51. bölüm · Kolejimdeki Zorba
Ölüm
aylar sonra...
koşuyordum... durmadan koşuyordum umutsuz düşüncelerden kurtulmak için durmadan kaçıyordum karanlığa koşarken sonda bir uçurumun ucunda buldum kendimi
"kalbimde... bir sorun var..." dedi kuzeyin sesi
kuzey ??
gözlerimi korkuyla araladım
"rüyaydı hayır kabustu..." diye homurdandım doğrulup komodinin üzerindeki suyu içtim o sırada salona açılan aralık kapıdan gelen sesler dikkatimi çekti kuzeyin sesiydi
"hayır Lara bunu öğrenmeyecek Ege"dedi telefona doğru
neyi...
"Ne diyeyim Lara hamile gidip karşısına Lara hayatım kalbimde bir hasar varmış günlerdir zar zor nefes alıyorum %10 yaşama ihtimaline karşı riskli ameliyat olmalıymışım mı diyeyim"
elimdeki bardak şiddetle yere düştü
"ne dedin sen ?"
kuzey irkilerek telefonu bıraktı
"Lara..."
"NE DEDİN NE DEDİN !!" dedim ağlarken kollarını bana sardı
"bak hiçbir şey y-"
"kuzey sen ölemezsin !!!"
"öyle bir şey demedim"
"yalancı pislik" deyip kollarından ayrıldım
"gidiyorum" dedim birden anı Duygu değişimiyle
"ne" dedi şaşkınlıkla
"bebeğin kontrolüne gideceğim"
"bensiz?"
"sensiz !!! Senden nefret ediyorum !!!"
diyip ağlayarak evden çıktım hastaneye vardığımda sıra için oturdum
dakikalar sonra lavaboya girmek için ayaklandım işim bitince ellerimi yıkarken birden tüm hastanede elektrikler gitti
Pencere falanda yoktu tamamen karanlıktaydım
Arkamda bir nefes hissedince kanım dondu
"Orada birimi var" birden bır bıçağın ucu boğazıma yerleşti
"Dur burslu... Benim olamayacaksa seninde olamayacak..."
~~çağla...
~~çağla iç ses...