KAYIP YÜZÜK

KÜL MÜHRÜ
“Bir insan kaybolduğunda ardında izler bırakır. Bazıları bulunmak için, bazılarıysa bulunmamak için…”
---
Karahan Konağı'nda gece yarısını çoktan geçmişti.
Yavuz, çalışma odasındaki masasının başında oturuyordu. Önünde açık duran fotoğrafı defalarca incelemiş, büyüteçle yüzüğün üzerindeki ayrıntılara bakmıştı.
Fotoğraftaki el, üçüncü beşiğin kenarında duruyordu. Parmağındaki yüzüğün ortasında hilal biçiminde küçük bir taş, çevresinde ise birbirine dolanmış iki çizgi vardı.
Bu yüzüğü daha önce görmüştü.
Çocukluğundan beri ailesinin eski fotoğraflarında karşısına çıkmıştı. Ancak yıllar önce Kadir'in ortadan kaybolmasının ardından yüzük de kaybolmuştu.
Yavuz fotoğrafı masaya bıraktı.
Kapı çalındı.
— Gir.
Selim içeri girdi. Elinde eski bir dosya vardı.
— İstediğiniz kayıtları buldum.
Yavuz başını kaldırdı.
— Kadir'in kaybolduğu geceye ait olanları mı?
— Evet. Ancak beklediğimizden daha karmaşık bir durum var.
— Anlat.
Selim dosyayı masaya bıraktı.
— Kadir Karahan'ın kaybolduğu geceye ait resmî bir tutanak yok.
Yavuz kaşlarını çattı.
— Nasıl yok?
— Aile kayıtlarında ölüm tarihi bulunmuyor. Hastane kayıtlarında da herhangi bir ölüm belgesi yok. Üstelik o gece konağın ana kapısından çıkan araçların kayıtları silinmiş.
Yavuz sandalyesinde geriye yaslandı.
— Yani adamın öldüğüne dair hiçbir kanıt yok.
— Evet.
— Peki yıllardır neden öldü sanıyoruz?
Selim bir süre sustu.
— Çünkü bize öyle söylendi.
Yavuz'un bakışları sertleşti.
— Kim söyledi?
— Nermin Hanım'ın yıllar önce aileye verdiği bilgiye göre Kadir Bey, bir gece konağı terk etmiş ve bir daha geri dönmemiş.
Yavuz masadaki fotoğrafı eline aldı.
— O hâlde neden ölümünü araştırmadık?
— Çünkü ailede kimse onun geri dönmesini istememiş.
Yavuz'un gözleri Selim'e çevrildi.
— Kimse mi?
Selim başını hafifçe eğdi.
— Özellikle Nermin Hanım.
Odanın içindeki sessizlik ağırlaştı.
Yavuz ayağa kalktı.
— Annemi tekrar sorgulayacağız.
— Yavuz Bey, bir şey daha var.
— Söyle.
Selim dosyadan küçük bir kâğıt çıkardı.
— Kadir Bey'in kaybolduğu gece konağın yakınındaki eski istasyonda bir araç görülmüş. Aracın sahibi kayıtlarda görünmüyor. Fakat o gece istasyonda çalışan görevlinin verdiği ifadede bir ayrıntı var.
— Neymiş?
— Araca binen kişinin yanında küçük bir çocuk varmış.
Yavuz'un yüzündeki ifade değişti.
— Çocuk mu?
— Evet. Görevli, çocuğun yüzünü hatırlamıyor. Ancak kolunda beyaz bir battaniye olduğunu söylemiş.
Yavuz'un aklına hemen Vera geldi.
— O ifade kaç yıllık?
— Kadir'in kaybolduğu geceye ait.
Yavuz fotoğrafı masaya bıraktı.
— Selim…
— Efendim?
— Bu işin içinde yalnızca Kadir yok.
Selim başını salladı.
— Ben de aynı şeyi düşünüyorum.
---
Nevra, sabahın ilk ışıklarıyla uyandı.
Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştı. Yavuz'un gösterdiği belge, Nermin'in söyledikleri ve doğum gecesinden kalan o küçük zarf aklından çıkmıyordu.
Yatağından kalkıp pencereye yürüdü.
Bahçede iki küçük bebek arabası duruyordu. Demirhan Alp ve Kıraç Bora, gece boyunca yan odada bakıcılarıyla kalmışlardı.
Nevra onları görmeye gitti.
Odaya girdiğinde iki bebeğin de uyuduğunu fark etti. Önce Demirhan'ın yanına yaklaştı. Küçük oğlunun yüzüne baktı, ardından alnına hafifçe bir öpücük kondurdu.
Sonra Kıraç'ın beşiğine yöneldi.
İki oğlunun da yüzünde aynı huzurlu ifade vardı.
Ama Nevra'nın gözleri istemsizce odanın boş kalan köşesine kaydı.
Orada üçüncü bir beşik olmalıydı.
Vera'nın beşiği.
Nevra elini boşluğa uzattı.
— Sizin bir kardeşiniz daha var, diye fısıldadı.
Sesi titredi.
— Bir gün onu da yanınıza getireceğim.
Tam o sırada kapıda bir gölge belirdi.
Nermin.
— Bebekleri uyandıracaksın.
Nevra arkasını döndü.
— Onların annesiyim. Sesimi duysalar da olur.
Nermin içeri girdi.
— Yavuz seninle konuştu mu?
— Evet.
— Ne anlattı?
Nevra kollarını göğsünde birleştirdi.
— Artık benden bir şey saklamamanı istiyorum.
Nermin'in yüzü gerildi.
— Sana anlatabileceğim her şeyi anlattım.
— Hayır. Bana yalnızca işine gelenleri anlattın.
— Nevra…
— Vera'nın doğumundan önce adının yazıldığı belgeyi gördüm. Üstelik sen o belgeyi tanıyordun.
Nermin sustu.
Nevra bir adım yaklaştı.
— Bana bir şey söyle. Kadir Karahan kim?
Nermin'in yüzündeki ifade değişti.
— Bu ismi nereden duydun?
— Yavuz'un dosyalarında gördüm.
Nermin gözlerini kapattı.
— Kadir, bu ailenin geçmişinde kalması gereken bir isim.
— Neden? Çünkü Vera'yı mı tanıyordu?
— Onun hakkında konuşmak istemiyorum.
Nevra'nın sesi sertleşti.
— Ben de kızımın kaybolduğu geceyi hatırlamak istemiyorum. Ama hatırlamak zorundayım.
Nermin kapıya yöneldi.
Nevra arkasından seslendi.
— O gece üçüncü beşiğin yanında kim vardı?
Nermin durdu.
Yavaşça arkasını döndü.
— Sana kimse bir şey söylemedi mi?
Nevra'nın kalbi hızlandı.
— Neyi söylemedi?
Nermin birkaç saniye düşündü.
Sonunda yalnızca bir cümle kurdu:
— Vera'yı son gören kişi, onu kucağına alan kişi değildi.
Nevra'nın yüzü bembeyaz kesildi.
— Ne demek bu?
Nermin cevap vermeden odadan çıktı.
Nevra, iki oğlunun beşiği arasında öylece kaldı.
Artık doğum gecesine dair bildiği her şeyden şüphe ediyordu.
---
Öğleye doğru Yavuz, konağın eski arşivine indi.
Selim de yanındaydı.
Arşivin en arka bölümünde, yıllardır açılmamış büyük bir dolap bulunuyordu. Dolabın üzerinde eski bir kilit vardı.
Yavuz cebinden anahtarı çıkardı.
— Bunu nereden buldun?
Selim cevap verdi.
— Nermin Hanım'ın odasındaki eski çekmecede.
Yavuz ona baktı.
— Annemin odasına mı girdin?
— Başka türlü bu dolaba ait anahtarı bulamazdık.
Yavuz anahtarı kilide yerleştirdi.
Kilit zorlanarak açıldı.
Dolabın içinde birkaç kutu, eski aile albümleri ve sararmış belgeler vardı.
Yavuz ilk kutuyu çıkardı.
Üzerinde Kadir'in adı yazıyordu.
Kutuyu açtığında eski bir fotoğrafla karşılaştı.
Fotoğrafta genç Yavuz, Nermin ve Kadir yan yana duruyordu. Kadir'in parmağında aynı yüzük vardı.
Yavuz fotoğrafı Selim'e uzattı.
— Yüzük bu.
Selim dikkatle baktı.
— Evet. Aynısı.
Yavuz kutunun içindeki belgeleri incelemeye başladı.
Bir mektup, birkaç eski kayıt ve katlanmış bir aile ağacı buldu.
Aile ağacının en altında üç isim vardı.
YAVUZ KARAHAN
KADİR KARAHAN
NİHAT KARAHAN
Yavuz'un bakışları üçüncü isme takıldı.
— Nihat kim?
Selim belgeleri kontrol etti.
— Aile kayıtlarında böyle bir isim görmedim.
— O zaman neden aile ağacında?
Selim başka bir kâğıt buldu.
Kâğıdın üzerinde kısa bir not vardı:
“Nihat'ın adı aileden silinecek. Onunla ilgili hiçbir kayıt korunmayacak.”
Yavuz'un yüzü gerildi.
— Bir insanın adını aile kayıtlarından neden silersin?
Selim cevap vermedi.
Yavuz mektubu açtı.
Mektubun ilk satırında Kadir'in el yazısı vardı.
“Yavuz,
Bu mektubu okuyorsan, büyük ihtimalle bana ne olduğunu merak ediyorsun. Sana anlatmak istediğim şey, yalnızca benim kayboluşumla ilgili değil. Ailemizin yıllardır sakladığı üçüncü beşiğin hikâyesiyle ilgili.
Vera'nın doğacağı gün geldiğinde, herkes bir çocuğun dünyaya geldiğini sanacak. Oysa o gün, yıllar önce kapatıldığını düşündüğümüz bir hesap yeniden açılacak.
Nermin'e güvenme. Ancak onu da tamamen suçlama. Çünkü bu hikâyede herkesin sakladığı başka bir gerçek var.
Ve en önemlisi, Yavuz…
Kızını ararken yanlış kapıyı çalma. Çünkü onu senden uzaklaştıran kişi, belki de onu senden daha iyi tanıyor.”
Yavuz mektubu yavaşça indirdi.
— Kadir bu mektubu ne zaman yazmış?
Selim kâğıdın altındaki tarihe baktı.
— Vera'nın doğumundan yaklaşık iki yıl önce.
Yavuz'un yüzü değişti.
— İki yıl önce…
— Evet.
Yavuz mektubu yeniden eline aldı.
— Demek ki Vera'nın doğacağını biliyordu.
Selim başını salladı.
— Ya da bir şeylerin olacağını tahmin ediyordu.
Yavuz gözlerini kapattı.
Kadir yalnızca kaybolmamıştı.
Birileri onun yazdıklarını da saklamıştı.
---
Aynı saatlerde, şehrin diğer ucundaki eski evde genç kadın mutfak masasının başında oturuyordu.
Önünde açık bir kutu vardı.
Kutunun içinde küçük bir bileklik, birkaç fotoğraf ve eski bir mektup duruyordu.
Kadın, fotoğraflardan birini eline aldı.
Fotoğrafta genç bir adam vardı. Yüzü net görünüyordu. Parmağında hilal taşlı bir yüzük bulunuyordu.
Kadın fotoğrafın arkasını çevirdi.
Kadir Karahan.
Kapı çalındı.
Kadın irkilerek fotoğrafı kutunun içine koydu.
Bir kez daha kapı çalındı.
— Kim o?
Dışarıdan bir erkek sesi duyuldu.
— Benim.
Kadın kapıya yaklaştı.
— Buraya gelmemen gerekiyordu.
Kapının ardındaki adam cevap verdi.
— Artık saklanacak zamanımız kalmadı.
Kadın kapıyı açtı.
Karşısında orta yaşlı bir adam duruyordu. Yüzünde yorgun bir ifade vardı. Kadın onu görünce birkaç saniye konuşamadı.
— Sen…
Adam içeri girdi.
— Karahanlar Kadir'in adını yeniden araştırmaya başlamış.
Kadın kapıyı kapattı.
— Biliyorum.
— Yüzüğü bulmuşlar mı?
Kadın başını salladı.
— Fotoğrafını bulmuşlar.
Adam derin bir nefes aldı.
— O zaman yakında buraya da gelirler.
Kadın kutuyu işaret etti.
— Bütün bunları artık saklayamayız.
Adam kutuya baktı.
— O mektubu hâlâ saklıyor musun?
— Evet.
— Açtın mı?
Kadın başını iki yana salladı.
— Hayır.
Adam kutudan mektubu aldı.
Üzerindeki yazıyı görünce yüzü gerildi.
“Vera Gece'ye.”
Kadın gözlerini kaçırdı.
— Onu yıllardır bekliyorum.
Adam mektubu yeniden kutuya bıraktı.
— Peki, gerçeği öğrendiğinde ne yapacaksın?
Kadının gözleri doldu.
— Önce annesinin onu ne kadar aradığını bilmesini sağlayacağım.
---
Akşamüstü Yavuz, Nermin'in odasına girdi.
Nermin pencerenin önünde oturuyordu. Elindeki tespihi ağır ağır çeviriyordu.
Yavuz kapıyı kapattı.
— Kadir'in mektubunu buldum.
Nermin'in eli durdu.
— Hangi mektubu?
— Bana yazdığı mektubu.
Nermin başını eğdi.
— Demek sakladığı yerden çıkarmışsın.
Yavuz'un kaşları çatıldı.
— Sen mektubun varlığını biliyordun.
— Evet.
— Neden benden sakladın?
Nermin tespihi masaya bıraktı.
— Çünkü Kadir'in sana yazdıkları, senin bilmen gereken her şey değildi.
— Nihat kim?
Nermin'in gözleri büyüdü.
Yavuz devam etti.
— Aile ağacında üçüncü bir isim var. Nihat Karahan. Onun adı neden silinmiş?
Nermin uzun süre sessiz kaldı.
Sonunda konuştu.
— Nihat, Kadir'in kardeşiydi.
Yavuz şaşkınlıkla ona baktı.
— Kadir'in kardeşi mi vardı?
— Vardı.
— Neden aileden silindi?
Nermin'in gözleri doldu.
— Çünkü bir gün kendi ailesine karşı geldi.
— Ne yaptı?
— Karahanların sakladığı sırrı ortaya çıkarmak istedi.
Yavuz'un sesi sertleşti.
— Hangi sırrı?
Nermin başını kaldırdı.
— Vera'nın doğumuyla ilgili olan sırrı.
Yavuz birkaç saniye boyunca annesine baktı.
— Nihat şu an nerede?
Nermin cevap vermedi.
Yavuz masanın üzerine eğildi.
— Bana onun nerede olduğunu söyle.
Nermin gözlerini kapattı.
— Bilmiyorum.
— Yalan söyleme!
— Yavuz, gerçekten bilmiyorum.
Yavuz geri çekildi.
— Peki ya yüzük?
Nermin'in bakışları oğluna döndü.
— Hangi yüzük?
Yavuz fotoğrafı çıkardı.
— Kadir'in yüzüğü. Vera'nın doğduğu gece üçüncü beşiğin yanında görülmüş.
Nermin fotoğrafa baktı.
Yüzündeki ifade değişti.
— O yüzük…
— Ne?
Nermin fotoğrafa dokundu.
— Kadir onu hiçbir zaman çıkarmazdı.
Yavuz'un gözleri kısıldı.
— Öyleyse neden yıllar önce kayboldu?
Nermin'in sesi fısıltıya dönüştü.
— Çünkü Kadir kaybolduğu gece yüzüğünü birine verdi.
— Kime?
Nermin gözlerini Yavuz'a kaldırdı.
— Nevra'ya.
Yavuz bir anda doğruldu.
— Ne?
— O yüzük doğum gecesi Nevra'nın elindeydi.
Yavuz'un yüzü sertleşti.
— Bana neden daha önce söylemedin?
Nermin'in gözleri doldu.
— Çünkü o yüzüğü Nevra'ya veren kişi Kadir değildi.
Yavuz birkaç saniye konuşamadı.
— Kimdi?
Nermin cevap vermeden önce kapıya baktı.
Sonra oğluna döndü.
— Yüzüğü ona veren kişi, o gece Vera'yı kucağına alan kişiydi.
---
Gece yarısına doğru Nevra, odasında yalnızdı.
Yavuz'un anlattıkları aklından çıkmıyordu. Kadir'in adı, Nihat'ın varlığı ve yüzüğün doğum gecesi kendisine verildiği iddiası…
Yatağın kenarındaki kutuyu yeniden açtı.
İçindeki mektupları tek tek çıkardı.
En altta küçük, siyah bir kese vardı.
Nevra keseyi daha önce hiç açmamıştı.
Parmakları titreyerek ipini çözdü.
İçinden gümüş bir yüzük çıktı.
Ortada hilal şeklinde küçük bir taş vardı.
Nevra yüzüğü avucuna aldı.
Nefesi kesildi.
Bu, fotoğraftaki yüzüktü.
Ancak yüzüğün iç kısmında küçük harflerle başka bir şey yazıyordu.
“Üçüncü çocuk için.”
Nevra'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Ben bunu daha önce görmedim…
Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi.
Gönderenin numarası kayıtlı değildi.
Mesajda yalnızca şu yazıyordu:
“Yüzüğü bulduysan, artık Vera'nın neden seçildiğini öğrenmenin zamanı geldi.”
Nevra'nın elleri buz kesti.
İkinci bir mesaj geldi.
“Ama Yavuz'a güvenme. Çünkü o gece sana anlatılmayan tek şey Vera'nın kayboluşu değildi.”
Nevra telefonu elinden düşürecek gibi oldu.
Kapı aniden açıldı.
Yavuz içeri girdi.
— Nevra, yüzüğü buldun mu?
Nevra başını kaldırdı.
— Sen bunu nereden biliyorsun?
Yavuz'un bakışları elindeki gümüş yüzüğe kaydı.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra yavaşça yaklaştı.
— Çünkü o yüzüğü yıllardır arıyorum.
Nevra ayağa kalktı.
— Bana ne olduğunu anlat, Yavuz.
Yavuz yüzüğü eline aldı.
İç kısmındaki yazıyı görünce yüzü gerildi.
— Bu mümkün değil…
— Ne mümkün değil?
Yavuz gözlerini Nevra'ya kaldırdı.
— Bu yüzük Kadir'in değil.
Nevra şaşkınlıkla ona baktı.
— Ama fotoğrafta…
— Fotoğraftaki yüzükle aynı görünüyor. Fakat bunun içindeki yazı başka.
Yavuz yüzüğü yeniden çevirdi.
Arka tarafında küçük bir işaret vardı.
Bir hilal ve onun altında tek bir harf.
N.
Nevra'nın dudakları aralandı.
— N harfi…
Yavuz başını kaldırdı.
— Nihat.
---
5. BÖLÜMDEN SPOİLER — SAKLI İSİM
Selim, çalışma odasına aceleyle girdi.
— Yavuz Bey, Nihat Karahan'la ilgili bir kayıt buldum.
Yavuz ayağa kalktı.
— Nerede?
Selim dosyayı masaya bıraktı.
— Kayıtlara göre Nihat, yıllar önce öldü olarak gösterilmiş.
Yavuz'un bakışları sertleşti.
— Ölüm belgesi var mı?
— Var. Ama bir sorun var.
— Ne sorunu?
Selim dosyadaki fotoğrafı çıkardı.
— Ölüm belgesindeki imza, Nihat'ın kendi imzası.
Yavuz fotoğrafı eline aldı.
Selim son cümlesini söyledi:
— Yavuz Bey… Bu imza Vera'nın kaybolduğu gece atılmış.
Yavuz'un yüzü bir anda değişti.
— Demek ki Nihat o gece hâlâ hayattaydı.