2.1

•••

Saliha bize geldiğinde sohbet eşliğinde kahve içmiştik. Sonrasında ise kafamızı dağıtmak için yakınıkızdaki avmye gitmiştik. Şuanda ise otobüsle geliyorduk. Salihanın ineceği durak benim durağımdan önceydi. İnmeden önce el salladı ve indi. Bense ineceğim durağı bekledim. İneceğim durak geldiğinde otobüsten inip eve doğru yürüdüm. Arkamdan adım sesleri geldiğinde kafamı çevirip baktım. Karşımda gördüğüm kişiyle donup kalmıştım.

Salih’ti

Adımlarımı hızlandırdım, hatta koştum. Ama fayda etmemişti. Kolumdan çekip dudaklarımın üzerine iğrenç kokan bi pamuk koymuştu. Ve sonra ise bilincim kapanmıştı.

•••

Teğmen: Melin nerdesin

Teğmen: melin

Teğmen: Nerdesin

Teğmen: İyimisin

Teğmen: Bişey mi oldu

Teğmen: Melin

Melin: Sana söyleme demiştim değil mi? Yaman Ata

Teğmen: Lan şerefsiz sikerim lan seni

Teğmen: ne derdin varsa benle hallet kızı bırak

Teğmen: Kılına zarar verirsen sana ölümlerden ölüm beğendirtirim

Melin: Of çok geç ya keşke önce söyleseydin

Melin:

Teğmen: çek lan o elini kızın yüzünden

Teğmen: oruspu çocuğu

Teğmen: seni bi bulayımda sikicem seni

Melin: kes ya

•••

Gözlerimi açtığımda birinin kucağında yattığımı gördüm. Kafamı kaldırdığımda Salih denen psikopatın kucağında uyuduğumu gördüm. Kafamı hızla kaldırdım ve yastığı yüzüne bastırdığımda birden gülmeye başladı. “ Melincim bunlar beni durdurmaz” dedi. Yastığı yüzünden hırsla çekti ve beni yere ittirdi. Yere düşmemim etkisiyle yastığı kenara fırlattı ve bir anda üstüme gelmeye başladı. Kenara çekilsemde koltuktan hareket edemiyordum. Üstüme geldi ve cebinden bıçak çıkardı. Korkuyla elindeki bıçağa baktım.

“ Üzgünüm Melincim ama serüvenimiz buraya kadarmış sana iyi şanslar” dedi ve elindeki bıçağı karnıma sapladı. Saplanan bıcağın etkisiyle acı içinde kıvranmaya başlamıştım. İkinci kez sapladığında ise bilincim tamamen kapanmıştı.

Şerefsiz:

Şerefsiz: Alırsın artık burdan

Teğmen: Lan

Teğmen: Amına koyarım senin

Bippp arkaşşlar gerçek hayatta bu kadar çok küfür kullanmıyorum biraz zor oluyor yazarken sjsjsj

Yaman telefonu elinden düşürecekmiş gibi sıkıca tutuyordu. Ekranda Salih’in gönderdiği son mesaj hâlâ duruyordu.

“Alırsın artık burdan.”

Bir süre hiçbir şey söylemeden ekrana baktı.Sonra başını kaldırdı.

“Dağılıyoruz.”

Yanındaki askerler bir anda ciddileşti.

“Teğmenim, nereye?”

“Her yere bakın. Sokaklar, ara yollar, boş binalar… Melin’i bulacağız.”

Sesindeki öfke o kadar belirgindi ki kimse karşı çıkmadı.Yaman tekrar Melin’in numarasını aradı.

Bir kez.

İki kez.

Üç kez.

Cevap yoktu.Telefonu kulağından indirip derin bir nefes aldı.

“Dayan Melin…” diye fısıldadı.Tam o sırada telefonu yeniden çaldı.

Bilinmeyen bir numara.

Yaman hiç düşünmeden açtı.“Kim bu?”Karşı taraftan birkaç saniye sessizlik geldi.Sonra boğuk bir ses duyuldu.

“Teğmen…”

Yaman’ın bakışları sertleşti.

“Salih?”Karşıdaki kişi hafifçe güldü.

“Beni bulmaya çalışıyorsun.”

“Melini bırak.”

“Onu bulabileceğini mi sanıyorsun?”Yaman çenesini sıktı.

“Bak Salih. Benimle ne derdin varsa benimle hallet. Melin’i bu işin içine karıştırma.”

“Geç kaldın.”

Telefon kapandı.

“LAN!”

Yaman telefonu öfkeyle indirdi.Yanındaki askerlerden biri hemen yaklaştı.

“Teğmenim, aramayı sürdürelim. Telefon sinyalinden bir şey çıkarabiliriz.”Yaman başını salladı.

“Bulun şu telefonu.”

Dakikalar sonra ekipten biri telsizden seslendi.“Teğmenim! Bir sinyal yakaladık.”

Yaman olduğu yerde durdu.“Nerede?”“Şehrin dışında, kullanılmayan eski bir binanın civarında.

”Yaman hiç beklemeden araca yöneldi.

“Gidiyoruz.”

Araca bindiğinde ellerini birbirine kenetledi.Aklından tek bir düşünce geçiyordu.

Melin’i bulacaktı

Her ne olursa olsun…