1. Bölüm

(Bir Wattpad şah ikonu) O GELDİ… VE DÜNYAM SARSILDI (FİZİKSEL OLARAK!)
Ben. Dürdühane Nur Aleyna Belinay. 17 yaşındayım ama ruhum çok daha yaşlı. Çünkü çok kitap okudum. Evet, tamı tamına üç kitap. Ve bu yüzden çok bilgeyim. Ama yine de “farklı bir kız” olduğumu herkes söylüyor. Küçük, sıradan Okulumda hayatımın sıradan olduğunu sanıyordum… ta ki O’nu görene kadar. O gün, yağmur yağıyordu ama sadece benim üzerime. Neden mi? Çünkü trajik geçmişim vardı ve hava bile bunu hissediyordu. Okuldan çıkmış, kulaklığımda melankolik müzikler dinleyerek yürüyordum. (Asla neşeli şarkılar dinlemem çünkü derin bir karakterim.)“ Ve Her şey çok sıradan,” diye düşünüyordum. Yanılmışım. Bir anda yer sallandı. Hayır, deprem değildi. O’ydu. Kafamı kaldırdım ve GÖRDÜM. Bir adam. Hayır, bir tanrı. Hayır, bir efsane. Bu Cankok Çelik Yılmaz Karahan Boyu tam tamına 2 metre 10 santimdi. (Bunu nasıl anladım? Çünkü yanımdaki 1.80’lik çocuğu cüce gibi gösteriyordu.) Saçları gecenin içinde yanan bir alev gibiydi ama aynı zamanda rüzgârda dalgalanan kara iplikler gibi de görünüyordu. Gözleri… ah, gözleri… öfkeli bir fırtınaydı. Hayır, zümrüt bir denizdi. Hayır, altın tozuna bulanmış yakut çukurlarıydı. Kasları? Taştan bile sertti. (Yumruk atarak bir duvarı yıkardı, bu normaldi çünkü baştan o taştandı başkan.) Ve o an, sadece bana baktı. Zaman durdu. Arabalar uçtu. Yağmur tersine akmaya başladı. B-ben? Dizlerim titredi. (Çünkü Wattpad Ana Kız Karakterleri Derneği’ne üyeydim ve bu, benim kutsal görevimdi.) bu adam, bana yaklaştı. Ve sesi… ah, sesi… cehennemin derinliklerinden gelen bir melodiydi. Hayır, bir melodik fısıltıydı. Hayır, bir rock konserinde yankılanan bas gitarın tınısıydı. (Kısacası, güzeldi.) “Sen…” dedi, sesi yankılanarak.“Sen… Dürdühane misin?” dedi, sesi volkan patlaması ve rüzgârın fısıltısı arasındaki bir şeydi. Şok oldum. Benim adımı nereden biliyordu?!
Kekeledim. “E-e-e-e-evet?”
Cankok derin bir nefes aldı. “Bunu sana anlatamam.”
Ben: “Ne anlatamazsın?”
O: “Bunu.”
Ben: “Ama ne?”
O: “Bunu anlatamam.”
Ve sonra uzaklara baktı.
Şok oldum. Kalbim hızlandı. Beynim yandı.
Nasıl yani?!
Ben sıradan bir kızdım! (Tamam, sıradan değildim, çünkü gözlerim mor, saçlarım lacivert ve kaşlarım doğal olarak simliydi ama neyse.) Cankok Çelik Yılmaz Karahan bana yaklaştı. Ellerimi tuttu. (Ama nasıl tuttu bilmiyorum, çünkü onun elleri buz gibi soğuk, ama aynı zamanda ateş gibi sıcaktı.) “Sen, lanetli ruhumun tek ilacısın,” dedi.
İrkildim. Lanet? Beni lanetli işlerine karıştırmasın ya!
Ama hayır. Wattpad Ana Kız Karakter Kuralları gereği mantıklı düşünme yetimi doğal olarak kaybettim. “Ne demek istiyorsun?” diye fısıldadım. (Evet, her zaman fısıldamalıyım, çünkü burada bağırmak yasak.) Cankok gözlerini kapadı. Sonra açtı. Sonra tekrar kapadı. (Sanırım derin düşünüyordu.) “Ben… bir SİYAH KANLIYIM.”
Gözlerim büyüdü. “Bu… bu imkânsız!”
Tabii ki ne olduğunu bilmiyordum ama bu her vermem gereken bir tepkiydi.
Cankok, “Bunu anlatamam,” dedi ve anlatmadı.
Ben de “Tamam,” dedim. Ben daha Cankok Çelik Yılmaz Karahan kim olduğunu anlamaya çalışırken, birden kapkara bir limuzin hızla geldi ve önümüzde durdu. Kapı açıldı ve içinden esrarengiz başka bir adam çıktı. Saçları ay ışığı kadar gümüştü. Gözleri buz mavisiydi ama alev gibi yanıyordu. (Evet, hem buz hem alevdi, çünkü sormayın artık burada fizik kurallarını umursamıyoruz.)
Cankok dişlerini sıktı.
Pirimirkan diye tısladı.
Pirimirkan sırıttı.
“Cankok… sonunda onu bulmuşsun,” dedi ve gözlerini bana çevirdi.
Kalbim durdu. (Ama gerçekten durmadı tabikide çünkü ölmemem lazımdı.)
Pirimirkan bana yaklaştı. “Ona gerçekten güveniyor musun?” dedi.
NE? BANA BÖYLE SORULAR SORMAYIN! BEN BİR ANA KIZ KARAKTERİYİM, DÜŞÜNEMEM!
Hızla limuzine atladık. Cankok beni malikânesine götürdü. Evet, malikânesi vardı, çünkü neden olmasın? Malikâne o kadar büyüktü ki, içinde bir AVM vardı. Kapıyı açtığında içeri soğuk rüzgâr esti. (Muhtemelen klima açıktı ama Wattpad’de bu hep “gizemli bir his” verir.) İçeri girdik. Pirimirkan arkamızdan sürüyordu İçeri girdik. Ben daha yeni şokumu atlatırken, kapı hiddetle kırıldı ve içeri Pirimirkan girdi.
“Sen benden kaçabileceğini mi sandın…” diye tısladı Pirimirkan.
Cankok gözlerini kıstı. “Evet.”
Pirimirkan bana döndü. “Adım Pirimirkan ve bu adamın sana yalan söylediğini bilmelisin.”(adı pirimirkandı ne karizmatik bir isimdi çünkü daha öncesinde hiç duymamıştım.)
Kalbim durdu. Yine. Neler oluyordu?!
Cankok bir adım attı. Yer sarsıldı. Avizeler titredi. (Neden? Çünkü o güçlüydü.)
“Dürdühane… bana güvenmelisin.”
Pirimirkan da bir adım attı. Yer yine sarsıldı. (Evet, sanırım bu evin temeli çok sağlam değildi.) “Hayır, ona güvenme!” dedi Pirimirkan.
AMAN ALLAHIM BEN KİME GÜVENECEKTİM?!
Beynimi patlatan bu soruların içinde boğulurken, birden göğsümde sıcak bir his belirdi. Cankok şok içinde bana baktı. “Sen… sen… BÜYÜK KAN TAŞIYICISISIN!” NE?!
Ben sadece sıradan bir kızdım!!!
(Yani… çok özel bir sıradan kız.)
...................................
Dürdühane, lanetini keşfedecek mi? (Spoiler: Güçleri var.)
Dürdühane, gerçekten sıradan mı? (Tabii ki hayır.)
Cankok ve Mirkan neden kavga ediyor? (Muhtemelen gereksiz dram için.)
Cankok 2.10’luk boyuyla kaç kapıya kafasını çarpacak?
Bunlar ve bunların hepsi, bir sonraki bölümde takipte kalın ama maske takmayı unutmadan.
YORUM ATIN YOKSA CANKOK GECE RÜYANIZA GİRER.