Devamkeeererrrrrerrrrrr

Işık sonunda çekildiğinde, üç arkadaş kendilerini köylerinin üzerindeki yeşil tepede dururken buldular. Güneş ufuktan henüz doğuyor, aşağıdaki sakin vadiye sıcak, altın rengi bir ışık saçıyordu. Arkalarındaki antik taş kemer tamamen sessizleşmiş, üzeri yeniden yosunla kaplanmıştı; gizemli rünler artık uykudaydı.
Minel muskasına baktı; artık kontrolden çıkmış bir enerjiyle atmıyor, kararlı ve huzurlu bir ışıkla parlıyordu. "Perde onarıldı. Ruhlar yeniden huzura kavuştu."
Malik arkasındaki sakin ormana baktı. "Ve evimiz güvende."
İlknur pirinç pusulayı avucunda tutuyordu. İğne artık çılgınca dönmüyordu; sabit ve doğru bir şekilde kuzeyi gösteriyordu. Gülümseyerek Malik ve Minel'e baktı.
"Bu sefer karanlığı durdurduk," dedi İlknur, pusulayı cebine koyarken. "Ama bu antik geçitler var olduğu sürece, yolculuğumuz henüz bitmiş sayılmaz."
Minel pelerinini düzeltti ve onlara gülümsedi. "O zaman siz ikinizi bulduğuma çok sevindim. Bir sonraki kapı nerede açılırsa açılsın, onunla birlikte yüzleşeceğiz."
Yan yana duran İlknur, Malik ve Minel, geleceğin onlara getireceği tüm gizemlere hazır bir şekilde, uyanmakta olan köye doğru tepeden aşağı yürümeye başladılar