SAKLI İSİM

KÜL MÜHRÜ
“Bazı insanlar ölmeden önce kaybolur. Bazılarıysa kaybolduktan sonra ölü ilan edilir. En tehlikelileri ise hâlâ yaşadığını kimsenin bilmedikleridir…”
---
Karahan Konağı'nda sabahın ilk ışıkları henüz pencerelere ulaşmamıştı.
Yavuz, çalışma odasındaki masasının başında ayakta duruyordu. Önünde açık duran dosyaya bakıyor, Selim'in birkaç dakika önce söylediği cümleyi zihninde tekrar ediyordu.
Nihat Karahan'ın ölüm belgesi, Vera'nın kaybolduğu gece imzalanmıştı.
Bu, sıradan bir tesadüf olamazdı.
Yavuz dosyayı eline aldı.
— Bu belgeyi nereden buldun?
Selim karşısında duruyordu.
— Eski nüfus kayıtlarının tutulduğu arşivden. Nihat Karahan'ın adı yıllar önce aile kayıtlarından silinmiş. Ancak ölüm kaydı resmî sistemde hâlâ duruyor.
— Ölüm tarihi?
— Vera'nın doğduğu gece.
Yavuz'un çenesi gerildi.
— Ölüm saati?
Selim başka bir sayfayı çevirdi.
— Gece saat 02.40.
Yavuz gözlerini dosyadan kaldırdı.
— Vera ne zaman kayboldu?
— Hastane kayıtlarına göre sabaha karşı 03.15 civarında.
Yavuz birkaç saniye sessiz kaldı.
— Demek ki Nihat, kızım kaybolmadan otuz beş dakika önce ölmüş görünüyor.
— Evet.
— Peki bu adamın ölümünü kim bildirmiş?
Selim sayfanın altını gösterdi.
Yavuz ismi okuduğunda yüzündeki ifade değişti.
Nermin Karahan.
Odanın içinde ağır bir sessizlik oluştu.
Yavuz dosyayı masaya bıraktı.
— Annem.
Selim başını hafifçe eğdi.
— Görünüşe göre Nihat Bey'in ölümünü bildiren kişi anneniz.
— Annem yıllardır Nihat'ın nerede olduğunu bilmediğini söylüyor.
— Belki de bize anlatmadığı başka şeyler vardır.
Yavuz pencereye doğru yürüdü.
— Selim, bir insanın ölümünü bildirmek için ölümünü görmüş olması gerekmez mi?
— Genellikle ölümün doğrulanması gerekir.
— O hâlde annem neye dayanarak bu belgeyi hazırlattı?
Selim cevap vermedi.
Yavuz arkasını döndü.
— Nihat'ın öldüğüne dair herhangi bir mezar kaydı var mı?
— Araştırıyorum. Fakat aile mezarlığında adına ait bir mezar bulunmuyor.
Yavuz'un gözleri kısıldı.
— Ölü ilan edilmiş ama gömülmemiş.
— Şimdilik elimizdeki bilgiler böyle.
Yavuz masaya yaklaştı.
— Nihat'ın bütün fotoğraflarını, eski adreslerini ve bağlantılarını bul. Bir de o gece konağa giren çıkan herkesin kaydını yeniden incele.
— Peki, Yavuz Bey.
Selim kapıya yöneldiğinde Yavuz'un sesi yeniden duyuldu.
— Selim.
— Efendim?
— Bu dosyadan annemin haberi olduğunu öğrenirse, hiçbir şey söyleme.
Selim başını salladı.
— Anlaşıldı.
Kapı kapandığında Yavuz yeniden dosyaya baktı.
Nihat Karahan.
Ailesinin yıllardır yok saydığı adam…
Ve belki de kızının kaybolduğu gecenin tek canlı tanığı.
---
Nevra, bebeklerin odasında Demirhan Alp ile Kıraç Bora'nın başında oturuyordu.
İki küçük bebek de yan yana uyuyordu. Nevra, Demirhan'ın üzerindeki battaniyeyi düzeltti. Ardından Kıraç'ın minik elini avucunun içine aldı.
— Biliyor musunuz, sizin bir kardeşiniz daha var?
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
— Bir gün onu bulacağım. Sizi üç kardeş olarak aynı odada göreceğim.
Kıraç, annesinin parmağını kavradı.
Nevra'nın gözleri doldu.
— Babanız da onu arıyor. Ama bazen insanın en yakını, gerçeğin önünde duran kişi olabiliyor.
Kapının önünde bir ses duyuldu.
— Çocukların yanında böyle konuşma.
Nevra başını kaldırdı.
Nermin kapının önünde duruyordu.
— Onlar daha bebek, hiçbir şey anlamazlar.
Nermin içeri girdi.
— Bazen anlamayanlar, en çok şeyi hisseder.
Nevra ayağa kalktı.
— Ben artık senin bilmecelerinden yoruldum.
Nermin ona baktı.
— Ne demek istiyorsun?
— Yavuz'un bulduğu ölüm belgesinden haberin var mı?
Nermin'in yüzü bir anda değişti.
— Hangi ölüm belgesi?
— Nihat Karahan'ın.
Nermin'in elindeki tespih yere düştü.
Nevra bunu fark etti.
— Demek ismi tanıyorsun.
Nermin eğilip tespihini aldı.
— Nereden duydun bu ismi?
— Yavuz'un dosyalarından. Bana artık doğruyu anlatacaksın.
Nermin kapıya baktı.
— Burada konuşamayız.
— Neden? Duvarların da mı sırları var?
Nermin yaklaşarak sesini alçalttı.
— Nihat'ın adı bu evde bir daha anılmamalı.
Nevra acı bir şekilde güldü.
— Vera'nın adı da yıllarca saklandı. Ama bu onu yok etmedi.
Nermin'in gözleri doldu.
— Sen bazı şeylerin ne kadar tehlikeli olduğunu bilmiyorsun.
— O zaman anlat!
Nermin bir süre sustu.
Sonra gözlerini iki bebeğe çevirdi.
— Nihat, Kadir'in kardeşiydi. Ama Kadir'den farklıydı. Ailenin bütün sırlarını ortaya çıkarmak istiyordu.
— Hangi sırları?
— Üçüncü beşikle ilgili olanları.
Nevra'nın yüzü gerildi.
— Yine aynı sözler…
— Çünkü her şey oradan başladı.
Nevra bir adım yaklaştı.
— Nihat Vera'yı tanıyor muydu?
Nermin cevap vermedi.
Nevra'nın sesi titredi.
— Kızımı tanıyor muydu?
Nermin sonunda başını kaldırdı.
— Nihat, Vera'nın doğmasını bekliyordu.
Nevra'nın gözleri büyüdü.
— Neden?
Nermin'in dudakları aralandı ancak konuşamadı.
Tam o sırada koridordan Yavuz'un sesi duyuldu.
— Anne!
Nermin irkildi.
Yavuz kapıda belirdi. Elindeki dosyayı görünce Nevra'nın bakışları ona çevrildi.
— Ne oldu?
Yavuz dosyayı gösterdi.
— Nihat'ın ölüm belgesini buldum.
Nermin'in yüzündeki renk tamamen çekildi.
Yavuz annesine yaklaştı.
— Bu belgeyi sen imzalamışsın.
Nermin gözlerini kapattı.
— Yavuz…
— Bana yalnızca bir şey söyle. Nihat gerçekten öldü mü?
Nermin cevap vermedi.
Yavuz'un sesi sertleşti.
— Annem, sana bir soru sordum!
Nermin başını kaldırdı.
— Ben onun öldüğünü sanıyordum.
— Nasıl?
— Çünkü bana öyle söylediler.
— Kim söyledi?
Nermin'in gözleri doldu.
— Kadir.
Yavuz birkaç saniye boyunca annesine baktı.
— Kadir mi?
— O gece bana Nihat'ın artık geri dönemeyeceğini söyledi. Ben de…
— Sen de onun ölümünü bildirdin.
Nermin başını eğdi.
Yavuz dosyayı masaya bıraktı.
— Peki Kadir sana yalan söylediyse?
Nermin'in dudakları titredi.
— O zaman…
Yavuz sözünü kesti.
— O zaman yıllardır ölü bildiğimiz bir adam, kızımın kaybolduğu gece bu evdeydi.
---
Öğle saatlerinde Selim, konağın arşiv odasında eski fotoğrafları inceliyordu.
Nihat Karahan'a ait fotoğrafların çoğu kesilmişti. Bazılarında yüzler karalanmış, bazılarında ise fotoğrafın belirli bölümleri koparılmıştı.
Selim bir albümü açtı.
İlk sayfada Yavuz ve Kadir'in gençlik fotoğrafları vardı.
İkinci sayfada Nermin, Kadir ve tanımadığı bir kadın görünüyordu.
Selim fotoğrafı dikkatle inceledi.
Kadının yüzünün üzerine siyah mürekkeple çizgi çekilmişti.
Fotoğrafın arkasında yalnızca şu yazıyordu:
“Üçüncü beşiğin annesi.”
Selim kaşlarını çattı.
— Üçüncü beşiğin annesi mi?
Fotoğrafı cebine koydu.
Albümün son sayfasında ise tek başına duran bir adamın fotoğrafı vardı.
Nihat.
Fotoğrafın altında bir tarih yazıyordu.
Vera'nın doğumundan üç gün önce.
Selim fotoğrafı çevirdi.
Arkasında el yazısıyla yazılmış bir cümle vardı:
“Kızımı almaya geldim. Fakat bu kez kimse beni durduramayacak.”
Selim'in nefesi kesildi.
Kızımı…
Nihat'ın bir kızı mı vardı?
Peki bu kız kimdi?
Vera mı?
Yoksa Karahan ailesinin yıllardır bilmediği başka bir çocuk mu?
Selim fotoğrafı dikkatlice dosyasına yerleştirdi.
Tam arkasını dönecekken rafların arasından hafif bir ses geldi.
— O fotoğrafı yerine bırak.
Selim hızla döndü.
Arşivin kapısında Nermin duruyordu.
— Nermin Hanım?
Nermin içeri girdi.
— Sana o albümü açmaman gerektiğini kim söyledi?
— Yavuz Bey'in emriyle bütün kayıtları inceliyorum.
— O fotoğrafı görmemeliydin.
Selim elindeki fotoğrafı gösterdi.
— Burada Nihat Bey'in bir kızından söz ediliyor.
Nermin'in gözleri fotoğrafa takıldı.
— Onu bana ver.
Selim geri çekildi.
— Önce bana bu yazının ne anlama geldiğini anlatmalısınız.
Nermin'in sesi sertleşti.
— Sen bu ailenin sırlarını araştırmak için para alıyorsun, Selim. Her sırrı öğrenmek için değil.
Selim sakinliğini korudu.
— Yavuz Bey'in kızını bulmaya çalışıyorum.
Nermin bir an duraksadı.
Sonra yavaşça konuştu.
— O hâlde Vera'nın adını duyduğunda dikkatli ol.
— Neden?
Nermin'in gözleri doldu.
— Çünkü Nihat'ın aradığı kız, Vera olmayabilir.
Selim'in yüzündeki ifade değişti.
— Ne demek istiyorsunuz?
Nermin cevap vermedi.
Fotoğrafı Selim'in elinden aldı ve albümün arasına yerleştirdi.
— Bazı gerçekler ortaya çıktığında, aradığın insanın kim olduğunu bile unutursun.
Ardından odadan çıktı.
Selim arkasından baktı.
Artık bir şeyden emindi.
Nermin yalnızca Vera'nın kayboluşunu saklamıyordu.
Başka bir çocuğun varlığını da gizliyordu.
---
Aynı saatlerde, şehrin uzak bir mahallesindeki eski evde kadın pencerenin önünde oturuyordu.
Masasının üzerinde Vera'ya ait hastane bilekliği ve yıllardır açılmamış bir mektup vardı.
Kadın mektubun üzerindeki yazıya dokundu.
“Vera Gece'ye.”
Kapı açıldı.
İçeri sabah gelen adam girdi.
— Bir gelişme var.
Kadın başını kaldırdı.
— Ne oldu?
— Yavuz, Nihat'ın ölüm kaydını bulmuş.
Kadın gözlerini kapattı.
— Demek sonunda…
Adam masaya yaklaştı.
— Nihat'ın hâlâ yaşadığını düşünmeye başladılar.
Kadın mektubu eline aldı.
— Düşünmek başka, kanıtlamak başka.
— Peki ya Nihat ortaya çıkarsa?
Kadının parmakları mektubun kenarında durdu.
— O zaman bütün bunların neden yaşandığını anlatmak zorunda kalacağız.
Adam bir süre sustu.
Sonra sordu:
— Vera'ya ne zaman söyleyeceksin?
Kadın gözlerini ona çevirdi.
— Henüz değil.
— Yıllardır bekliyorsun.
— Çünkü onun hayatını bir kez daha değiştirmek istemiyorum.
Adam acı bir gülümsemeyle başını salladı.
— Hayatını değiştirenler zaten biz olduk.
Kadın bu söz üzerine gözlerini kaçırdı.
Mektubu yeniden kutuya koydu.
Kutunun dibinde küçük, sararmış bir fotoğraf daha vardı.
Fotoğrafta iki bebek yan yana yatıyordu.
Bebeklerden birinin bileğinde hilal işaretli gümüş bir bileklik vardı.
Diğerinin bileğinde ise aynı işaretin ters çevrilmiş hâli bulunuyordu.
Kadın fotoğrafı adamın önüne bıraktı.
— Bunu Yavuz görmemeli.
Adam fotoğrafa baktı.
— İki bebek…
Kadın başını salladı.
— Evet.
Adamın sesi alçaldı.
— Demek Vera'nın hikâyesi tek bir kayıpla başlamadı.
Kadın fotoğrafı geri aldı.
— Hayır. Asıl kayıp, o gece kimsenin fark etmediği ikinci çocuktu.
---
Akşam olduğunda Yavuz, çalışma odasında Selim'i bekliyordu.
Selim içeri girdiğinde elindeki dosyayı masaya bıraktı.
— Yeni bir şey buldun mu?
— Evet, Yavuz Bey. Nihat Karahan'ın eski fotoğraflarını buldum.
Yavuz dosyayı açtı.
— Bu adamın kızı mı varmış?
Selim başını salladı.
— Fotoğrafın arkasında böyle yazıyor. Ancak kızının kim olduğuna dair bir kayıt yok.
Yavuz fotoğrafı inceledi.
— Nermin bundan bahsetti mi?
Selim bir an durdu.
— Nermin Hanım fotoğrafı benden aldı.
Yavuz'un bakışları sertleşti.
— Neden?
— Görmemem gerektiğini söyledi.
Yavuz fotoğrafı masaya bıraktı.
— Demek ki görmemiz gereken şey tam olarak o fotoğraf.
Selim başka bir kâğıt çıkardı.
— Bir de bunu buldum.
Kâğıtta eski bir adres vardı.
Yavuz adresi okudu.
— Burası neresi?
— Nihat'ın ölümünden önce kullandığı son adres.
— Hâlâ orada yaşayan biri var mı?
— Bilmiyorum. Ancak kayıtlı son ziyaretçi Kadir Karahan.
Yavuz başını kaldırdı.
— Kadir…
— Evet.
Yavuz ayağa kalktı.
— Yarın oraya gidiyoruz.
Selim başını salladı.
— Peki, Yavuz Bey.
Yavuz pencereye yürüdü.
— Selim, bir şey daha var.
— Buyurun.
— Nihat'ın bir kızı varsa, onu bulacağız.
Bir süre sustu.
— Ama önce şunu öğreneceğiz: Nihat neden Vera doğmadan üç gün önce kızını almaya geldiğini yazdı?
Selim cevap vermedi.
Yavuz'un zihninde tek bir ihtimal dönüp duruyordu.
Ya Vera, Nihat'ın aradığı kız değilse?
Ya Vera'dan başka bir çocuk daha varsa?
---
Gece yarısına doğru Nevra, odasında tek başına oturuyordu.
Yavuz ona Nihat'ın fotoğrafından ve bulunan kayıtlardan söz etmişti. Ancak Nevra'nın aklında başka bir şey vardı.
Doğum gecesi.
Üç beşik.
Üç çocuk.
Ve artık iki değil, belki de daha fazla sır.
Nevra çekmecesinden eski zarfı çıkardı.
Zarfın içinde, Vera kaybolduktan sonra bulduğu not duruyordu.
“Üçüncü beşiği boş bırakın. Çünkü o çocuk bu aileye ait olduğu sürece hiçbiriniz huzur bulamayacaksınız.”
Notu masaya bıraktı.
Tam o sırada kapının altından ince bir kâğıt içeri kaydırıldı.
Nevra irkilerek ayağa kalktı.
Kapıya yaklaştı ancak koridorda kimse yoktu.
Kâğıdı yerden aldı.
Üzerinde yalnızca birkaç kelime yazıyordu:
“Nihat'ın kızını aramayı bırakın. Çünkü o kız zaten Karahan Konağı'nda.”
Nevra'nın elleri titredi.
Kâğıdın arkasını çevirdiğinde küçük bir fotoğraf gördü.
Fotoğrafta üç beşik vardı.
İkisinde Demirhan ve Kıraç yatıyordu.
Üçüncü beşiğin başında ise yüzü görünmeyen bir kadın duruyordu.
Nevra fotoğrafı yaklaştırdı.
Kadının bileğinde gümüş bir yüzük vardı.
Yüzüğün üzerinde tek bir harf bulunuyordu.
N.
Nevra'nın dudaklarından tek bir isim döküldü.
— Nihat…
O sırada arkasından Yavuz'un sesi duyuldu.
— Nevra?
Nevra hızla döndü.
Yavuz elindeki fotoğrafı gördü.
— Bu da ne?
Nevra fotoğrafı ona uzattı.
Yavuz dikkatle inceledi.
Bir süre sonra gözleri üçüncü beşiğin başındaki kadına takıldı.
— Bu kadın kim?
Nevra başını iki yana salladı.
— Bilmiyorum.
Yavuz fotoğrafı çevirdi.
Arkasında bir tarih vardı.
Vera'nın doğumundan tam üç gün önce.
Ve tarihin altında tek bir cümle:
“Bir çocuk kaybolacak. Diğeri ise kendi evinde yabancı olarak büyüyecek.”
Yavuz'un yüzü bembeyaz kesildi.
Nevra fısıldadı:
— Yavuz… Ya Vera tek kayıp değilse?
Yavuz cevap veremedi.
Çünkü artık aradıkları şey yalnızca kayıp bir kız değildi.
Karahan ailesinde yıllardır saklanan başka bir çocuk vardı.
Ve belki de o çocuk, çoktan onların arasında yaşamaya başlamıştı.
---
6. BÖLÜMDEN SPOİLER — İKİNCİ KAYIP
Selim, eski adrese vardığında kapının aralık olduğunu fark etti.
İçeri girdiğinde evin boşaltıldığını gördü. Ancak masanın üzerinde tek bir fotoğraf bırakılmıştı.
Fotoğrafta Nihat Karahan, kucağında bir bebek tutuyordu.
Selim fotoğrafı çevirdi.
Arkasında şu yazıyordu:
“Bu çocuk Vera'nın kardeşi değil. Vera'nın ikizi.”
Selim'in telefonu çaldı.
Arayan Yavuz'du.
— Ne buldun?
Selim bir süre konuşamadı.
Sonunda yalnızca şunu söyleyebildi:
— Yavuz Bey… Sanırım biz yıllardır bir çocuğu değil, iki çocuğu arıyoruz.