Bölümler 2Şu an: Kraliyet Sarayı
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Zamanım tükeniyordu herkes ölmüştü geriye sadece ben kaldım buna inanamıyorum yakında intihar edicem ama bunu yapmamalıyım eğer yaparsam Ghosta nolucak onu yalnız bırakamam "
...
14 OCAK 2030
2029 dan yeni cıkmıstık iyi hissediyordum ekibim ile yeni bir yıla girmek güzeldi ne kadar sinir bozucu olsalar bile.
"Hey! Emma ne düşünüyorsun yine" diye bağırdı. Bu yakın arkadaslarimdan Marcus J. Kafadar biri tanisanız ona bayilirsınız "Seni düşünüyordum" diyerek kıkırdadım oda gülmüştü. Gülünce sağ gamzesi oldukça belirginleşiyordu bu ona güzel bir hava verdiğini düşünüyorum. "Marcus sence Sova'ya bunları söylesem ne yapar"
"Anlamadım neyleri" dedi ve derin bir soluk aldı ve biraktı
"Onu sevdigimi şapşal "
"İy- NE! Şakamı yapıyorsun!" Bana ters ters baktı
"Emma iyimisin sen hani Mikle seviyordun?" Bu sefer ben ona ters ters baktım "Bana o mesajından sonra onu sevdiğimi sakın söyleme!" Yanıma dahada yaklastı elini dostça omuzuma attı "Ah ah Emma senin bu inatçılığın başa cidden bela adam seni seviyor sadece arkadaşlarla çıkıyoruz derken canım,cicim gibi sana hitap etmedi diye başkasını arıyorsun şuan bilmem farkında mısın!?" Sinirle omuzundaki elini çektim iyiki topuklu giymiştim adamın boyu 1.96 ben 1.66 yım topukluyla 1.70 olmusumdur artık. Elini çektikten sonra ona en kınayıcı bakışımı attım. "Sen salakmisin sonuçta ben ona güzel söz söylüyorum ama o bana söylemiyor bu berbat bişey" Marcus bu ne yaşıyor aq temalı bakışını atınca biraz daha sinirlendim yanından ayrılıyordum ki beni omuzumdan tuttu ve beni kendine doğru çekti "emma sana ne oluyor cidden anlamıyorum?" sinirli bir bakış attım asıl ona noluyordu ben Mikle sinir olmustum ona değil. Derin bir nefes aldım rahatlamaya cidden ihtiyacım vardı. Sakin bir şekilde ela gözlerine baktım onu kırmak isteyeceğim en son şey bile değildi. "Bugün biraz sinirliyim bu konuyu sonra konusalım şimdi gel seninle yeni açılan Dolunay pizza ya gidelim ne dersin?" Sakince göz kırpıştırdı onunda bakışından bu konuyu daha fazla üstlememek istediğini anlıyordum. Anlayışla kafasını salladı bu sayede bu ufak tartışma halloldu
...
"Tadı nasıldı bence mükemmeldi iyiki buraya gelmişiz bir teşekkürü hakketim" dedim. Marcus bunu duyunca hafifçe sırıtı." Bencede yemek lezzetliydi teşekürler bizi buraya getirdigin için" diyince birşey değil dermişçesine elimi havada salladım. Birden Marcus'un telefonu çalınca ikimizinde dikkatı hemen telefona kaydı. Arayan "Emily" yazıyordu. Biliyordum kesin Emily ile sevgili olacaklar yalan olmasın kadın taş gibi. Marcus Emily ismini görünce telefonu direk eline aldı. "Emily ile aramızı biliyorsun iki dakikaya geliyorum" diyerek göz kirpinca gülümsedim tamam anlamında kafamı salladım. Marcus adına sevinmiştim 7 yıldır tek basınaydı sonunda sevebileceği bir kadın bulması onun için oldukça iyiydi. Marcus gidince bende boş boş oturmak yerine elime telefonumu aldım Instagrama girdim dm kutuma bir mesaj gelmişti normalde kimse bana yazmıyordu bu yüzden şaşırmıştım. Dm kutuma girdiğimde tanımadığim birinin yazdığını farkedince dahada
meraklandım. "Yakında tanışıcaz ama bundan önce bir selam vermek istedim" bu mesajda ne böyle. Hemen yazan kişinin hesabına tıkladım bir profili yada gönderisi yoktu biyografisinede hiçbir şey yazmamıştı sadece adı vardı "GHOST" . Bu lakabı ilkez duyuyordum ismi hayalet anlamına geliyordu. Marcus yanıma gelmişti önümdeki sandelyesini çekip oturdu sakin ama heyecan dolu bir sesle "Ah! inanamıyorum bugün onu yemeğe çıkaracağim ama bundan önce güzel bir mekana rezervasyon yapmam daha iyi olur ben şimdi kalkıyorum görüşmek üzere, öptüm" dedi ve daha yeni oturduğu sandelyesinden aceleyle kalktı ben ise şaşkın bakışlarla ona baktım yine heyecandan önceden herşeyi ayarlamaya gidiyordu bazen bu huyu iyiydi bazen ise berbat yinede fazla kafaya takacak halim yoktu. "İyi o zaman bende tam kalkıyordum görüşürüz" dedim tatlı bir tavırla bana sıcak bir gülümsemeyle karşılık verip hızla gitti. Geriye sandelyesinde yalnız başına oturan ben kalmıştım bu sorun değildi ben buna alışkınım. Telefonumu tekrar actım hızla gelen mesaja tekrar göz gezdirdim bu ne anlama geldiğini anlamamıştım yinede bunu düşünecek vaktim olduğunu sanmıyorum zaten bu akşam timimle birlikte tebrik balosuna katılıcaz. Biz Rusyalılar büyük bir zaferden döndüğümüzde bu tebrik balosuna katılırız ve çoğunlukla iyi geçer tabi belkide ben öyle sanıyorum?
...
Bu kıyafet tebrik balosuna uygundu zaarefetin temsili gibiydi. Ah tamam abartiğimin farkındayım sadece biraz fazla beğendim ve üzerime cuk diye oturdu
!aynaya son kez baktım kesinlikle
Büyüleyici gözüktüğümün bende farkındayım. Telefonumuda aldığım gibi evden çıktım. Kendimi siyah BMW attıktan sonra yola koyuldum sevdiğim bir şarkı olan tra-la-la yı söylüyordum. Mükemmel olmuştum saçım makyajım kıyafetim hepsi birbiriyle uyumluydu bugün moralimi bozacak bir olay yoktu. Sesli bir şekilde arabanın içinde bu şarkıyı bağıra bağıra söylüyordum keyfim baya yerindeydi
...
Balo eski KRALİYET SARAYI olarak kullanılan bir yerde yapılacaktı. Mekan güzeldi burayı beğenmiştim şahsen ben böyle büyüleyici yerleri zaten beğenen biriyim. Hızlı adımlarla içeri giriş yaptım geriye timimin nerde olduğunu bulmak kalıyordu. Acaba neredeydi bu ahmaklar bikere görünen bir yerde oturup işimi kolaylastirsalar ölmezler. Dediğim an telefonum çaldı arayan ekibimden Jessica idi. "Komutanım sol taraftaki sondan 4 masadayız" dedi. Kafamı o tarafa doğru hareket ettirdim ve evet bizim ahmaklar ordaydı telefonu hiçbir şey demeden yüzüne kapatıp hızlı adımlarla masaya doğru yürümeye başladım. Oraya geldiğimde ekibimin gözü uzerimdeydi. "Oooo hoşgeldiniz komutanım yakıyorsunuz" diyerek konuştu ekibin gevezesi Taylor onun bu laylaklıgı yüzünden bir gün fena halde dovecektim. "Boş konuşma Taylor" diyerek onu tersledim. "Komutanım iki kadın biz bu 4 erkeğe nasıl söz geçirelim Maria ile öldük bittik" diye bana doğru yakındı Jessica. Aslında onu anliyordum bende onları kontrol etmekte zorlanıyordum ilk başlarda ama sonunda onlar benim sözümden çıkmıyor eğer cikarlarsa zaten kendilerine nolacaklarını iyi biliyorlar. "Taylor,
Alex, Adrian ve David birdaha beni sinir edecek şikayetler duymak istemiyorum siz çocuk musunuz!?" Olamaz ya of geldigimi gibi sinir sistemime sictilar. Hepsi başını onaylar bir şekilde salladı. Ve bir ses yükseldi "GÖSTERİYE HOŞGELDİNİZ" kel yaslı adam böyle bağırınca büyük bir alkış tufanı koptu demeki bugünkü sunucu bu adamdı ilkez görüyordum normalde belirli 4-5 kişi sunucu olurdu bu yeniydi galiba neyse ne beni ne alâkadar eder. Herkes dikkatle adamın ne diyeceğini bekliyordu ve ben şimdiden sıkılmıştım bu adam bir türlü konuşmamıs sadece yüzümüze tıp tip bakıyordu. En sonunda kim olduğunu bilmediğim arka sıralardan biri bağırdı "Sabaha kadar seni mi bekleyecez!?" Cidden haklıydı ama bu salak kel adam sessizlik içinde sahnenin arkasına yürüdü ve bir silah sesi duyuldu duyulduğu gibi yere çömeldim bu bir pusuydu!. "Komutanım arkaya çekilin" diyerek David beni tutup masanın arkasına çekti hepimiz soğukkanli bir şekilde etrafa bakıyorduk tek sıkıntı silahlarimiz yanımızda değildi. Bir silah sesi daha yükseldi ve camlar kırıldı içeri sayamadığımız kadar adam girmeye basladı ve bize ateş açtılar çoğu asker ve subaylar davetiyede silah yasaktır yazısına uymustu bu yüzden korumasız bir şekilde geri adım atıyorlardı. Ama bir kişi hariç Alex bir şekilde yanında silah getirmişti silahı adamlara doğru uzati iki kişiyi vurmuştu üçüncüyu vuracağı anda omuzundan bir kurşun yedi tabanca ise bambaşka yerlere gitti. Alex yere yığıldı bu kursun onu yildirmazdı yiğidim benim ama tabanca gittiği için işimiz zordu. Silah ve insan çığlıklari gittikçe artı çogu askerin burda şehit düşmüştü gözümün önünde 15 kişi şimdiden şehit edildi geri kalanını ise görmek istemiyordum kalbim ağrıyordu. "Birazdan bizde ölücez burda çıkış kapısına gitmeliyiz" diye sinirle bağırdı Maria haklıydı burda daha fazla kalamazdık. "Beni takip edin" diye bağırdım. Ekibim hep birlikte bana döndüler hepsinin bakışı keskindi. Eğilerek çıkış kapısına doğru ilerlemeye başladım arkamdan beni takip ettiklerini biliyordum. Kapının önüne gelmiştik kapıyı açmaya çalıştım ama açılmadı. Alex hızla yanıma çömeldi elini kilidin dibine getirdi elinde ince uzun bir demir parçası vardı kilidin içine soktu biraz uğras sonucu kapı açıldı. Ama arkamızda bir namlu bize dönüktü. Arkama hızla döndüm namluyla göz göze geldi arkada Maria , Jessica, Daniel ve Taylor tutmuşlardı hepsinin kafasında bir namlu doğrultulmuştu karşımızda 30 dan fazla kişi vardı ve başları komutanları olduğunu düşündüğüm akyaz En az 2.02 cm bir adam vardı bana Ela gözleriyle bakıyordu. zafer hissi vardı gülüşünde Sert çehresi ona tarz katmıştı. Alex gözlerini Adama dikti kasları iyice catilmisti. "Kaçıcakmısın komutan" diyerek gülmeye başladı ondan baska kimse gulmuyordu. "Sen kimsin" diye sordum bunu öğrenmem gerekiyordu bu hadsiz kimdi?. "Ah ah komutan bunu zamanla öğreniceksin" dedi ve başıyla bir hareket yaptı bir adamı üzerime doğru yürüyordu diğeri ise Alex e. Ayağa kalktım Gelen adama sert bir yumruk geçirdim adam geriye doğru sendeledi bir yumruk daha geçirdim bu sefer adam sendelemk yerine yüzü diğer tarafa düştü ve belinden çıkardığı silahı alnıma dayadı artık daha fazla direnemedim.
Ben bunları yaparken Alex te saldırmış ama ona 4 kişi aynanda silah doğrultunca durmak zorunda kalmıştı gözleri etrafa ateş püskürüyordu. Adamlar bizi dısarı çıkardı ekibim böyle bir olay beklemediğinden hazırlıksız gelmişlerdi tabi bende öyle ve şuan tanımadığım adamlar beni öldüreceklermi onu hesaplamaya çalışıyorum. Siyah bir araca doğru ilerledik büyük bir arabaydı plakasını görememiştim. Ekibim ile hepimizi içeri tiktilar öne ise iki tane silahlı adam oturdu. Ben şuan napicam bilmiyorum ellerim karıncalanıyor migrenimde tuttu ben buradan nasıl kurtulucam?
.... (İlk kitabım umarım beğenirsiniz devamı gelecek)
Bölüm etkileşimi
