Özel Bölüm

𓆝 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟

KÜÇÜK BİR AN
Özel Bölüm

•••

Mavi bir aylık olmuştu .Bir ay. Koskoca bir ay boyunca evimizin her köşesinde onun sesi vardı. Bazen ağlamasıyla uyanıyor, bazen de uyurken çıkardığı küçücük seslere gülümseyerek bakıyordum.

Annelik böyle bir şey miydi?

Bilmiyordum.

Ama bildiğim bir şey vardı. Onu kucağıma her alışımda dünyanın geri kalanı bir süreliğine susuyordu.

“Melin!”

Ata’nın sesini duyunca başımı kapıya çevirdim.“Efendim?”

“Bizim kız uyudu mu?”

“Hayır Ata, şu an seninle konuşmak için bekliyor.”

Gülerek yanıma geldi.“Ne yapayım, özledim kızımı.”

“Bütün gün kucağında zaten.”

“Eee? Yetmiyor.”

Gözlerimi devirdim. Mavi’yi dikkatlice kucağına bıraktım. Ata, kızımızı alır almaz yüzündeki ifade değişti. O sert, görevden yorgun dönmüş adam gitmiş; yerine kızına bakarken ne yapacağını şaşıran biri gelmişti. “Bak Mavi’m,” diye fısıldadı. “Annen yine bana kızıyor.”

“Çünkü bütün gün uyutmayıp kızla konuşuyorsun!”

“Ben mi? Kızım benim sesimi seviyor.”

“Mavi daha bir aylık, Ata.”

“E olsun. Zevki var demek ki.”
Kahkaha attım.Ata başını kaldırıp bana baktı. “Gülme, ciddi söylüyorum.”

“Tamam aşkım, en çok senin sesini seviyor.”

“Bence de.”

Allah’ım, bu adamla nasıl baş edecektim?

•••

Akşam Mavi’yi yatırdıktan sonra salona geçtik. Ata koltuğa uzanmış, başını dizlerime koymuştu. Parmaklarımı saçlarının arasında gezdirirken gözlerini kapattı.“Yoruldun mu?” diye sordum. “Biraz.”

“Görevden mi?”

“Her şeyden.”Sesindeki yorgunluğu fark edince eğilip alnına küçük bir öpücük kondurdum.“İstersen uyu.”
Elimi tuttu.“Böyle kal.”

Gülümsedim. Bir süre ikimiz de konuşmadık.Sonra Ata gözlerini açtı.

“Melin?”

“Hı?”

“İyi ki varsın.”Elim saçlarında durdu.

“Ne oldu şimdi?”

“Bir şey olmadı. Söylemek istedim.”

Gülümsedim.

“İyi ki sen de varsın.”Tam yeniden gözlerini kapatacaktı ki telefonum çaldı. Ekrana baktım. Annem arıyordu.Açtım.

“Efendim anne?”

“Melin, torunumu özledim ben! Yarın size geliyorum.”Güldüm.

“Anne, daha dün gördün.”“Ee? Dün gördüm diye bugün göremeyecek miyim?”

Ata hemen doğruldu.“Anne, gelsin tabii! Mavi’nin babaannesi de gelsin, anneannesi de!”Telefonun diğer ucundan annemin kahkahası duyuldu.“Damadımın hatırına geliyorum zaten!”
“Anneee!”

Ata kahkaha atarken ben yüzümü ellerimin arasına kapattım.Bizim evde huzurlu bir akşam geçirmek gerçekten mümkün değildi.Ama galiba ben en çok da bunu seviyordum.Bir evin içinde kahkahaların, küçük ayak seslerinin ve sevdiğin insanların olması…İnsan daha ne isterdi ki?

•••

Gece Mavi yeniden uyandığında Ata benden önce kalktı.

“Sen yat, ben bakarım.”Şaşkınlıkla ona baktım.

“Emin misin?”

“Melin, kız benim de kızım.”Mavi’yi kucağına alıp odanın içinde yavaşça yürümeye başladı. Ben kapının kenarında durup onları izledim.Ata’nın kızına bir şeyler fısıldadığını duydum ama ne söylediğini anlayamadım.Sonra sesi biraz yükseldi.“Baban burada, küçük kızım. Merak etme.”

Gözlerim doldu.Bir ay önce hayatımıza gelen o minicik insan, farkında bile olmadan her şeyi değiştirmişti.Ve ben o gece bir kez daha anladım ki bazı mutluluklar büyük olaylarla gelmiyordu.Bazen bir babanın kızını kucağında tutuşunda, bazen uykusuz bir gecede paylaşılan yorgunlukta, bazen de sevdiğin insanın sana sessizce gülümsemesinde saklıydı.Mavi usulca uykuya daldı.Ata başını kaldırıp bana baktı.

“Ne oldu?”Başımı iki yana salladım.“Hiç. Sizi izliyorum.”Gülümsedi.“Gel buraya.”Yanına gidip omzuna yaslandım. Bir elim Mavi’nin küçücük elindeydi, diğer elim Ata’nın elinde.Bir zamanlar yalnızca hayalini kurduğumuz hayatın tam ortasındaydık.

Ve ben, o anın hiç bitmemesini diledim.

Bazı hikâyeler bitti sanırsın. Oysa en güzel anılar, son sayfadan sonra birikir.

•••

Küçük Bir An’dan sevgilerle… 🫀