KÜNYE kitap kapağı

2. bölüm / 7

KANLA YAZILAN SİCİL

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: KANLA YAZILAN SİCİL

2002 yılının Nisan ayıydı. Sınırın sıfır noktasındaki köyün toprakları, kışın çamurundan kurtulmuş, baharın ilk sıcağıyla birlikte tozlanmaya başlamıştı.

Miray, altı yaşındaydı. Dizlerinde çamur lekeleri, saçları örgülü ama çoktan dağılmış, elinde yarım yamalak bir simit vardı. Sınırın hemen yanındaki eski taş duvarın dibinde, toprağın içinden çıkan bir solucanı izliyordu. Korkmazların konağının avlusundan çıkması yasaktı, ama o, kapıdaki yaşlı korucu Hüseyin amca uyuklarken sıvışmayı başarmıştı.

O esnada, iki köyün tam ortasından geçen kuru dere yatağının kenarında, on bir yaşındaki Kadir Şanlı duruyordu. Elinde tahta bir sapan, gözünde ise çocukluğun verdiği o yaramaz parıltı vardı. Babası Rıza, onu yanından ayırmıyordu ama bugün o da aşiretin büyükleriyle sınır karakoluna gitmişti. Kadir, bu fırsatı kaçırmamış, kendini hemen dere yatağına atmıştı.

Kadir, karşı tarafta, taş duvarın dibinde oturan sarı saçlı kızı fark etti. Kız, Korkmazların kızıydı. Miray. Onu uzaktan görürdü hep. Ama hiç konuşmamışlardı. Aşiretlerin arasındaki o kanlı sicil, daha o yaşta çocukların bile birbirine selam vermesini yasaklamıştı.

Ama Kadir on bir yaşındaydı ve kan davasının ne olduğunu, iki aşiretin neden birbirine düşman olduğunu tam olarak idrak edemiyordu. Sadece babasının "Korkmazlara bulaşmayacaksın" sözünü biliyordu. O kadar.

Kadir, elindeki sapanı yere bıraktı. Dere yatağından karşıya doğru yürüdü. Tel örgülerin olduğu yerde durdu. Miray başını kaldırdı. Mavi gözleri, Kadir'in koyu kahvelerine takıldı. Korkmadı. Sadece elindeki simidi kaptı, sanki Kadir onu elinden alacakmış gibi bir koruma refleksiyle göğsüne bastırdı.

"Ne bakıyorsun?" dedi Miray. Sesi, altı yaşındaki bir kıza göre fazla sert çıkmıştı.

Kadir güldü. "Hiç. Simidin güzelmiş," dedi.

Miray gözlerini kıstı. "İstersen vermem."

Kadir, tel örgüye yaslandı. "İstemiyorum zaten. Benim babam ağa, benim evimde her sabah fırından sıcak simit gelir. Senin gibi dere kenarında yemem."

Miray, alaycı bir şekilde başını salladı. Ama o yaşta bile, bu lafı yutmadı. "Ee, ağa oğluysan ne işin var burada? Git, kendi bahçende oyna."

Kadir omuz silkti. "Sıkıldım. Burada daha eğlenceli."

O sırada Miray'ın gözü, Kadir'in arkasındaki taş duvarda asılı duran eski bir tabelaya takıldı. Tabelada, yıllar önce oraya çakılmış, paslanmış bir mermi kovanı vardı. Çocuk aklıyla, o kovanın ne olduğunu sordu. "Bu ne?"

Kadir arkasına döndü, baktı. "Mermi. Bizim büyüklerin zamanından kalma."

Miray kaşlarını çattı. "Neden burada duruyor?"

Kadir, o an, babasının ve amcalarının hep anlattığı o hikâyeyi hatırladı. Bir düğün, kaçırılan bir gelin, akan kan... Ama on bir yaşındaki bir çocuk için bu, sadece bir hikâyeydi. Bir masaldı.

"Bilmem," dedi Kadir. "Babamlar hep der ki, bu topraklarda herkesin bir künyesi vardır. Kimin kanı buraya döküldüyse, onun künyesi bu toprağa kazınır. Bu mermi de birinin künyesidir işte."

Miray başını salladı. "Künye ne demek?"

Kadir, onun bu sorusuna biraz şaşırdı. Ama cevapladı. "Kimlik demek. Nereden geldiğin, kimin oğlu olduğun. Senin künyende Korkmaz yazıyor. Benimkinde Şanlı."

Miray, elindeki simidin son parçasını ağzına attı. Çiğnerken konuştu. "Senin künyende ne yazıyor peki? Sadece Şanlı mı?"

Kadir, sırıttı. "Bir de Kadir yazıyor. Seninki?"

Miray, cevap vermedi. Sadece gözlerini yere dikti. Kendi künyesini düşündü. Korkmaz ve Miray. İki kelime. Ama bu iki kelimenin arasında, o yaşta bile hissettiği bir ağırlık vardı.

Kadir, onun sessizliğini fark etti. "Ne oldu? Korktun mu yoksa?"

Miray, başını kaldırdı. "Korkmadım. Ama bizim evde, künye lafı geçince annem hep ağlıyor. Bazen diyor ki, 'Bizim künyemiz kanla yazıldı.' Ben anlamıyorum. Kanla yazılmak ne demek?"

Kadir, o an, içinde bir şeyin kıpırdadığını hissetti. O altı yaşındaki kız, aslında kendi ailesinin ona yüklediği o ağır yükü taşıyordu. Kadir, o yaşta, kan davasının ne olduğunu tam olarak bilmiyordu ama bu kızın gözlerindeki o hüznü gördüğünde, bir şeylerin yanlış olduğunu hissetti.

"Benim annem de bazen ağlıyor," dedi Kadir, birden. Ne dediğini kendisi de tam bilmiyordu.

Miray, ona baktı. "Senin annen niye ağlıyor?"

Kadir, omuz silkti. "Bilmem. Babam bazen eve geç geliyor. Amcalarım bağırıyor. Annem de korkuyor."

Miray, ilk kez, o sert yüzünde bir gülümseme belirdi. Küçük bir gülümseme. "Bizim evde de aynı. Babam hep sinirli. Ağabeyim Barış da hep silahla geziyor."

Kadir, güldü. "Barış mı? O daha geçen gün dere kenarında kertenkele kovalıyordu. Silahla mı kovalıyordu?"

Miray da güldü. Altı yaşındaki bir kızın kahkahası, o kanlı toprakların üzerinde bir umut gibi çınladı. Kadir, o an, bu kızın aslında kendisinden hiç de farklı olmadığını düşündü.

O sırada, uzaktan bir ses duyuldu. Korkmazların avlusundan, Miray'ın adı haykırılıyordu. Miray, panikle ayağa fırladı. "Annem beni arıyor. Gitmeliyim."

Kadir, tel örgüye daha da yaklaştı. "Yarın yine gelir misin?"

Miray, bir an duraksadı. Sonra başını salladı. "Belki. Ama simit getirirsen."

Kadir, güldü. "Tamam. Ama sen de bana o taş duvarın arkasında ne olduğunu anlatacaksın. O mermi kovanını kimin oraya koyduğunu."

Miray, gözlerini kıstı. "Sen bilmiyor musun?"

Kadir, başını iki yana salladı. "Babam anlatmıyor. Sadece 'Korkmazlarla konuşma' diyor."

Miray, derin bir nefes aldı. "Benim babam da 'Şanlılarla konuşma' diyor."

İkisi de bir an sustu. İki çocuk, iki düşman aşiretin çocukları, aralarında tel örgü, ayaklarının altında ise kanla yazılmış bir künye...

"Yarın görüşürüz," dedi Kadir.

Miray, koşmaya başladı. Ama üç adım sonra durdu, arkasına döndü. "Kadir!" diye seslendi.

Kadir, başını kaldırdı. "Ne?"

Miray, gülümsedi. "Simidin fırından sıcak gelsin. Yoksa yemem."

Kadir, elini salladı. "Merak etme, Korkmaz kızı. Sıcak getireceğim."

Miray, koşarak avluya girdi. Kadir, tel örgünün dibinde, uzun bir süre arkasından baktı. İçinden, "Bu kız, hiç de fena değilmiş," diye geçirdi.

Aradan tam bir hafta geçti. Kadir her gün aynı saatte dere kenarına geldi. Simit getirdi. Miray da her gün geldi. Taş duvarın dibinde oturdular. O mermi kovanından, eski düğünden, 1986'dan bahsettiler. Miray, ailesinden duyduklarını anlattı. Bir gelin kaçırılmış, bir adam ölmüş, bir kız vurulmuş... Kadir, dinledi.

O bir hafta içinde, Kadir ve Miray, iki düşman aşiretin çocukları olarak, belki de o toprakların gördüğü en masum dostluğu yaşadılar.

Ama sekizinci gün, her şey değişti.

Kadir yine dere kenarına gelmişti. Elinde iki simit vardı. Ama Miray yoktu. Karşıda, taş duvarın dibinde, sadece rüzgârın savurduğu tozlar vardı.

Kadir, tel örgüye yaslandı. Bekledi. Bir saat. İki saat. Miray gelmedi.

Sonra, uzaktan Korkmazların avlusundan bir çığlık duydu. Bir kadın çığlığı. Sonra silah sesi. Bir tane. İki tane.

Kadir, o an, içinden bir şeyin koptuğunu hissetti. Ne olduğunu bilmiyordu ama Miray'ın başına bir şey geldiğini anladı.

O gün, akşam babası Rıza eve geldiğinde, yüzü asıktı. Annesi Meryem'e, "Korkmazların kızı Miray, dün gece kaçırılmış," dedi. "Kim yaptıysa, Korkmazlar şimdi bizden biliyor. Sınırda büyük bir çatışma çıkacak."

Kadir, o an, annesinin yanında duruyordu. Bir şey söylemedi. Sadece yutkundu.

Miray kaçırılmamıştı aslında. Miray'ın ailesi, onu iki aşiret arasındaki gerginlik yüzünden, bir akrabalarının yanına, başka bir şehre göndermişti. Ama o gece, Kadir bunu bilmiyordu. O gece, sadece bir şeyi biliyordu: O sarı saçlı, mavi gözlü, makyajsız kız, bir daha o taş duvarın dibine gelmeyecekti.

Ve o gün, Kadir'in içinde, o simit getirdiği her gün için, bir ukde kaldı.

Aradan yıllar geçti. 2002'den 2026'ya... Yirmi dört yıl. İki aşiret arasındaki kan davası devam etti. Kadir, on bir yaşındaki o çocuktan, otuz yaşında, aşiretin halefi olan sert bir adama dönüştü. Miray ise, altı yaşındaki o sarı saçlı kızdan, İstanbul'da okumuş, yirmi altı yaşında, dik başlı bir kadına dönüştü.

Ama künye meselesi hiç değişmedi.

Kadir'in künyesinde hâlâ "Şanlı" yazıyordu. Miray'ınkinde hâlâ "Korkmaz".

Ve o gün, 2026'nın ağustos ayında, Şanlıların cenazesinde, o iki künye ilk kez yeniden yan yana geldi.

Kadir, Miray'a o dar sokakta koşarken, bir an için, o yirmi dört yıl önceki çocuğu hatırladı. Taş duvarın dibinde oturan, simit isteyen, mavi gözlü kızı.

Ama Miray, onu hatırlamıyordu. Ya da hatırlıyordu ama belli etmiyordu.

Çünkü o gün, iki aşiretin kanlı sicilinde, yeni bir sayfa açılıyordu. Ve o sayfanın başlığı, "Künye" idi.

Kadir, Miray'ı arka sokaktan çıkarıp bir arabaya bindirdi. Kendisi de şoför koltuğuna geçti. Kontağı çalıştırdı.

Miray, camdan dışarı bakıyordu. Bir an, gözü, yol kenarındaki eski taş duvara takıldı. Orada, yıllar önce, bir mermi kovanı vardı. Şimdi yoktu.

Miray, içinden, "Kadir..." diye geçirdi. "Simit getireceğine söz vermiştin."

Ama yüksek sesle hiçbir şey söylemedi.

Kadir, direksiyona vurdu. "Korkmaz kızı," dedi. "Seni nereye götüreceğimi bilmiyorum ama... buradan gitmeliyiz."

Miray, ona döndü. "Şanlı," dedi. "Beni bir yere götürme. Sadece... beni o taş duvarın dibine götür."

Kadir, bir an frene bastı. Miray'a baktı. Gözlerinde bir şey vardı. Bir anı. Bir çocukluk. Bir simit.

"Sen..." dedi Kadir. "Sen o kızsın."

Miray, başını salladı. "Ben o kızım. Ve sen, bana simit getireceğine söz veren o çocuksun."

Kadir, o an, yirmi dört yıl önceki o taş duvarın dibine, o iki çocuğa geri döndü. Ve o an, içinden bir şeyin kırıldığını hissetti.

"Miray," dedi. "O gün... o gün seni bekledim. Gelmedin."

Miray, gözlerini yumdu. "Biliyorum. Beni gönderdiler. Ama ben... ben her gün o taş duvarın dibine, senin simitlerini bekleyen o kız olarak kaldım."

Kadir, direksiyonu tekrar kavradı. "O zaman," dedi, "şimdi seni o taş duvarın dibine götürüyorum. Ve bu sefer, simidi ben getiriyorum."

Araba, tozlu yolda ilerlerken, iki künye, yirmi dört yıl sonra, ilk kez, aynı yöne doğru gidiyordu.

Ve o taş duvarın dibinde, belki de, kanla yazılan o sicil, ilk kez, silinmeye yüz tutacaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…