Devamııı

Bölüm: Yankılanan Koridor
Minel'in de gruba katılmasıyla üçlü, döner merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Derine indikçe hava daha da soğuyordu. Duvarların yanında saydam, yarı şeffaf şekiller süzülüyordu—bunlar canlı birer hayalete dönüşmüş hafıza kırıntılarıydı. Eski bilginlerin, ruhani şövalyelerin ve unutulmuş törenlerin görüntüleri, mum ışığı gibi bir yanıp bir sönüyordu.
"Gözlerinin içine doğrudan bakmayın," diye uyardı Minel kısık bir sesle, siyah muskasını öne doğru tutarak. Muskanın mor ışığı üçünün etrafında koruyucu bir kalkan oluşturuyordu. "Bu hayaletler korku ve hatıralarla beslenir. Eğer çok uzun süre bakarsanız, bilincinizi kendi ruhani döngülerine çekerler."
Malik gözlerini zeminden ayırmadı, ancak kulakları merdivenlerin dibinden gelen ürpertici bir sesi yakaladı—ritmik, ağır bir darbe sesi. "Aşağıda büyük bir şey hareket ediyor."
Merdivenlerin sonuna ulaştıklarında, maskeli koruyucuların devasa heykelleriyle donatılmış dev bir koridora girdiler. Koridorun en sonunda, tamamen dalgalanan siyah dumandan ve keskin yıldız ışıklarından oluşmuş devasa bir varlık duruyordu. Gözleri yakıcı, beyaz bir ışıkla parlıyordu.
"Bir Boşluk Muhafızı," dedi Minel nefesi kesilerek, geriye doğru çekildi. "Kutsal alanı koruyor!"
Varlık, taş duvarları çatlatan sağır edici bir kükreme koyuverdi. Gölgeler zeminden koparak canlı yılanlar gibi üzerlerine doğru kaymaya başladı.
"Malik, etrafımızı koru!" diye bağırdı İlknur, pusulasını çıkararak. "Minel, muskana ihtiyacım var!"
Malik öne atıldı, fenerin aleviyle kaplanmış ağır tahta asasını savurarak üzerlerine gelen gölgeleri sert darbelerle geri püskürttü. Bu sırada İlknur ve Minel sırt sırta verdi. Minel, siyah muskasını İlknur’un pirinç pusulasının tabanına bastırdı.
Birleşen yadigarlardan mor ve altın renginde kör edici bir ışık huzmesi fışkırdı, karanlığı delip geçerek doğrudan Boşluk Muhafızı'nın göğsüne çarptı. Yaratık acı içinde kükrerken, kutsal ışık onun gölge formunu zararsız bir rüzgara dönüştürdü ve taş zemine parıltılar saçarak yok etti.