Bölümler 7Şu an: 5
- 1 SİYAHIN İÇİNDE1.504 kelime
- 2 KANLA YAZILAN SİCİL1.427 kelime
- 3 3. Bölüm890 kelime
- 4 4 . Bölüm532 kelime
- 5 5721 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6813 kelime
- 7 7846 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hazari Aşireti’nin düğünü, iki düşman toprağının tam ortasında, geniş bir avluda kurulmuştu. Çadırlar yan yana dizilmiş, davullar daha akşam olmadan çalışmaya başlamıştı. Havada kızarmış et, baharat ve toz kokusu vardı. Herkes gelmişti. Gelmemek olmazdı. Hazari hem Şanlı’ya hem Korkmaz’a eşit mesafedeydi, aradaki köprüydü. Köprüye gelmeyen, hor görülürdü.
Kadir arabasından indiğinde hava henüz kararmamıştı. Üzerinde simsiyah takım vardı. Gömleğinin üst iki düğmesi açıktı, boynu ve göğsünün üst kısmı görünüyordu. Saçları hafif dağınıktı. Yüz ifadesi her zamanki gibi kapalıydı. Amcası Mahmut yanına yaklaştı.
(Takım bu şekilde ama başka şekilde hayal ediyorsanız o şekilde devam edebilirsiniz)
“Kalabalık epey.”
“Görüyorum.”
“Korkmazlar da gelmiş. Sol taraftalar.”
Kadir başını o tarafa çevirmedi. Sadece “Biliyorum” dedi ve yürümeye devam etti.
Avlunun sağ tarafı Şanlı’larla doluydu. Solda Korkmazlar oturuyordu. Ortada Hazari’nin adamları iki tarafı da idare etmeye çalışıyordu. Kadir kendi tarafına geçti, bir iskemleye oturdu. Çay istedi. İçmeden önce etrafı taradı.
Miray’ı o sırada gördü.
Kalabalığın arasından geliyordu. Üzerinde sarı, yöresel bir elbise vardı. Kumaş ışığı yansıtıyordu. Boynunda kalın bir altın kolye, belinde de altın kemer. Saçları açıktı, omuzlarına dökülüyordu. Makyaj yoktu. Yüzü sade ve netti. Yanında ağabeyi Barış yürüyordu. Barış’ın yüzü gergindi, sık sık etrafına bakıyordu.
(Elbise bu şekilde ama tabii isterseniz kendiniz nasıl hayal ediyorsanız öyle devam edebilirsiniz)
Kadir bardaktaki çayı yudumladı. Gözünü ondan ayırmadı.
Miray birkaç adım daha atınca Kadir’in bakışını fark etti. Durdu. Bir saniye baktı, sonra başını çevirip yürümeye devam etti. Barış bir şeyler söyledi, Miray omuz silkti.
Kadir ayağa kalktı.
Mahmut “Nereye?” diye sordu.
“Hava alacağım.”
Kalabalığın içinden geçti. İnsanlar yol verdi. Korkmazların tarafına yaklaştığında birkaç kişi ona baktı ama kimse engel olmadı. Hazari’nin düğünüydü, ortalık henüz bozulmamıştı.
Miray bir masanın kenarında duruyordu. Elinde su bardağı vardı. Kadir yanına geldiğinde bardaktaki suyu yarılamıştı.
“Sarı yakışmış,” dedi Kadir.
Miray başını kaldırmadı. “Teşekkür etmedim.”
“Etme. Söylemek zorunda değildim.”
Miray bardağı masaya koydu. “Ne istiyorsun?”
“Hiç. Görünce geldim.”
“Görünce gelme. Burada herkes izliyor.”
Kadir biraz eğildi. Boy farkı vardı, eğilmeden konuşamıyordu. “İzlesinler. Zaten konuşuyorlar.”
Miray yüzünü ona çevirdi. “Dün geceki gibi bir şey olursa bu sefer ortalık karışır. Hazari araya giremez.”
“Biliyorum.”
“O zaman uzak dur.”
Kadir cevap vermedi. Gözleri Miray’ın boynundaki kolyeye kaydı, sonra yüzüne döndü. “Parfüm mü sürdün?”
Miray kaşını kaldırdı. “Ne alaka?”
“Lavanta gibi bir şey. Bal da karışık.”
“Burnunu çekme.”
Kadir hafifçe güldü. “Çekmiyorum. Kokuyor işte.”
Miray bir adım geri çekildi. “Seninle konuşacak bir şeyim yok. Git kendi tarafına.”
“Giderim. Ama önce bir şey soracağım.”
“Ne?”
“O gün, taş duvarın dibinde… gerçekten her gün gelmeyi düşünmüş müydün?”
Miray’ın yüzü bir an değişti. Sonra toparladı. “O günler bitti. Küçük çocuklar değildik artık.”
“Biliyorum. Yine de soruyorum.”
Miray bardağı tekrar eline aldı. “Sen hâlâ o simidi hatırlıyorsun. Ben hatırlamıyorum.”
“Yalan.”
“Ne yalanı?”
“Hatırlıyorsun. Gözlerin değişiyor.”
Miray bardağı sertçe masaya bıraktı. “Yeter. Burada bu konuşmalar olmaz. İkimiz de biliyoruz.”
Kadir doğruldu. “Peki. O zaman sadece şunu söyle. Bu elbise niye?”
Miray baktı. “Ne demek niye?”
“Her zamanki gibi sade giyinirdin. Bugün altınlar, sarı… ne değişti?”
Miray’ın sesi alçaldı. “Hiçbir şey değişmedi. Sadece bir düğüne geldim.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Sen de.”
İkisi de sustu. Etraftan davul sesi yükseliyordu. Bir grup kadın halaya durmuştu. Kadir hâlâ Miray’ın yanındaydı. Birkaç kişi onları izliyordu. Barış uzaktan bakıyordu, yüzü sertleşmişti.
Miray sessizce konuştu. “Git artık.”
Kadir başını eğdi. “Gidiyorum. Ama aklından çıkarma. Künyende hâlâ Korkmaz yazıyor. Ben de hâlâ o yazıyı bozmaya niyetliyim.”
Miray’ın çenesi gerildi. “Bir daha o cümleyi kurma.”
“Kuracağım. Ta ki doğru olana kadar.”
Kadir arkasını döndü ve kendi tarafına doğru yürüdü. Miray olduğu yerde kaldı. Bardağı tekrar eline aldı ama içmedi. Parmakları bardağın kenarını sıktı.
Barış yanına geldi. “Ne konuştunuz?”
“Hiç.”
“Yalan söyleme. Herkes gördü.”
Miray başını çevirdi. “Konuştuk. Bitti.”
Barış bir şey daha söylemek istedi ama söylemedi. Sadece “Yanımdan ayrılma” dedi ve yürüdü.
Kadir kendi iskemlesine oturduğunda Mahmut sordu:
“Ne yaptın?”
“Konuştum.”
“Konuşman yetmez. Ortalık geriliyor. Bir kıvılcım yeter.”
Kadir çayını soğuk soğuk içti. “Biliyorum.”
Gözü yine sol tarafa kaydı. Miray hâlâ aynı yerde duruyordu. Sarı elbisesi kalabalığın içinde net görünüyordu. Kadir bardağı indirdi, parmaklarıyla kenarını sıvazladı.
Bir süre sonra davullar hızlandı. Halay büyüdü. İki taraf da kendi içinde eğlenmeye çalışıyordu ama aradaki mesafe hiç kapanmıyordu. Kadir iskemlesinde oturdu. Ara sıra Miray’a baktı. Miray bir daha ona bakmadı.
Ama ikisi de biliyordu.
Bu düğün ya ortalığı biraz yumuşatacaktı,
ya da her şeyi daha da kötüleştirecekti.
Kadir cebinden telefonunu çıkardı, ekrana baktı. Hiç mesaj yoktu. Telefonu tekrar cebine soktu. Başını kaldırdı. Miray’ın sarı elbisesi hâlâ gözünün önündeydi.
Bölüm etkileşimi
