2.2

•••

Araçlar eski binanın önünde durduğunda Yaman hiç beklemeden araçtan indi.“Dağılın! Binanın her tarafını kontrol edin. Kimse tek başına hareket etmeyecek.”

Askerler başlarıyla onaylayıp farklı yönlere dağıldılar. Yaman ise binanın içine girdi. Koridor karanlıktı. Attığı her adımın sesi duvarlarda yankılanıyordu.

“Melin!”

Cevap yoktu.

Yaman biraz daha ilerledi.

“Melin! Beni duyuyorsan ses ver!”

Tam köşeyi döneceği sırada içeriden çok hafif bir ses duydu .

“Yaman…”

Yaman bir anda durdu.

“Melin?”

Sesin geldiği odaya doğru hızla ilerledi.Kapıyı açtığında Melin’i gördü.

“Allah’ım…”

Hemen yanına koşup dizlerinin üzerine çöktü.

“Melin, gözlerini aç. Ben geldim.”

Melin gözlerini güçlükle araladı.

“Yaman…”

“Buradayım. Tamam mı? Artık yanındayım.”

Yaman telsizine uzandı.“Ambulans istiyorum! Hemen!”
Tam o sırada dışarıdan bir ses duyuldu.“TEĞMENİM!”Yaman başını kapıya çevirdi.“Ne oldu?”“Arka tarafta birisi var! Kaçmaya çalışıyor!”Yaman’ın yüzü sertleşti

“Salih.”

Yaman tekrar Melin’e baktı. “Sen merak etme. Askerler onunla ilgileniyor.

•••

Binanın arka tarafında Salih hızlı adımlarla ilerliyordu.Tam bahçeden çıkacakken karşısına iki asker çıktı.

“Dur!”

Salih bir anda yönünü değiştirdi.Fakat diğer taraftan gelen askerleri görünce olduğu yerde kaldı.“Kaçacak yerin kalmadı.”Salih etrafına baktı.
“Ben hiçbir şey yapmadım.”

Askerlerden biri sertçe karşılık verdi.“Bunu mahkemede anlatırsın.”Salih ellerini kaldırmak zorunda kaldı.Askerler yanına gelip onu yakaladılar.“Şüpheli kontrol altında.”

Telsizden Yaman’ın sesi geldi

“Götürün.”

“Emredersiniz teğmenim.”

Salih götürülürken son kez binaya baktı.Ama bu kez yüzünde o kendinden emin gülümseme yoktu.

Oyun bitmişti.

•••

Yaman ise Melin’in yanında diz çökmüş, ambulansın gelmesini bekliyordu.Melin gözlerini tekrar araladı.

“Salih…”

Yaman elini sıktı.“Yakalandı.”

Melin birkaç saniye ona baktı. “Gerçekten mi?”

“Evet.”Yaman derin bir nefes aldı.

“Artık sana ulaşamayacak.”

Melin’in gözleri doldu.Yaman ise ilk kez rahat bir nefes verdi.Çünkü sonunda onu bulmuştu.

Ve Salih de yakalanmıştı.

•••

Melin’in ailesi ameliyatın bitmesini bekliyordu. Doktor çıktığında herkes ayağa kalkmış doktoru pür dikkat dinliyordu. “ Ameliyat iyi geçti, hayati tehlikesi yok şuan stabil durumda fakat…” dediğinde Yaman “ Fakat?” Dedi.

“ Bıçak darbeleri rahime doğru olduğu için rahimi zarar görmüş, elimden geldiğince zararı onardım fakat şuanlık Melin Hanımın çocuk sahibi olma olasılığı normale göre düşük” dediğinde annesi ağlamaya başladı. Babası bi kenara abisi bi kenara Yaman ise donup kalmıştı.

Salih yüzünden ona zarar gelmişti.

•••

Gözlerimi yavaşça açtım.

İlk gördüğüm şey beyaz tavandı.

Nerede olduğumu anlamam birkaç saniyemi aldı. Başımı çevirmeye çalıştığımda karnımda hissettiğim ağrıyla yüzümü buruşturdum.

“Ah…”

Yanımdaki hemşire hemen ayağa kalktı. “Uyandınız. Sakin olun, hareket etmeyin.” Gözlerimi birkaç kez kırpıştırdım. “Ben… neredeyim?”

“Hastanedesiniz. Ameliyatınız bitti.”

Ameliyat…O kelimeyle birlikte hafızam yavaş yavaş yerine gelmeye başladı.

Salih

Eski bina

Bıçak

Gözlerim bir anda açıldı.

“Yaman?”

“Burada. Birazdan yanınıza gelecek.”

Gözlerimi kapattım.İçimde tuttuğum nefesi yavaşça bıraktım. Bir süre sonra kapı açıldı.Doktor içeri girdi ve yatağımın yanına geldi.
“Nasıl hissediyorsun?”

“Karnım… çok ağrıyor.”

“Ameliyattan sonra bunun olması beklenebilir. Şimdilik durumun iyi.”

Doktor birkaç saniye sustu.Sonra yüzündeki ifade ciddileşti.“Melin, sana ameliyat sırasında gördüğümüz bir durumdan bahsetmem gerekiyor.”

Kalbim hızlandı.“Ne oldu?”

“Yaralardan biri rahim bölgesine oldukça yakındı.”

Kaşlarımı çattım.“Rahmim?”

“Evet. Rahmin kendisinde ciddi bir hasar oluşmadı. Fakat bölgedeki yaralanma nedeniyle ileride gebelik konusunda bazı riskler olabilir.”

Bir süre sadece doktora baktım.

Söylediklerini anlamaya çalışıyordum.

“Ne… ne demek?”

“Şu an kesin bir şey söylemek mümkün değil. İyileştikten sonra kontroller yapılacak. Ancak ileride hamile kalmak konusunda bazı zorluklar yaşama ihtimalin var.”

Boğazım düğümlendi.

“Yani…”

Sesim titremeye başladı.

“Çocuğum olmayabilir mi?”

Doktor hemen başını iki yana salladı.“Bunu söylemiyoruz. Şu an için böyle bir sonuç çıkarmamız mümkün değil.”

Ama gözlerim çoktan dolmuştu.“Peki ya olursa?”

Doktorun yüzüne baktım. “Ya gerçekten çocuğum olmazsa?”

Sesim titredi. Gözümden bir damla yaş aktı. Ardından bir tane daha. Başımı iki yana salladım.

“Ben… ben daha çok gencim.”

Nefesim düzensizleşmeye başladı.
“Böyle bir şey düşünmem bile gerekmiyordu.”

Hemşire yanıma yaklaşıp sakin olmamı söyledi ama ağlamam durmadı. “Biri yüzünden…”Cümlemi tamamlayamadım.

Salih’in yüzü gözümün önüne geldi.

“Benim geleceğim…”

Sesim kesildi. “Ya her şeyi değiştirdiyse?”

Doktor sakin bir sesle konuştu.“Melin, şu an geleceğin hakkında kesinleşmiş hiçbir şey yok. Önceliğimiz senin iyileşmen.”

Başımı yastığa yasladım.Gözyaşlarım durmadan akıyordu.Tam o sırada kapı tekrar açıldı.Yaman içeri girdi.Beni ağlarken görünce yüzündeki ifade değişti.Hemen yanıma geldi.

“Ne oldu?”

Cevap veremedim.Sadece elini tuttum.

“Yaman…”

“Buradayım.”

Gözlerimi ona kaldırdım.

“Ya… çocuk sahibi olamazsam?”

Yaman birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra elimi sıkıca tuttu.“Doktor kesin bir şey söylemedi.”

“Ama ya olursa?”

“Olursa bile bunu bugün düşünmek zorunda değilsin.”

Başımı iki yana salladım.“Ben korkuyorum.”

Yaman biraz daha yaklaşıp sakin bir sesle konuştu.“Biliyorum.”Gözlerimi kapattım.

“Ben sadece… geleceğimden korkuyorum.”

Yaman elimi bırakmadı.

“Önce bugününü kurtaracağız. Geleceğini de zamanı geldiğinde birlikte düşüneceğiz.”

Gözlerimden yaşlar akmaya devam etti.

Ama bu kez elini bırakmadım.

•••

Saliha yanıma gelmişti. Kıpkırmızı gözlerle bana baktı. Gülümsedim ve kollarımı açtım. Yanıma geldi ve sımsıkı sarıldı. “ İyi misin?” Dediğinde kafamı salladım. “Yani” dedim. Sırtındaki çantaya uzandı. Ve bir peluş çıkardı. Güldüm ve elindeki pelulu aldım. “ Teşekkürler”dedim.

5 gün sonra

Sonunda taburcu olup eve gelmiştim. Annem benimle çocukmuşum gibi ilgileniyordu. Abimse kenardan bakıyordu. Bende durumu değerlindirio sürekli abimden birşeyler istiyordum. Bugün Ata gelecekti yanıma. Ama geceliklerimi değiştirememiştim. Çünkü annem markete gitmişti abimdende utanıyordum. Bi süre sonra kapı çaldı ve Yaman geldi. Yatağımda doğruldum ve gülümsedim. Yanıma geldi ve saçlarımın üzerinden öptü.

Yanıma uzandı. Kolunu uzattı ve sarıldı belimden. Kafamı göğsüne koydum. “ Özledim seni” dediğinde kafamı kaldırdım ve “ Bende” dedim.

“Seni çok seviyorum” dedi

“Bende… çook seviyorum”

•••

Size bu sefer uzuuun bölüm yazdımmm. Diğer kurguyada yazmaya çalışıyorummm

Öptümmm💓