ÜÇÜNCÜ BEŞİĞİN LANETİ

KÜL MÜHRÜ
“Bazı çocuklar dünyaya bir ailenin mutluluğu olarak gelir. Bazılarıysa yıllardır saklanan bir günahın bedeli olarak…”
---
Karahan Konağı'nda sabah olmasına rağmen perdeler hâlâ kapalıydı.
Koridorlarda kimse yüksek sesle konuşmuyor, hizmetliler karşılaştıkları insanlara başlarıyla selam verip yollarına devam ediyordu. Konağın duvarlarına sinmiş sessizlik, geceden beri yaşananların ağırlığını taşıyordu.
Üç beşik hazırlanmıştı.
Üç küçük hayat için üç ayrı isim seçilmişti.
Demirhan Alp.
Kıraç Bora.
Vera Gece.
Ancak artık o odada yalnızca iki beşik vardı.
Üçüncüsünün boşluğu, odadaki her şeyden daha fazla dikkat çekiyordu.
Nevra, yatağının kenarında oturmuş, elindeki küçük beyaz battaniyeyi göğsüne bastırıyordu. Battaniyenin üzerinde minik bir hilal işlenmişti. Vera doğduğunda onu kucağına aldıkları ilk saatlerde üzerine örtmüşlerdi.
O günden beri battaniyeyi elinden bırakmamıştı.
Kapı açıldığında başını kaldırmadı.
— Yavuz, yine mi geldin?
Yavuz birkaç saniye kapının önünde bekledi.
— Seninle konuşmam gerekiyor.
— Konuşacak ne kaldı?
Yavuz ona yaklaştı.
— Kızımızı bulacağım.
Nevra başını kaldırıp kocasına baktı.
— Bana bunu kaçıncı kez söylüyorsun?
— Bulacağım, Nevra.
— Ben senden söz istemiyorum, Yavuz. Ben kızımı istiyorum.
Yavuz'un yüzündeki sert ifade bir anlığına kayboldu.
— Biliyorum.
— Hayır, bilmiyorsun. Çünkü sen bu evde herkesin karşısına geçip emir verebiliyorsun. Herkese kızımızı bulmalarını söyleyebiliyorsun. Ama ben…
Nevra'nın sesi titredi.
— Ben onun kokusunu bile hatırlamak için gözlerimi kapatmak zorunda kalıyorum.
Yavuz başını eğdi.
Nevra elindeki battaniyeye baktı.
— Bana doğduğunda ağladığını söylediler. Küçücük ellerini açıp kapatıyormuş. Bir kez olsun parmağımı tutmuştu, Yavuz. Sadece bir kez…
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
— O küçücük eli nasıl bıraktım?
Yavuz hemen yanına oturdu.
— Sen bırakmadın.
— Öyleyse kim aldı?
Yavuz cevap veremedi.
Çünkü o da aynı sorunun cevabını bilmiyordu.
---
Çalışma odasında Selim, masanın üzerindeki belgeleri yeniden inceliyordu.
Yavuz'un verdiği emir üzerine konağın eski arşivindeki bütün dosyalar çıkarılmıştı. Yıllardır açılmayan dolaplar, sararmış evraklar ve geçmişe ait fotoğraflar çalışma odasını doldurmuştu.
Selim bir dosyayı eline aldı.
Üzerinde eski bir mühür vardı.
Hilal şeklindeki işaret, Vera'nın bileğindeki küçük sembolle aynıydı.
Dosyanın kapağını açtığında ilk sayfada şu yazıyordu:
KARAHAN AİLESİ — ÜÇÜNCÜ BEŞİK KAYDI
Selim kaşlarını çattı.
— Üçüncü beşik…
Sayfaları çevirdi.
İçeride eski aile kayıtları, doğum tarihleri ve birkaç imza bulunuyordu. Ancak dosyanın son sayfaları koparılmıştı.
Selim telefonunu çıkarıp Yavuz'u aradı.
— Yavuz Bey, arşivde yeni bir dosya buldum.
— Ne dosyası?
— Üzerinde üçüncü beşik kaydı yazıyor.
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
— Ne yazıyor içinde?
— Henüz tamamını inceleyemedim. Ancak bu dosyanın Vera'nın doğumundan yıllar önce hazırlandığı belli.
Yavuz'un sesi sertleşti.
— Hiçbir sayfayı kaybetme. Ben geliyorum.
Telefon kapandı.
Selim dosyaya yeniden baktı.
İlk sayfanın alt kısmında silik bir cümle vardı.
“Üçüncü beşik boş kalırsa, Karahanların geçmişi yeniden uyanacak.”
Selim cümleyi birkaç kez okudu.
Ardından dosyanın kapağını kapattı.
Bu yalnızca eski bir aile kaydı değildi.
Birileri, Vera'nın doğumunu yıllar öncesinden bekliyordu.
---
Yavuz çalışma odasına girdiğinde Selim ayağa kalktı.
— Dosya nerede?
Selim masayı gösterdi.
Yavuz dosyayı açtı. İlk sayfayı okuduğunda kaşları çatıldı.
— Bu saçmalık da ne?
— Ben de anlamaya çalışıyorum.
Yavuz sayfaları çevirdi.
İkinci sayfada birkaç isim bulunuyordu. Üçüncü sayfada ise yıllar önce yapılmış bir toplantının kaydı vardı.
Yavuz'un bakışları bir ismin üzerinde durdu.
Kadir Karahan.
— Yine bu adam…
Selim başını salladı.
— Kadir Bey'in adı bu dosyada birkaç kez geçiyor.
— Başka kim var?
Selim bir sayfayı önüne koydu.
— Nermin Hanım.
Yavuz'un çenesi gerildi.
— Annem.
— Evet.
Yavuz sayfanın altındaki notu okudu.
“Üçüncü çocuk doğduğunda anlaşmanın son aşamasına geçilecek. Çocuğun adı önceden belirlenmiştir.”
Yavuz'un parmakları kâğıdın kenarını sıktı.
— Adı ne?
Selim cevap vermeden önce diğer sayfayı uzattı.
Yavuz gözlerini yazıya çevirdi.
VERA GECE.
Altında bir imza vardı.
Nevra Karahan.
Yavuz bir süre konuşmadı.
Sonunda başını kaldırdı.
— Bu belgeyi kim hazırlamış?
— Bilmiyorum.
— Nevra'nın imzası neden burada?
— Onu da bilmiyorum.
Yavuz dosyayı kapattı.
— Annemi çağır.
---
Nermin, çalışma odasına girdiğinde Yavuz'un yüzündeki ifadeyi görünce duraksadı.
— Beni istemişsin.
Yavuz masanın üzerindeki dosyayı gösterdi.
— Bunu açıkla.
Nermin dosyaya baktı.
Gözleri ilk sayfaya değdiği anda yüzündeki renk değişti.
Yavuz bunu fark etti.
— Tanıyorsun, değil mi?
— Bu dosyanın burada ne işi var?
— Benim sorum bu değildi.
Nermin sessiz kaldı.
Yavuz ayağa kalktı.
— Yıllar önce hazırlanmış bir belge. İçinde kızımın adı var. Üstelik Nevra'nın imzası da altında. Bana bunun ne anlama geldiğini anlatacaksın.
— Yavuz, o dosyanın peşine düşmemelisin.
Yavuz acı bir gülümsemeyle annesine baktı.
— Kızım kaybolduktan sonra mı aklına geldi bu uyarı?
— Bazı şeyleri bilmen seni korumaz.
— Ben korunmak istemiyorum. Gerçeği istiyorum.
Nermin derin bir nefes aldı.
— Kadir'in adını gördün mü?
— Gördüm. Şimdi bana onun ne yaptığını anlat.
Nermin gözlerini dosyadan ayırmadı.
— Kadir, bu ailenin en büyük sırrını biliyordu.
— Hangi sırrı?
— Üçüncü beşikle ilgili olanı.
Yavuz'un bakışları sertleşti.
— Üçüncü beşik ne demek?
Nermin cevap vermek yerine pencereye yöneldi.
— Sen doğduğunda da bu evde üç beşik hazırlanmıştı.
Yavuz şaşkınlıkla annesine baktı.
— Ne?
— Karahan ailesinde yıllar önce de aynı şey yaşandı. Üç beşik hazırlanmış, ancak o beşiklerden biri hiçbir zaman dolmamıştı.
— Neden?
Nermin yavaşça döndü.
— Çünkü o çocuk doğmadan önce kaybolmuştu.
Yavuz'un yüzü gerildi.
— Bunun Vera'yla ne ilgisi var?
— Kadir, yıllardır bu olayın tekrar edeceğini söylüyordu.
— Annem, bana açık konuş!
Nermin'in gözleri doldu.
— O gece sana anlatmadığım bir şey var.
— Neymiş?
— Vera doğduğunda onu ilk gören kişi ben değildim.
Yavuz olduğu yerde kaldı.
— Ne demek bu?
— Doğum odasına girmeden önce birini gördüm. Koridorun sonunda bekliyordu. Elinde küçük bir zarf vardı.
— Kimdi?
Nermin gözlerini kapattı.
— Yüzünü göremedim.
— Peki zarfı ne yaptın?
Nermin cevap vermedi.
Yavuz'un sesi yükseldi.
— O zarf nerede?
— Bende değil.
— Öyleyse kimde?
Nermin başını kaldırdı.
— Nevra'da.
---
Nevra, odasında eski fotoğrafları incelerken kapının çalındığını duydu.
— Girin.
İçeri Yavuz girdi.
Nevra fotoğrafları masanın üzerine bıraktı.
— Ne oldu?
Yavuz doğrudan konuya girdi.
— Benden sakladığın bir şey var mı?
Nevra şaşkınlıkla ona baktı.
— Ne demek istiyorsun?
— Vera'nın adıyla ilgili eski bir belge buldum. Altında senin imzan var.
Nevra'nın yüzü bir anda değişti.
— Benim imzam mı?
Yavuz dosyadan belgenin bir kopyasını çıkardı.
Nevra kâğıdı eline aldı.
İsmini gördüğünde kaşlarını çattı.
— Bu benim imzam değil.
— Emin misin?
— Elbette eminim, Yavuz. Ben böyle bir belgeyi hayatım boyunca görmedim.
Yavuz ona dikkatle baktı.
— Annem, doğum gecesi sana bir zarf verildiğini söyledi.
Nevra'nın elleri titredi.
— Nermin mi söyledi?
— Evet.
Nevra bir süre düşündü.
Sonra yatağın yanındaki çekmeceyi açtı. İçinden küçük, eski bir kutu çıkardı.
Kutunun kapağını kaldırdı.
İçinde birkaç mektup ve katlanmış bir kâğıt vardı.
— Vera doğduktan sonra yatağımın yanında bulmuştum.
Yavuz kâğıdı aldı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
“Üçüncü beşiği boş bırakın. Çünkü o çocuk bu aileye ait olduğu sürece hiçbiriniz huzur bulamayacaksınız.”
Yavuz'un gözleri yazının üzerinde gezindi.
— Bunu neden bana göstermedin?
Nevra'nın gözleri doldu.
— Çünkü doğumdan sonra bulduğumda Vera çoktan kaybolmuştu. Korktum, Yavuz. Birilerinin kızımıza zarar vermek istediğini düşündüm.
— Peki neden sakladın?
— Sana söyleseydim ne yapacaktın? Herkesten şüphelenecektin. Belki de kendi ailene bile düşman olacaktın.
Yavuz kâğıdı yeniden okudu.
— Belki de olmam gerekiyordu.
Nevra başını iki yana salladı.
— Yavuz, ben kızımı kaybettiğim gece bir daha hiçbir şeyden emin olamadım.
Yavuz onun elini tuttu.
— Onu bulacağız.
Nevra gözlerini kapattı.
— Ya bulduğumuzda bizi tanımazsa?
Yavuz'un sesi alçaldı.
— O zaman kendimizi yeniden tanıtırız.
---
Akşam saatlerinde konağın eski doğu kanadında Nermin yalnızdı.
Herkes kendi odasına çekilmişti. Ancak Nermin'in aklında yıllardır unutmaya çalıştığı bir gece vardı.
Eski bir dolabın önünde durdu.
Dolabın en alt çekmecesini açtı.
İçinden küçük bir anahtar çıkardı.
Duvarın arkasına gizlenmiş dar bir bölmeyi açtığında, eski bir mektup ve sararmış bir fotoğraf ortaya çıktı.
Fotoğrafta üç beşik vardı.
İkisinin üzerinde mavi kurdele, üçüncüsünün üzerinde beyaz bir kurdele bulunuyordu.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
“Bu kez üçüncü beşik boş kalmayacak.”
Nermin'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Keşke o gece her şey başka türlü olsaydı…
Elindeki mektubu açtı.
Mektubun üzerinde Kadir Karahan'ın imzası vardı.
“Nermin,
Vera doğduğunda sakın onun bileğindeki işareti çıkarmalarına izin verme. O işaret, yıllardır aradığımız gerçeğin tek kanıtı.
Yavuz'a hiçbir şey anlatma. Nevra'ya ise yalnızca bilmesi gereken kadarını söyle.
Ve unutma, üçüncü beşiğin laneti çocukta değil. Onu boş bırakmak isteyenlerde.”
Nermin mektubu göğsüne bastırdı.
Tam o sırada arkasından bir ses duyuldu.
— Demek mektup hâlâ sende.
Nermin irkilerek arkasını döndü.
Kapının önünde biri duruyordu.
Yüzü karanlıkta kalmıştı.
Nermin'in dudakları aralandı.
— Senin burada ne işin var?
Gelen kişi birkaç adım yaklaştı.
— Çünkü Karahanlar artık doğru soruları sormaya başladı.
— Git buradan. Yavuz seni görmemeli.
— Yavuz'un görmesinden korktuğun kişi ben değilim, Nermin.
Nermin'in gözleri büyüdü.
— Ne demek istiyorsun?
Yabancı, masanın üzerindeki fotoğrafı aldı.
— Vera'nın yaşadığını öğrenirlerse, yıllardır sakladığımız her şey ortaya çıkacak.
Nermin'in sesi titredi.
— Peki ya kız gerçekten yaşadığı yeri öğrenirse?
Yabancı fotoğrafı yerine bıraktı.
— O zaman Karahan ailesi, kızlarının kim olduğunu değil, neden onlardan alındığını öğrenmek zorunda kalacak.
---
Aynı gece, Karahan Konağı'ndan kilometrelerce uzakta başka bir evde küçük bir kutu açıldı.
Kutunun içinden eski bir hastane bilekliği çıkarıldı.
Bilekliğin üzerinde aynı hilal işareti vardı.
Bir kadın, bilekliği avucuna alıp uzun süre baktı.
Ardından telefonunu eline aldı.
Ekranda yıllardır aramadığı bir isim duruyordu.
Nevra Karahan.
Kadın numaraya dokunmadan önce gözlerini kapattı.
— Affet beni, Vera, diye fısıldadı.
Telefonu masaya bıraktı.
Kutunun içindeki son fotoğrafı çıkardı.
Fotoğrafta Nevra, hastane odasında üç bebeğin yanında oturuyordu.
Ancak fotoğrafın arka tarafında, kimsenin fark etmediği bir ayrıntı vardı.
Üçüncü beşiğin yanında duran bir el…
Ve o elin parmağında, Karahan ailesinin yıllar önce kaybolduğunu düşündüğü yüzük.
Kadın fotoğrafı ters çevirdi.
Arkasında tek bir isim yazıyordu:
KADİR.
---
4. BÖLÜMDEN SPOİLER — KAYIP YÜZÜK
Yavuz, eski fotoğrafı Selim'in önüne bıraktı.
— Bu yüzüğü tanıyor musun?
Selim fotoğrafa dikkatle baktı. Birkaç saniye sonra yüzündeki ifade değişti.
— Yavuz Bey… Bu yüzük yıllar önce kaybolmuştu.
— Kimin yüzüğü?
Selim başını kaldırdı.
— Kadir Karahan'ın.
Yavuz'un bakışları sertleşti.
— O hâlde bana bir şey söyle, Selim…
Bir an durdu.
— Kadir yıllar önce kaybolduysa, Vera doğduğu gece bu evde kim vardı?