6.BÖLÜM

Yeni bölümle karşınızdayımm

&&&

---

6. BÖLÜM – LACRIMOSA

Bahar Gösterisi’ne sadece altı gün kalmıştı. Kuliste ve pistte zaman adeta hızlanmıştı. Tüm çiftler harıl harıl çalışıyor, son provalar, kostüm denemeleri, basınla yapılan mini çekimler… Her şey giderek bir fırtınaya dönüşüyordu.

Ama o fırtınanın merkezinde...
Asya ve Uras buz gibi sakin ilerliyordu.

Petrov, onları pistin ortasına çağırdı.
“Bugün ilk tam koreografi. Müzikle birlikte. Işıklar ayarlanacak, kamera çekimleri yapılacak. Gösterinizin etkisi sadece teknikle değil… duyguyla da olmalı.”

Asya içinden derin bir nefes aldı. Duygu… Uras’ın kelimesi.
Ama artık ona yabancı gelmiyordu.

---

O günkü prova, büyük salonda yapıldı. Seyircisiz ama baskı doluydu. Petrov, jüri masasını simüle eden bir masa koydurmuştu. Arka planda koçlar, diğer çiftler ve bazı fotoğrafçılar vardı.
Lacrimosa çalmaya başladığında salon sessizliğe büründü.

Asya ve Uras pistin merkezine geçti. Uras, onun elini tuttuğunda Asya aniden titredi. Ama bu korkudan değildi.
Bağlılıktı.
Birlikte olmaktı.
Uçmadan önce gözlerini kapatmak gibiydi.

Müzik ağır ağır yükselirken Asya ileri doğru süzüldü. Uras arkasından geldi. Kayışları senkrondu ama fazlası vardı… birbirlerini tamamlıyorlardı. Her dönüş, sanki bir repliğin cevabıydı. Her adım, bir anının yankısı.

Kaldırma hareketinde Uras onu zarifçe yukarı çektiğinde salon nefesini tuttu. Asya, tam dönüş anında gözlerini kapadı – tamamen ona güvenerek. Ve Uras… en ufak bir sarsılma olmadan onu buz üstüne indirdi.

Final hareketinde, ikisi de dizlerinin üstüne indi. Yüzleri birbirine dönüktü. Göz göze geldiler. Ve Asya, ilk kez düşünmeden fısıldadı:
“Başardık…”

---

Prova sonrası tüm salon birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından, Petrov ayağa kalktı.
“Bu... sadece teknik değildi. Sanattı.”

Koçlardan biri fısıldadı:
“Gerçek çift gibi hissediliyorlar. Bunu sahnede yaparlarsa, herkes konuşur.”

Nehir, Asya’ya sarıldı.
“Görmen lazımdı, herkes büyülenmişti. Gözlerini sizden alamadılar!”

Asya aynaya baktığında yüzündeki ter, yorgunluk değil… tatminin işaretiydi.
Uras yanına geldi.
“Lacrimosa artık sadece bir müzik değil.”
Asya sordu: “Neymiş peki?”
Uras eğilip kulağına fısıldadı.
“Seninle buzda kurduğum cümle.”

---

Gösteri gecesi geldiğinde salon tamamen doluydu. Mersin Kültür ve Spor Kompleksi ışıl ışıldı. Uluslararası jüri üyeleri yerlerini almıştı. Yerel televizyonlar canlı yayın yapıyordu. Aileler, sporcular, gazeteciler... Herkes oradaydı.

Kuliste Asya sessizdi. Kostümü, buz mavisi ve inci beyazının karışımıydı. Uras da ona uyumlu bir gece laciverti takımla hazırdı.

Petrov son kez yanlarına geldi.
“Ne olursa olsun… buzda yalnız değilsiniz. Bu gösteri sizin kim olduğunuzu göstermeyecek. Kim olabileceğinizi fısıldayacak.”

Işıklar loşlaştı. Spiker anons yaptı:

> “Ve şimdi, kapanış performansı için sahnedeler: Asya Fortana ve Uras Bulut. Mozart’tan Lacrimosa…”

Müzik başladı.

Ve büyü başladı.

Asya ve Uras, sahneye adım attıkları an seyircinin sesi kesildi. İlk kayışla salonun enerjisi değişti. Uras, Asya’yı çevresinde döndürdüğünde elinden bıraktı, Asya uzaklaştı… sonra yeniden ona doğru süzüldü. Hikâye başlamıştı.

Onların Lacrimosa’sı bir ayrılıktı. Bir özlem. Bir buluşma. Ve yeniden doğuş.

Final sahnesinde, Asya’nın havada döndüğü o an… salon tamamen sustu. Uras onu yere indirdiğinde, bir saniyelik gecikmeyle gelen alkış… patlamaydı. Ayağa kalkmalar, ıslıklar, gözyaşları.

Jüri üyelerinden biri gözlüğünü sildi.
“Bu performans... profesyonellikten öte bir şeydi. Onlar buzun üstünde konuşmadılar. Anlattılar.”

---

Gösteri sonrası kuliste herkes onları kutladı. Nehir ağlıyordu. Diğer çiftler bile saygıyla başlarını salladı. Petrov ilk kez sarıldı onlara.
“Sadece patenciler değilsiniz artık. Bir buz hikâyesisiniz.”

Asya, pistin boşalmış haline baktı. Sessizlik içindeydi. Yanına Uras geldi.
“Seyirciler hâlâ senin ismini söylüyor,” dedi.
“Senin de,” dedi Asya. “Ama biz… biz bir olduk orada.”
Uras gülümsedi.
“Ve daha yeni başlıyoruz.”

---

Beğendiniz miii yorum yapmayı unutmayın