5.BÖLÜM

Yeni bölümle karşınızdayımm

&&&

---

5. BÖLÜM – BUZDA YAKLAŞAN ADIMLAR

Asya ve Uras, haftanın her günü sabah yedide buz pistinde buluşmaya başladılar. Petrov’un verdiği özel programla çalışıyorlardı. Antrenman öncesi beş dakikalık sessizlik kuralı koyulmuştu – ne sohbet, ne göz teması. Sadece hazırlanmak. Sonra buzla temas.

İlk gün, hâlâ mesafeliydiler.

Uras, ritimle oynamayı seviyordu. Adımlarını biraz geç başlatıyor, dönüşlerde kendi yorumunu katıyordu. Asya bunu tehdit gibi görüyordu – kontrolü kaybetme korkusu içini kemiriyordu.

“Bu bölümde yavaşla,” dedi Asya, dördüncü tekrarın sonunda.
Uras başını iki yana salladı. “Duyguyu öldürüyorsun. Biraz hisset. Matematik değil bu, his!”
“Eğer zamanlama olmazsa, düşeriz. His, çizgiyi geçince kazaya dönüşür.”
Uras gözlerini devirdi. “Belki de biraz düşmelisin.”

Petrov kenardan sessizce izliyordu. Bazen müdahale etmiyor, çatışmaların onların arasında bağ kurmasını sağlıyordu. Sabırsızca değil, stratejik bir bekleyişle.

Ama ikinci gün… değişmeye başladı.

Asya bir kaldırma hareketinde Uras’ın gözlerine baktığında, onda bir şey fark etti: sabır. Alışılmadık bir sükûnetle, onu olması gereken yükseklikte tutuyor, hatta en küçük dengesizliğinde toparlıyordu. Bu sefer düşünmeden güvenmişti Uras’a. İlk kez.

Üçüncü gün, senkron kayışları çalıştılar. Aynı anda sola dönüş, ardından eş zamanlı eğilme… Başta zorlandı Asya. Ama bir noktada, ikisi birden yanlış kaydı. Ve… gülmeye başladılar.

“Böyle mi gideceğiz yarışmaya?” dedi Asya, gözünden yaş silerken.
“Bence gülerek düşersek, alkış bile alırız,” dedi Uras.

Dördüncü gün sonunda Nehir ve antrenman salonundaki diğer sporcular ikisini izliyordu.
“Buzun üstünde sanki dans etmiyorlar… konuşuyorlar,” dedi Nehir fısıltıyla.

Beşinci gün, Petrov ilk kez onlara yüksek sesle bir cümle kurdu:
“Artık çift gibi görünüyorsunuz. Gerisi zaman meselesi.”

O gece, Asya eve dönerken Uras’tan gelen kısa bir mesajı gördü:

> ‘Seninle her gün biraz daha kaymayı öğreniyorum. Ama asıl şaşırtan, seni çözmek istedikçe kendimi buluyorum.’

Asya mesajı okuyup sustu. Cevap yazmadı. Ama gülümsedi. Sessizce.

---

Yedinci günün sabahı…

Tüm sporcular pistin ortasında toplandı. Petrov kürsüye çıktı. Elinde yeni duyurular vardı.
“Bir hafta sonra Bahar Gösterisi yapılacak. Bu yılın gözlemcileri arasında uluslararası jüri üyeleri var. Sizin için ilk büyük sahne, ilk büyük izlenim.”

Salonda uğultu oldu. Asya’nın kalbi hızlandı. Uras gözlerini listeye dikti.

Petrov devam etti:
“Performans listesi bugün panoya asıldı. Herkes çiftini ve müziğini öğrenebilir. Bu gösteri sizin buz üstünde kim olduğunuzu anlatacağınız ilk sahnedir.”

Asya panoya doğru yürürken nefesini tuttu. Gözleri listeyi taradı. Ve orada… kendi ismini buldu:

> Asya Fortana – Uras Bulut
Performans: Mozart – Lacrimosa
Gösteri Pozisyonu: Kapanış Numarası

Kalbi yerinden fırlayacak gibi oldu. Kapanış performansı – en çok izlenen, en prestijli bölüm. Ve müzik… Mozart’ın en dokunaklı eserlerinden biri. Hüzünlü, güçlü, derin.

Uras arkasından geldi. Listeye göz gezdirdi, sonra Asya’ya baktı.
“Bize güveniyorlar,” dedi sessizce.
Asya başını salladı. “Sence hazır mıyız?”
Uras hafifçe gülümsedi. “Hazır değilsek bile… birlikte hazır oluruz.”

O gece Asya odasında defterine sadece bir cümle yazdı:

> “Bazen iki kişi bir olmadan önce, buzun üstünde birlikte yürümeyi öğrenmeli.”

---

Beğendiniz miii yorum yapmayı unutmayın