4. Bölüm

Şok. İçindeydim. Pirimirkan, “Bu kız bizim.” demişti. BİZİM. Evet, bu cümle benim şu anki beynimde sonsuza kadar yankılanıyordu.
Ama işte Şehnaz, Şuayipe ve Jalede jale bu hikâyenin antagonisti olarak öyle kolay kolay pes etmezdi. Şehnaz derin bir nefes aldı, dramatik bir şekilde gözlerini yere indirdi ve sonra… “Öyle olsun.” dedi. “Ama Dürdühane…” BAŞIMI KALDIRDIM.
Şehnaz bana doğru döndü. Ve gözlerimin içine bakarak: “Seninle adil bir şekilde rekabet etmek istiyorum.” NE?! REKABET Mİ?!
Ben daha bu hikâyenin içine düşmeden önce sadece sıradan bir kızdım?!
Ama Şehnaz? O öyle düşünmüyordu.
Cankok kaşlarını çattı.
Pirimirkan kaslarını biraz daha gerdi. (Gerek var mıydı? Hayır. Ama yine de yaptı.)
Şehnaz, “Bu adil bir mücadele olacak.” dedi ve gözlerini kısarak ekledi:
“Hangimizin Cankok’u daha çok hak ettiğini kanıtlayacağız.” BİR SANİYE?!
BEN BU SAÇMALIĞA DAHİL OLMAK İSTEMİYORDUM?!
Ama Wattpad Ana Karakterliği Sözleşmesi’ne göre dramaya sürüklenmek zorundaydım.
Tam ağzımı açacaktım ki Şuayipe araya girdi:
“Adil bir şekilde rekabet etmelisiniz… Bu yüzden onu kazanmak için yalnızca kendi yeteneklerinizi kullanmalısınız.”
O da neydi?! Burada Gladiator filmini mi çekiyoruz?! Ama esas bomba Jalede Jale’den geldi. Kollarını kavuşturup bana doğru yürüdü ve eğilip gözlerimin içine bakarak:
“Sana şimdiden acıyorum, Dürdühane. Sen onun için yeterince iyi değilsin.” ŞOK. OL. DUM.
Ama bu şok uzun sürmedi, çünkü Cankok, Jalede Jale’ye buz gibi bir bakış attı.
VE SESSİZLİĞİ PARAMPARÇA EDEN O KELİMELERİ SÖYLEDİ: “Dürdühane, sen karışma.”
(YİNE Mİ? Ben mi? Ben neden karışmayacağım?!)
Ama işte… hiçbir şey söyleyemedim.
Çünkü burası Wattpad ve burada ana karakterlerin kendi hayatları hakkında karar alma yetkisi yok. Şehnaz bana döndü ve parmağını bana doğru uzatarak:
“Yarın. Spor salonunda. Seni orada bekliyor olacağım.” Sonra havalı bir şekilde topuklu ayakkabısıyla koridordan uzaklaştı.
Şuayipe de gitti. Jalede jale bir bakış atıp yavaşça arkasını döndü.
Ve ben?
Ben olduğum yerde kaldım.
Çünkü şu an tek düşündüğüm şey şuydu:
“Şehnaz okulda neden topuklu giyiyordu?!?!” Her şey çok hızlı gelişti. Bir an Şehnaz’ın meydan okumasını sindirmeye çalışıyordum, bir an sonra kendimi okulun çatısında buldum. Evet, yanlış duymadınız. ÇATIDA. Çünkü Cankok aniden bileğimi tutup beni buraya çekmişti. (Wattpad erkekleri bilek tutmadan duramaz.) Ve şu an karşımda duruyordu. Rüzgar saçlarını savuruyordu.
Bakışları sertti, omuzları genişti.
2 metre 10 santimlik varlığıyla, karizması gökyüzünü sarmıştı. Ben? Ben sadece sıradan bir kızdım. Sessizlik uzadı. Cankok, gözlerini bana dikti. VE SONRA… “Dürdühane.” dedi. “Beni neden bu kadar etkiliyorsun?”
ŞOK. OL. DUM. “N-ne?!”
Ama adam, kaslarını kasarak bana doğru bir adım attı. “İlk kez biri karşısında kendimi böyle hissediyorum.” NE?! Cankok gibi biri?!
DUYGULAR MI HİSSEDİYORDU?! Bu imkansızdı.
Gözlerimi kırpıştırdım. “Cankok… sen—”
TAM O AN! Adam aniden kolunu kaldırıp duvarın yanına yumruğunu koydu.
Evet. KABEDON YAPTI. VE BENİ DUVARA YASLADI. Nefesim kesildi.
Çünkü bu tamamen tahmin edilebilirdi ama yine de şok oldum.
Yüzüme yaklaştı.
“Dürdühane.” dedi, sesi kısık. “Kalbim…” DURDU.
ŞU AN NE OLACAKTI?! YÜZÜMÜN SADECE 5 SANTİM ÖTESİNDEYDİ. GÖZLERİMİ KAPATMALI MIYDIM?! AMA TAM O AN…
Cankok başını eğdi ve aniden uzaklaştı. “Hayır.” dedi sertçe. “Bunu yapamam.”
ŞOK. OL. DUM. (Kaç kere daha şok olacağım bilmiyorum.)
“Neden?!” dedim, tamamen hikâyenin içindeki mantık boşluklarına isyan ederek.
Cankok, yumruğunu sıktı ve uzaklara bakarak:
“Çünkü… ben çok tehlikeliyim.”
NE?!
Hangi ara tehlikeli oldu?!
Adam 2 saniye önce bana aşkını itiraf ediyordu!
Ama işte… bu Cankok Çelik Yılmaz Karahan
Ve bu tür erkekler ASLA ilişkiye hemen başlamazdı. O yüzden sadece ona baktım.
Cankok derin bir nefes aldı.
Ve sonra aniden, çenemi parmaklarıyla tuttu.
EVET, ÇENE TUTMA HAREKETİ.
“Seninle yakın olamam, Dürdühane.” dedi.
“Ama seni de bırakamam.”
NE YAPTIĞINI BİLMİYORDU. Ama ben? Ben de bilmiyordum. Buradaki tüm olaylar mantıksızdı.
Ve ben, tüm bu mantıksızlığın ortasında, onun altın sarısının yakutumsu gözlerine bakarak düşündüm:
“Lütfen biri bana bu hikayeden çıkış yolunu göstersin.”
YORUM ATIN YOKSA CANKOK SİZE KABEDON YAPIP “Ben çok tehlikeliyim” DER