İKİNCİ KAYIP

KÜL MÜHRÜ
“Bazen bir aileden bir çocuk kaybolmaz. Bazen bir çocuk kaybolurken, diğeri hiç var olmamış gibi gösterilir.”
---
Selim, eski evin kapısının önünde durduğunda saat gece yarısını geçmişti.
Sokak sessizdi. Yağmur yeni durmuş, kaldırım taşlarının üzerinde küçük su birikintileri kalmıştı. Elindeki adres kâğıdına bir kez daha baktı.
Burası, Nihat Karahan'ın ölümünden önce kullandığı son adresti.
Kapıyı hafifçe itti.
Açıldı.
Selim'in kaşları çatıldı.
— Kimse var mı?
Cevap gelmedi.
İçeri girdiğinde evin neredeyse tamamen boşaltıldığını fark etti. Duvarlarda fotoğraf izleri, yerde birkaç eski gazete ve masanın üzerinde unutulmuş bir bardak vardı. Sanki burada yaşayanlar aceleyle gitmişti.
Selim odaları tek tek kontrol etti. Arka taraftaki küçük odanın kapısını açtığında yerde açık bir çekmece gördü.
Çekmecenin içinde eski belgeler vardı.
Bazılarının üzerindeki yazılar silinmişti. Bazılarıysa özellikle yırtılmıştı.
Selim belgeleri incelerken masanın altına düşmüş küçük bir fotoğraf fark etti.
Eğilip fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta Nihat Karahan vardı.
Kucağında yeni doğmuş bir bebek tutuyordu.
Selim'in bakışları bebeğin bileğine kaydı. Orada, hilal işaretli gümüş bir bileklik bulunuyordu.
Fotoğrafı çevirdi.
Arkasındaki yazıyı okuduğunda bir süre hareket edemedi.
“Bu çocuk Vera'nın kardeşi değil. Vera'nın ikizi.”
Selim fotoğrafı yeniden çevirdi.
— İkizi mi?
Aklına hemen Demirhan ve Kıraç geldi. Vera'nın iki erkek kardeşiyle birlikte üçüz olarak dünyaya geldiğini biliyordu.
Peki bu fotoğraf ne anlama geliyordu?
Doğum gecesi üç bebek dünyaya gelmişti.
Üç beşik hazırlanmıştı.
Üç çocuğun adı kayıtlara geçmişti.
Öyleyse Nihat'ın kucağındaki bu bebek kimdi?
Selim telefonunu çıkarıp Yavuz'u aradı.
— Yavuz Bey, eski adresteyim.
— Ne buldun?
— Nihat Bey'e ait bir fotoğraf.
— Fotoğrafta ne var?
Selim gözlerini yazıdan ayırmadan konuştu.
— Kucağında bir bebek var. Fotoğrafın arkasında da Vera'nın ikizi olduğu yazıyor.
Telefonun diğer ucunda sessizlik oluştu.
— Ne dedin sen?
— Yanlış duymadınız. Vera'nın ikizi…
Yavuz'un sesi sertleşti.
— O fotoğrafı al. Hiçbir yere bırakma. Şimdi konağa dön.
— Bir şey daha var.
— Söyle.
Selim odanın köşesindeki boş dolaba baktı.
— Bu ev aceleyle boşaltılmış. Burada yaşayan biri varmış. Fakat biz gelmeden önce bütün belgeleri götürmüş.
— Kim olduğunu biliyor musun?
— Hayır.
— O hâlde öğren. Bu evden kim çıktıysa bulacağız.
Yavuz telefonu kapatmadan önce son bir soru sordu.
— Selim…
— Efendim?
— Fotoğraftaki bebeğin yüzü görünüyor mu?
Selim yeniden fotoğrafa baktı.
— Hayır. Bebeğin yüzü battaniyeyle kısmen örtülmüş.
Yavuz'un sesi alçaldı.
— O fotoğrafı dikkatlice sakla. Çünkü artık hiçbir şeye tesadüf diyemeyiz.
---
Karahan Konağı'nda ise Yavuz, çalışma odasının ortasında ayakta duruyordu.
Telefonu kapattıktan sonra birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldı.
Vera'nın ikizi…
Bu söz, zihninde tekrar tekrar yankılanıyordu.
Kapı açıldı.
Nevra içeri girdi.
— Selim miydi?
Yavuz başını kaldırdı.
— Evet.
— Bir şey bulmuş mu?
Yavuz cevap vermedi.
Nevra birkaç adım yaklaştı.
— Yavuz, bana bak. Ne oldu?
Yavuz masanın üzerindeki fotoğrafı eline aldı. Fotoğraf henüz Selim'den gelmemişti; ancak eski arşivde bulunan bebek fotoğrafını düşünüyordu.
— Nihat'ın bir bebeği varmış.
Nevra'nın yüzü gerildi.
— Kızı mı?
— Bilmiyorum.
— Vera mı?
Yavuz başını iki yana salladı.
— Fotoğrafta yüzü görünmüyormuş.
Nevra'nın gözleri doldu.
— Peki neden bize ikizinden söz ediyorlar?
Yavuz derin bir nefes aldı.
— Bilmiyorum.
Nevra masanın kenarına tutundu.
— Üçüz doğurdum, Yavuz. Üç bebeğim vardı. Demirhan, Kıraç ve Vera. Doktorlar da hemşireler de bunu biliyordu.
— Biliyorum.
— O gece kucağıma üç çocuğumu aldım. Üçünün de sesini duydum. Üçünün de bileğinde aynı işaret vardı.
Yavuz ona yaklaştı.
— Sana inanıyorum.
Nevra başını kaldırdı.
— O zaman biri bana neden dördüncü bir bebekten söz ediyor?
Yavuz cevap veremedi.
Nevra'nın sesi titredi.
— Ya doğumhanede benden saklanan bir şey varsa?
Yavuz hemen başını salladı.
— Hayır. Böyle düşünme.
— Peki nasıl düşüneyim? Kızım kayıp. Annen bir şeyler biliyor. Kadir'in adı her dosyada karşımıza çıkıyor. Şimdi de Nihat'ın kucağında başka bir bebek var.
Bir an durdu.
— Ben artık hangi gerçeğe inanacağımı bilmiyorum.
Yavuz, Nevra'nın ellerini tuttu.
— Vera'yı bulacağız.
Nevra gözlerini kapattı.
— Ya onu bulduğumuzda başka bir çocuğun daha kayıp olduğunu öğrenirsek?
Yavuz'un yüzü sertleşti.
— O zaman onu da bulacağız.
---
Sabah olduğunda Selim konağa döndü.
Elindeki fotoğrafı doğrudan Yavuz'un çalışma odasına götürdü.
Yavuz ve Nevra birlikte bekliyordu.
Selim fotoğrafı masaya bıraktı.
— Bulduğum tek şey bu.
Nevra fotoğrafı hemen eline aldı.
Nihat'ın yüzüne baktı. Ardından kucağındaki bebeğe…
Fotoğrafın arkasını çevirdiğinde yazıyı okudu.
“Bu çocuk Vera'nın kardeşi değil. Vera'nın ikizi.”
Nevra'nın parmakları titredi.
— Bu yazıyı kim yazmış?
Selim başını salladı.
— Bilmiyorum.
Yavuz fotoğrafı aldı.
— Fotoğrafın çekildiği tarih belli mi?
— Ön tarafında tarih yok. Ancak arka köşede silinmiş bir damga var. İncelemeye göndereceğim.
Yavuz yazıyı yeniden okudu.
— Vera'nın ikizi…
Selim dikkatle konuştu.
— Yavuz Bey, bir ihtimali göz ardı etmemeliyiz.
— Nedir?
— Belki de fotoğraftaki bebek, Vera'nın ikizi değildir. Birileri bizi buna inandırmaya çalışıyor olabilir.
Nevra başını kaldırdı.
— Neden böyle bir şey yapsınlar?
Selim cevap vermeden önce düşündü.
— Çünkü bu yazının bizi yanlış bir yere yönlendirmesini istiyor olabilirler.
Yavuz fotoğrafı masaya bıraktı.
— Ya da tam tersine, yıllardır görmediğimiz bir gerçeği ilk kez önümüze koyuyorlardır.
Nevra sandalyesine oturdu.
— Ben çocuklarımın doğumunu hatırlıyorum. Üçü de yanımdaydı. Dördüncü bir bebek yoktu.
Selim başını salladı.
— O hâlde doğum kayıtlarını yeniden incelemeliyiz.
Yavuz hemen ayağa kalktı.
— Hastanenin o geceki bütün kayıtlarını istiyorum. Doktorların, hemşirelerin, doğumhanede bulunan herkesin isimlerini…
— Peki.
— Bir de Nihat'ın fotoğraftaki bebeği nerede tuttuğunu öğren. O evde başka bir şey bulabildin mi?
Selim bir süre tereddüt etti.
— Bir mektup vardı. Fakat yarısı yırtılmıştı.
Yavuz'un bakışları değişti.
— Nerede?
Selim cebinden küçük bir kâğıt çıkardı.
— Yalnızca bu parça kalmış.
Yavuz kâğıdı açtı.
Üzerinde birkaç kelime okunuyordu:
“Üç çocuk doğdu. Fakat dördüncü gerçeği kimse bilmemeli…”
Nevra'nın yüzü bembeyaz oldu.
— Dördüncü gerçek…
Selim devam etti.
— Mektubun geri kalanı yok.
Yavuz kâğıdı avucunda sıktı.
— Demek ki birileri dördüncü bir çocuğun varlığını saklamış olabilir.
Nevra başını iki yana salladı.
— Hayır… Hayır, bu mümkün değil.
Yavuz ona döndü.
— Nevra, sakin ol.
— Ben üç çocuk doğurdum. Bunu biliyorum. Bir anne çocuklarının kaç tane olduğunu unutmaz.
Yavuz'un sesi yumuşadı.
— Kimse sana bunu unutturmaya çalışmıyor.
Nevra gözlerini fotoğrafa çevirdi.
— O zaman neden bütün yollar bizi başka bir bebeğe çıkarıyor?
Kimsenin verecek cevabı yoktu.
---
Aynı gün, konağın eski odalarından birinde Nermin Karahan kilitli bir çekmeceyi açtı.
Çekmecenin içinde sararmış belgeler ve küçük bir kadife kese vardı.
Nermin keseyi eline aldı.
İçinden iki gümüş bileklik çıkardı.
İkisi de hilal işaretliydi.
Ancak birinin hilali sağa, diğerininki sola bakıyordu.
Nermin bileklikleri yan yana koydu.
— Keşke o gece hiç yaşanmasaydı…
Arkasından bir ses duyuldu.
— Hâlâ saklıyor musun?
Nermin hızla döndü.
Kapıda Yavuz duruyordu.
Nermin'in yüzü gerildi.
— Burada ne işin var?
Yavuz çekmeceye baktı.
— Bunlar ne?
Nermin keseyi kapatmaya çalıştı.
Yavuz elini uzattı.
— Bana göster.
— Yavuz, şimdi sırası değil.
— Yıllardır hiçbir şeyin sırası gelmedi zaten.
Nermin gözlerini oğluna kaldırdı.
Yavuz keseyi aldı ve içindeki bileklikleri masaya bıraktı.
— Bunlar kime ait?
Nermin cevap vermedi.
— Anne, sana soruyorum.
Nermin derin bir nefes aldı.
— Biri Vera'nın.
— Diğeri?
Nermin'in gözleri doldu.
— Bilmiyorum.
Yavuz şaşkınlıkla ona baktı.
— Nasıl bilmiyorsun?
— Çünkü ikinci bilekliği bana doğum gecesinden sonra verdiler.
— Kim verdi?
Nermin dudaklarını birbirine bastırdı.
— Kadir.
Yavuz'un bakışları sertleşti.
— Kadir sana neden ikinci bir bebek bilekliği versin?
Nermin başını eğdi.
— Bana yalnızca saklamamı söyledi.
— Neyi saklamamı?
Nermin cevap vermedi.
Yavuz masaya eğildi.
— Anne, artık yeter. Vera'nın kaybolduğu gece bu evde ne yaşandı?
Nermin gözlerini kapattı.
— O gece yalnızca Vera kaybolmadı.
Yavuz'un kalbi hızlandı.
— Başka ne oldu?
Nermin yutkundu.
— Bir çocuk daha ortadan kayboldu.
Yavuz birkaç saniye konuşamadı.
— Kim?
Nermin gözlerini oğluna kaldırdı.
— Adını bile bilmiyorum.
Yavuz'un sesi sertleşti.
— Bu nasıl mümkün olabilir?
— Çünkü o çocuğun doğum kaydı yoktu.
Yavuz bir adım geri çekildi.
— Yani…
Nermin sözünü tamamladı.
— O bebek hiçbir zaman resmî olarak doğmamış sayıldı.
Yavuz masadaki iki bilekliğe baktı.
— Peki benim kızımla ne ilgisi var?
Nermin'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
— İşte bunu öğrenirsen, Karahan ailesinde bildiğin hiçbir şey eskisi gibi kalmayacak.
---
Şehrin başka bir yerinde, eski evde yaşayan kadın küçük kutusunu yeniden açtı.
Kutunun içinde iki fotoğraf vardı.
İlkinde Nihat, kucağında bir bebek tutuyordu.
İkincisinde ise iki bebek yan yana yatıyordu.
Kadın ikinci fotoğrafı eline aldı.
Uzun süre baktı.
Kapıdan içeri giren adam, kadının yüzündeki ifadeyi fark etti.
— Yine mi o fotoğraf?
Kadın başını kaldırmadı.
— Yavuz artık gerçeği araştırıyor.
— Nermin konuşmuş mu?
— Bir kısmını.
Adam sandalyeye oturdu.
— Peki sen ne yapacaksın?
Kadın fotoğrafı masaya bıraktı.
— Beklemeyeceğim.
— Yıllardır bekledin.
— Çünkü o çocukların birbirlerini bulmasını istemedim.
Adam şaşkınlıkla ona baktı.
— Neden?
Kadının gözleri doldu.
— Çünkü biri diğerinin yerine yaşadı.
Adam bir süre sessiz kaldı.
— Hangisi?
Kadın cevap vermedi.
Bunun yerine kutudan eski bir hastane belgesi çıkardı.
Belgenin üzerinde iki ayrı saat yazıyordu.
Birinci doğum: 01.12
İkinci doğum: 01.19
Kadın belgeyi adamın önüne bıraktı.
— Bu saatleri sakın unutma.
Adam kâğıda baktı.
— Bunlar ne?
Kadın yavaşça konuştu.
— O gece herkes üç bebeğin doğduğunu biliyordu. Ama kimse dördüncü bebeğin neden kayıtlara geçmediğini sormadı.
Adam başını kaldırdı.
— Peki o bebek nerede?
Kadın gözlerini pencereye çevirdi.
— Yıllardır yanlış isimle yaşıyor.
---
Gece, Karahan Konağı'na ağır ağır çökerken Yavuz çalışma odasında tek başına oturuyordu.
Masasında üç şey vardı:
Nihat'ın fotoğrafı.
İki gümüş bileklik.
Ve yırtılmış mektup parçası.
Yavuz, mektubun üzerinde kalan kelimeleri yeniden okudu.
“Üç çocuk doğdu. Fakat dördüncü gerçeği kimse bilmemeli…”
Telefonu çaldı.
Arayan Selim'di.
— Efendim?
— Yavuz Bey, hastane kayıtlarıyla ilgili bir şey buldum.
Yavuz hemen doğruldu.
— Ne buldun?
— O gece görev yapan hemşirelerden biriyle görüştüm. Emekli olmuş. İlk başta konuşmak istemedi ama fotoğrafı gösterince bir şey hatırladı.
— Ne hatırladı?
Selim'in sesi ciddileşti.
— Vera'nın doğduğu gece hastanede dört bebek bulunduğunu söyledi.
Yavuz'un eli masanın kenarına tutundu.
— Dört mü?
— Evet.
— Peki dördüncü bebeğin kaydı nerede?
— Hemşire, o bebeğin Karahan ailesine ait olmadığını söylemiş.
Yavuz'un yüzü gerildi.
— O zaman neden bizim dosyalarımızda?
Selim kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.
— Çünkü hemşireye göre o bebeği hastaneden alan kişi Nihat Karahan'mış.
Yavuz gözlerini kapattı.
— Nihat…
— Bir de başka bir şey söyledi.
— Nedir?
— Dördüncü bebeğin bileğinde hilal işareti yokmuş.
Yavuz masadaki iki bilekliğe baktı.
— Peki nasıl ayırt edilmiş?
Selim'in cevabı gecikti.
— Hemşire, bebeğin battaniyesinin üzerinde bir isim yazdığını söyledi.
Yavuz'un sesi neredeyse fısıltıya dönüştü.
— Hangi isim?
Selim derin bir nefes aldı.
— Vera.
Yavuz ayağa kalktı.
— Ne?
— Hemşirenin söylediğine göre dördüncü bebeğin battaniyesinde de Vera Gece yazıyormuş.
Yavuz'un zihni karmakarışık oldu.
Aynı isim.
Aynı gece.
Aynı hastane.
İki ayrı bebek.
Telefonu kapattığında odanın kapısında Nevra belirdi.
— Yavuz?
Yavuz yavaşça ona döndü.
— Nevra… Bir şey öğrendim.
Nevra'nın gözleri doldu.
— Ne öğrendin?
Yavuz masadaki fotoğrafı ona uzattı.
— O gece hastanede dört bebek varmış.
Nevra'nın yüzündeki renk çekildi.
— Ama ben…
— Biliyorum. Üç çocuk doğurdun.
Yavuz fotoğrafı yeniden eline aldı.
— Fakat dördüncü bebeğin battaniyesinde de Vera'nın adı yazıyormuş.
Nevra bir adım geri çekildi.
— Hayır…
Yavuz'un sesi titredi.
— Ya bizim Vera'mızın kim olduğunu bile bilmiyorsak?
Nevra'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Ben kızımı tanırım, Yavuz.
Yavuz başını eğdi.
— Ben de öyle sanıyordum.
---
7. BÖLÜMDEN SPOİLER — AYNI İSİMLE DOĞANLAR
Nevra, hastaneden gelen eski doğum kayıtlarını incelerken bir satırda durdu.
Aynı tarih.
Aynı saat aralığı.
Aynı isim.
Fakat iki farklı anne kaydı…
Nevra titreyen parmaklarıyla belgeyi Yavuz'a uzattı.
— Yavuz, burada iki Vera Gece yazıyor.
Yavuz belgeye baktı.
Son satırdaki notu okuduğunda gözleri büyüdü:
“Bebeklerden biri ailesine teslim edildi. Diğerinin kimliği değiştirildi.”