2. Bölüm

Sabah daha hava tam aydınlanmadan evden çıkmıştık.
Annem yol boyunca üç dakikada bir bir şey soruyordu.
“Aç mısın?”
“Başın dönüyor mu?”
“Uçağa binince bana yaz.”
“Yanındaki adamlarla konuşma.”
“Anne,” dedim gülerek. “Kaçırılmayacağım merak etme.”
Babam direksiyondayken hafif sırttan güldü. Mert ise arkada kafasını camdan çekmeden uyuyormuş gibi yapıyordu.
Aslında hepimiz kötü hissediyorduk ama kimse söylemiyordu.
Manisa’da havaalanı olmadığı için önce İzmir’e gidiyorduk. Oradan ben tek başıma Ankara’ya uçacaktım. Sonra da otobüsle Bolu’ya geçecektim.
Yani ilk defa gerçekten yalnız kalacaktım.
İzmir Havalimanı’na geldiğimizde içimdeki heyecan daha da arttı. İnsanların bavullarla koşturması, anons sesleri, kahve kokusu… Her şey çok hızlıydı.
Babam bavulumu yanıma bırakıp omzuma dokundu.
“Kendine dikkat et kızım.”
Başımı salladım.
Annem sarılır sarılmaz gözleri doldu zaten.
“Anne ağlama ne olur ya.”
“Ben ağlamıyorum.”
Mert hemen araya girdi.
“Yalan söylüyor.”
Annem ona ters bakınca istemsiz güldüm.
Sonra gözüm Hakan’a kaydı.
Her zamanki gibi daha sakindi.
“Bir şey olursa ara,” dedi.
“Sanki mafya bölgesine gidiyorum.”
“Senin başına her şey gelir.”
Göz devirdim.
Tam sarılacakken Hakan’ın telefonu çaldı. Ekrana bakıp hafif kaşlarını kaldırdı.
Eralp yazıyordu herhalde.
Çünkü birkaç saniye sonra bana dönüp,
“Bolu’ya geçince Eralp seni karşılayacak,” dedi.
İçimden of çektim.
“Gerek yok aslında.”
“Hem Ankara’dan otobüsle geçeceksin hem de şehri bilmiyorsun Aslı.”
“Kaybolmam.”
Hakan hafif sırıttı.
“Sen navigasyonda bile kayboluyorsun.”
Cevap vermedim çünkü haklıydı.
Uçağa bineceğim kapıya doğru yürürken son kez arkama baktım.
Annem el sallıyordu. Babam yanında durmuştu. Mert telefonu çıkarıp gizlice fotoğrafımı çekiyordu. Hakan ise elleri cebinde bana bakıyordu.
İçim garip oldu.
İlk defa gerçekten büyüyormuşum gibi hissettim.
Uçağa bindiğimde cam kenarına oturdum. Kulaklığımı takıp dışarı bakarken telefonuma mesaj geldi.
Hakan.
“Ankara’ya inince haber ver.”
Mesajın hemen altında başka bir bildirim daha vardı.
Eralp.
“Otobüse tek binme. Ankara otogarında bekle.”
Kaşlarım hafif çatıldı.
Bu çocuk neden sürekli emir veriyordu?
Telefonu kilitleyip çantama attım.
Ankara’ya indiğimde hava kararmaya başlamıştı.
Havalimanından çıkarken omzumdaki çanta resmen beni öldürüyordu. Bir elimde valiz, diğer elimde telefon sürekli otobüs saatine bakıyordum.
Kalabalığı hiç sevmiyordum.
Bir an önce otogara gidip Bolu otobüsüne binmek istiyordum sadece.
Taksiye binip otogara geçtiğimde telefonum tekrar titredi.
Eralp.
“Otogara vardın mı?”
Mesaja birkaç saniye baktım.
Ne bu ya? Takip cihazı gibi.
“Vardım.”
Mesajı attıktan sonra cevap gelmedi. Zaten gelmesini de beklemiyordum.
Otobüs saatime daha vardı. Bir köşeye geçip kahve aldım. Valizimin yanına otururken etrafımdaki insanları izliyordum.
Kimisi ailesiyle vedalaşıyordu, kimisi aceleyle bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.
Ben ise ilk defa tek başımaydım.
Garipti.
Telefonumu çıkarıp Mert’e fotoğraf attım.
“Hâlâ yaşıyorum.”
Mesajı görür görmez aradı zaten.
“Kayboldun mu?”
“Hayır.”
“Kaçırıldın mı?”
“Mert kapat.”
Gülmeye başladı.
Arka taraftan annemin sesi geliyordu.
“Aslı’ya dikkatli olmasını söyle!”
“Anne duyuyorum!”
Mert hâlâ gülüyordu.
“Eralp abi seni almaya gelecekmiş doğru mu?”
“Bilmiyorum.”
“Yakışıklı ama.”
“Kes sesini.”
“Bence senden hoşlanıyor.”
Telefonu direkt kapattım.
Saçmalıyordu çünkü.
Otobüs geldiğinde valizimi bagaja verdim ve cam kenarına geçip oturdum.
Yaklaşık iki buçuk saat sonra Bolu’ya vardığımızda saat geceye yaklaşmıştı.
Otogardan iner inmez soğuk yüzüme çarptı.
Titreyip montuma sarıldım.
Etrafıma bakarken siyah bir araba dikkatimi çekti.
Arabanın yanında duran kişiyi görünce nefesim bir an duraksadı.
Eralp.
Ellerini montunun cebine koymuş bana bakıyordu.
Üzerinde siyah mont vardı. Saçları hafif dağılmıştı. Yüzü her zamanki gibi ciddi görünüyordu ama gözleri direkt bendeydi.
Yanına yaklaşırken nedense kalbim hızlandı.
“Hoş geldin.”
Sesi sakin çıkmıştı.
“Hoş buldum.”
Bavulumu almak için uzandığım anda o daha hızlı davranıp valizi aldı.
“Ben taşırım.”
“Taşıyabilirim aslında.”
“Haklısın,” dedi hafif gülümseyerek. “Ama ben yine de taşıyayım.”
Tam o sırada gözüm bileğine kaydı.
Siyah toka.
İçimden istemsizce of çektim.
Nedense o toka onda fazla dikkat çekiyordu.
Eralp bakışımı fark etmiş olacak ki hafif kaş kaldırdı.
“Toka seni rahatsız mı etti?”
Bir an yakalandığım için utandım.
“Hayır.”
“Yalan söylüyorsun.”
Göz devirdim.
“Erkeklerin bileğinde toka garip geliyor sadece.”
Beklediğim gibi alınmadı.
Aksine hafif gülümsedi.
“Senin hoşuna gitmeyen çok şey var galiba.”
“Evet.”
Bana birkaç saniye baktıktan sonra valizi arabaya koydu.
Sonra kapıyı açıp bana döndü.
“Üşümüşsündür. Bin.”Hiçbir şey demeden arabaya bindim. İçerisi sıcaktı ama nedense ben hâlâ garip hissediyordum.
Eralp valizi bagaja koyup sürücü koltuğuna geçti. Araba çalışınca kısa bir sessizlik oldu.
Camdan dışarı bakıyordum ama gözüm istemsizce yine onun ellerine kaydı.
Bileğindeki siyah toka dikkat çekiyordu.
Bu sefer dayanamadım.
“Kız arkadaşının mı?”
Eralp önce bana baktı sonra hafif güldü.
“Ne?”
“Toka.”
Başını iki yana salladı.
“Yok.”
“E o zaman niye takıyorsun?”
Direksiyondaki elini kaldırıp tokaya baktı.
“Duygu’nun.”
Kaşlarım hafif kalktı.
Duygu’yu tanıyordum. Eralp’in kız kardeşi. Benden bir iki yaş küçüktü galiba. Çocukken birkaç kere ailece görüşmüştük . Duyguyu seviyordum
“Geçen hafta evden çıkarken koluma takmış,” dedi. “Unutmuşum çıkarmayı.”
Ses tonu değişmişti biraz.
Daha yumuşak gibi.
“Duygu nasıl?” diye sordum.
“İyi. Seni duyunca baya sevindi hatta.”
İstemeden gülümsedim.
Duygu gerçekten tatlı bir kızdı.
Araba kırmızı ışıkta durunca Eralp bana döndü.
“Yol nasıl geçti?”
“İyiydi. Sadece biraz yoruldum.”
“Tek başına ilk kez bu kadar yol yaptın değil mi?”
Başımı salladım.
“Biraz korktum açıkçası.”
“Belli oluyor zaten.”
Hemen ona döndüm.
“Neden?”
“Havalimanında kaybolacakmış gibi duruyorsun.”
Göz devirdim.
“Çok komiksin gerçekten.”
Gülmedi ama dudaklarının kenarı hafif kıvrıldı.
Sonra bir süre sessiz kaldık.
Arabada hafif müzik çalıyordu. Ben camdan dışarıdaki ışıkları izlerken Eralp bir anda konuştu.
“Turgut amca seni bırakırken zorlandı mı?”
Babamın adını duyunca ona baktım.
“Babamı seviyorsun sen baya.”
“Sevilmeyecek adam değil.”
Haklıydı.
Babamı herkes severdi zaten.
Eralp devam etti.
“Senin hukuk kazanmanı herkese anlatıyordu geçen ay.”
İçim istemsizce ısındı.
Babam duygularını çok belli eden biri değildi ama benimle gurur duyduğunu bilmek hoşuma gidiyordu.

Ve galiba Bolu’ya geldiğimden beri ilk defa gerçekten rahat hissettim.