıdır.
Gözlerimi kırpıştırdım.
“Cankok, az önce beni duvara yaslayıp aşkını itiraf ettin.
Ama şimdi ‘Tehlikeliyim’ mi diyorsun?
Ne yapıyorsun, ne anlatıyorsun?” Adam gözlerini kapattı. Dramatikçe.
“Sana geçmişimi anlatmalıyım.”
HAYIR! LÜTFEN GEÇMİŞİNİ ANLATMA.
Ama artık çok geçti. Derin, kalın sesiyle konuşmaya başladı:
“Ben… bir zamanlar… çok farklıydım.”
BÜTÜN HİKÂYELER BÖYLE BAŞLIYORDU.
Ve içimde kötü bir his vardı. Cankok kaşlarını çattı. Kasları istemsizce gerildi.
“Çocukken…” Duraksadı. Sesi titredi.
Ben? Ben trajedisini izlemeye hazır değildim.
Ama o? O devam etti.
“Bir gün… babam bana çikolata almak için bakkala gitti.” İÇİM TİTREDİ.“Ama…”
NEFESİMİ TUTTUM. “GERİ DÖNMEDİ.”
NE?!
BUNU BEKLEMİYORDUM.
(Bekliyordum ama klişe olduğu için yine de şokmuş gibi yapmam gerekiyordu.)
Ama Cankok anlatmaya devam etti:
“O günden sonra değiştim, Dürdühane. Artık mutlu bir çocuk değildim.”
“Yani…” Dedim, “Bir adamın sana çikolata almaya gidip dönmemesi mi seni bu hale getirdi?” Gözlerini kıstı.
“Benim için bakkala gitmek bir travmadır, Dürdühane.”
“NE?!”
Adam yumruğunu sıktı.
“O yüzden markete gidemiyorum. O yüzden kendime çikolata bile alamıyorum.”
ÖYLE BİR HİKÂYE ANLATACAK DİYE BEKLİYORDUM Kİ… İnanılmaz bir savaş, korkunç bir trajedi falan. Ama HAYIR.
Adamın tüm karakter gelişimi babasının çikolata almaya gidip dönmemesi üzerine kurulmuştu.
“Dürdühane.” dedi, gözlerimi içine çekerek. “Bana çikolata alır mısın?”
Şu an şaka yapıyor olmalıydı.
Ama hayır. Cankok'un altın sarısı gözleri ciddiydi. Ben? Ben hayatımda ilk kez aklımı kaybedecek gibi hissediyordum.
“Sen… sen 2 metre 10 santimlik bir adamsın.” dedim yavaşça. “Sırtında 47 tane dövme var. 800 tane kasın var. Tüm okul senden korkuyor. Ve sen… kendin çikolata alamıyor musun?”. Adam yumruğunu sıktı.
“Bana marketlere güvenmemem gerektiği öğretildi.”"NE?!"
“Bakkallar, süpermarketler… hepsi bana ihanet etti.” dedi, gözlerini kısmıştı. “Babamı çaldılar.”
Adamı sarstım.
“BİRİ SENİ ÇOK KÖTÜ KANDIRMIŞ CANKOK! BAKKALLAR ÇOCUK KAÇIRMAZ!” (hurdacılar kaçırır) Ama o beni duymadı.
Başını eğdi. Saçları rüzgârda uçuştu. (Bilmiyorum, belki uçuşmadı ama dramatik olsun diye böyle hayal ediyorum.)
“Bu yüzden…” dedi iç çekerek. “Markete gidemem.” Ve sonra, gözlerimi içine çekerek:
“Ama sen gidebilirsin. ”Ben?
BEN Mİ?!
Ben bu hikâyeye nasıl dahil oldum?!
Tüm kaslarını gererek omuzlarımı tuttu.
“Dürdühane.”
“Ne var?!”
“Lütfen.” dedi. “Bana bir çikolata al. Yoksa yine karanlığa döneceğim.”
NE?!
ÇİKOLATA MI SENİ AYDINLIĞA ÇIKARIYOR?! Beynim yanıyordu. Ama tam o an…
Pirimirkan çatı kapısını TEKMELEYEREK açtı.
"DÜRDÜHANE!" Dramatik sahne anında bozuldu.
Cankok gerildi. (Kasları ses çıkardı. Vallahi duydum.) Ben şaşkınlıktan donakaldım.
Ve Pirimirkan tüm heybetiyle karşımızda duruyordu. “Sen…” dedi, parmağıyla Cankok’u göstererek. “YİNE Mİ ONUNLA YAKINSIN?!”
Cankok başını çevirdi. Pirimirkan dişlerini sıktı. “Onu rahat bırak.” Cankok kollarını kavuşturdu. Kasları üst üste bindi. "Sen onu rahat bırak." İkisinin de gözleri kıstı.
Havada görünmez ama kesinlikle var olan şimşekler çaktı. Ben? Ben iki devin arasında minik bir bisküvi gibiydim. Sonunda çığlık attım:
“LÜTFEN! BENİM İÇİN KAVGA ETMEYİN!”
Ve TAM O AN… Cankok bana döndü.
"Dürdühane, sen karışma."
Pirirmirkan da aynı anda: "Evet, sen karışma."
ŞOKTAN NEFESİM KESİLDİ. BİR SANİYE!
BENİM UĞRUMA KAVGA EDENLER BENİ NİYE SUSTURUYORDU?! AMA OLANLAR BİTMEMİŞTİ.
Çünkü okulun PICKME KIZLARI DA ÇATIYA GELMİŞTİ.
Evet, yanlış duymadınız.
Şehnaz, Şuayipe ve Jalede Jale… merdivenleri yavaşça çıkıyorlardı.
Ve gözlerinde… SAVAŞ VARDI. Biliyordum.
BU HİKÂYE BİTMEDİ, VE BU SAÇMALIK HÂLÂ DEVAM EDECEKTİ.