2. Bölüm

O gizemli malikânede, titreyen avizelerin altında, kalbim sıkışmıştı. Karşımda iki adam duruyordu:
Cankok – 2 metre 10 santim, taş gibi kaslar, esrarengiz bir geçmiş, öfkeli ama aşkla dolu bakışlar.
Pirimirkan – Gümüş saçları ay ışığında parlayan, buz gibi ama bir o kadar da ateşli gözleriyle bana bakan karizmatik gizemli rakip.
VE BEN… SIRADAN(!) BİR KIZ.
Pirimirkan gözlerini kısarak bana yaklaştı. Yavaş, gizemli, adeta slow motion bir yürüyüş. O kadar ağır ilerliyordu ki, sanki zamanda bükülme oluyordu.
“Dürdühane…” dedi, sesi fısıltı gibiydi ama aynı zamanda yıldırımlar gibi çaktı.
Ben: “H-Hı?”
Cankok öfkeyle adım attı, yer yine sallandı.
“Pirimirkan… ona GERÇEĞİ anlatma!”
ŞOK OLDUM. BİR GERÇEK Mİ VARDI?!
Pirimirkan acıyla bana baktı. İçinde trajik bir sır barındıran adam bakışı vardı. (Evet, öyle bir bakış vardı.)
“Dürdühane, Cankok senden gerçeği saklıyor,” dedi. “Sen… sen…”
GÖĞSÜMDE BİR SICAKLIK HİSSETTİM.
“AHHHH!” diye çığlık attım.
Cankok ve Pirimirkan aynı anda panikle bana yaklaştı.
“Bunun zamanı değil!” dedi Cankok.
“Çoktan başladı,” dedi Pirimirkan.
NE BAŞLADI?!
O anda göğsümün ortasında KIRMIZI BİR IŞIK parladı. Sanki içimde yanan bir yıldız vardı.(Ben bir yıldız bir yıldız olacağım)
Şok içinde yere düştüm ama yere düşerken muhteşem bir sinematik açıyla Cankok beni kollarına alamadı.
“Aptal, tutamadın mı?” dedi Pirimirkan.
“Sen olsan daha mı iyi tutacaktın?!” diye hırladı Cankok.
İkisi de bana BAKIYORDU. Ama ben bilincimi kaybettim. Gözlerimi açtığımda loş bir odadaydım. Duvarlarda esrarengiz semboller vardı. Bir masanın üstünde eski parşömenler, eski kitaplar ve… bir tabak mantılı yılan çorbası (en sevdiğim en sevdiğim en sevdiğim)
Yataktan doğrulmaya çalışırtım Cankok bir anda belirdi.
“Dürdühane! Nihayet uyandın,” dedi, sesi gizemli ama aynı zamanda öfkeli. (Neden öfkeliydi bilmiyorum, muhtemelen kötü çocuk olduğu için.)
Ona baktım. Gözleri doluydu.
“Ne… oldu bana?” diye fısıldadım. (Her zaman fısıldamak zorundaydım çünkü Wattpad’de mantıklı sorular yüksek sesle sorulmaz.)
Tam Cankok cevap verecekken kapı bir anda açıldı ve PIRIMIRKAN İÇERİ GİRDİ.
GÖZLERİMLE GÖRDÜM.
İkisi de aynı anda birbirine bakıp homurdandı.
“Burada ne işin var, Pirimirkan?!”
“Aynı soruyu sana sorabilirim, Cankok.”
Gerginlik hissediliyordu.
Ama ben orada hayatımın şokunu yaşarken, ikisi de beni umursamadan tartışmaya devam etti.
Cankok: “Dürdühane benim korumamda!”
Pirimirkan: “O senin neyin oluyor ki?”
Cankok: “ŞEY… O… O ÖZEL BİRİ!”
ŞOK OLDUM.
Ben gerçekten özel miydim?! Ama nasıl?!
Pirimirkan çenesini sıvazladı. (Evet, wattpad erkek karakterlerinin çene sıvazlama yeteneği vardır.)
“Cankok… ona söylemek zorundasın,” dedi Pirimirkan.
Cankok birden yumruğunu sıktı. (Evet, her güçlü wattpad erkeği duygusal anlarda yumruğunu sıkar.)
Cankok: “Dürdühane… sen sıradan değilsin.”
Ben: “NE?!”
Pirimirkan: “Evet… sen BÜYÜK KAN TAŞIYICISISIN.”
NE DEMEK BÜYÜK KAN?!
Cankok gözlerini kapattı. Sonra açtı. Sonra tekrar kapattı. (Sanırım bunu yapmayı seviyordu.)
“SENİN KANIN… TANRILARIN KANI.”
Beynime oksijen gitmiyordu. Ben sadece sıradan bir kızım!! (Sanırım.)
Ama hayır. Ben özedim.
Tam Cankok ve Pirimirkan bana gerçeği anlatacakken, odanın penceresi birden GÜRÜLTÜYLE PATLADI.
SİYAH PELERİNLİ ADAMLAR ODAYA DALDI!
“ONLARI YAKALAYIN!” diye bağırdı içlerinden biri. Cankok gök gürültüsü gibi kükredi. “Onu almalarına izin vermem!” Pirimirkan ani bir hareketle kılıcını çıkardı. (Evet, kılıcı varmış, neden olmasın?) Ben? Ben şok içindeydim.
Ama o an içimde bir şey hissettim. Göğsümdeki o kırmızı ışık tekrar parladı…
Ve bir anda AVUÇLARIMDAN ATEŞ FIRLADI. BENİM GÜÇLERİM VARDI! (Tabii ki, çünkü sıradan olmak çok sıkıcı olurdu.)
Her şey çok hızlı gelişiyordu.
Bir anda avuçlarımdan ateş çıkmıştı. Ve ben şoktaydım.
Ben: “Ne oluyor?! Ben normal bir kızım! Ben sıradanım! Ben sadece—”
Ama işte o an Pirimirkan bir anda önüme geçti ve ellerini nazik ama aynı zamanda otoriter bir şekilde ağzımın üzerine koydu.
“Sus.”
ŞOK OLDUM.
“Ve kaslarıma bak.” dedi, gözleri parlayarak.
…NE?!
Dilim tutuldu. Çünkü gerçekten bakmamı bekliyordu.
Ve ben? BAKTIM.
GÖĞÜSLERİ KAYA.
KOLLARI MERMER.
KARIN KASLARI DAĞLAR GİBİYDİ.
Bu sırada Cankok gerilim dolu bir adım attı. Yer yine sallandı. (Lütfen artık birisi şu malikâneyi sağlamlaştırsın.)
“Pirimirkan! Elini ondan çek!”
Pirimirkan gözlerini kıstı. (Evet, Wattpad evreninde erkek karakterler göz kısma sanatında ustadır.)
“Hayır, Cankok. O, kaderin bize sunduğu büyük kan taşıyıcısı. Ve bu kaslar, onu koruyacak olan kaslar.”
GÖZLERİMİ KAPADIM.
Beynim isyan ediyordu. Çünkü ben bu olaya inanamıyordum ama aynı zamanda inanıyordum.
Tam o an… yer sarsıldı. Ama bu sefer Cankok’un öfkeli adımları yüzünden değil.
HAYIR.
KAPILAR GÜRÜLTÜYLE AÇILDI.
VE GÖLGELERDEN BAŞKA BİR ERKEK KARAKTER BELİRDİ.
Uzun boylu… kaslı… gizemli…
“VAY BE,” dedi yeni gelen adam, gözlerini üzerimize dikerek. “İşte buradasınız.”
Cankok ve Pirimirkan aynı anda ona döndü.
“SEN!” diye bağırdılar.
ŞOK OLDUM.
“B-Bu kim?” diye kekeledim.
Ama yeni gelen yakışıklı ve gizemli yabancı bana çok derin bir bakış attı.
“Adım CENGAVERHAN. Ve senin için buradayım, Dürdühane.”
NE?!!
BİR BAŞKA GİZEMLİ ERKEK Mİ?!
Beynim iflas etti. Neden tüm erkekler benim peşimde?!
YORUM ATIN YOKSA PIRIMIRKAN RÜYANIZA GİRİP “KASLARIMA BAK” DER!